De onzichtbare bezuiniging

Ik volg het nieuws over de bezuinigingen in de ouderen- en gehandicaptenzorg op de voet en ik merk dat ik er steeds stiller van word.

Niet omdat het ingewikkeld is.

Maar omdat het zo pijnlijk voorspelbaar is.

We praten in Den Haag over honderden miljoenen minder voor de langdurige zorg. Over efficiëntie, over houdbaarheid, over systemen die anders moeten worden ingericht.

Maar ondertussen weet iedereen die met zorg te maken heeft precies wat er dan gebeurt.

Zorg verdwijnt namelijk niet.

Zorg verschuift.

Naar huis.

Naar ouders.

Naar partners.

Naar kinderen.

Naar broers en zussen.

Naar mantelzorgers.

Naar mensen die toch al alles geven wat ze hebben.

Ik zie het overal om me heen. Ouders van kinderen met een verstandelijke beperking die al jaren op de grens van hun kunnen leven. Gezinnen die hun hele bestaan organiseren rondom zorg. Werk dat wordt opgegeven. Relaties die onder druk komen te staan. Gezondheid die langzaam afbrokkelt.

En elke keer wanneer er weer ergens in het systeem wordt gesneden, gebeurt hetzelfde.

Er komt een stukje zorg bij.

Nog een beetje meer.

En nog een beetje meer.

Niet omdat mensen dat willen. Maar omdat er simpelweg geen alternatief is.

Wat mij misschien nog wel het meest raakt, is dat deze verschuiving bijna nooit eerlijk wordt benoemd.

We praten over bezuinigingen alsof het alleen over begrotingen gaat. Over cijfers. Over geld.

Maar de echte rekening komt ergens anders terecht.

Die ligt op de keukentafel van gezinnen die al jaren alles doen wat ze kunnen.

En dat zie je niet terug in beleidsstukken.

Niet in begrotingen.

Niet in Kamerbrieven.

Maar wel in vermoeidheid.

In zorgen.

In gezinnen die langzaam uitgeput raken.

Soms voelt het alsof we in Nederland een ongemakkelijke waarheid proberen te vermijden.

Namelijk dat onze zorg steeds vaker overeind wordt gehouden door mensen die daar nooit voor gekozen hebben, maar simpelweg niet anders kunnen.

Omdat je je kind niet laat vallen.

Omdat je je partner niet laat vallen.

Omdat je je ouder, broer of zus niet laat vallen.

Maar ondertussen schuiven we als samenleving wel steeds meer verantwoordelijkheid hun kant op.

En dat is misschien wel de meest onzichtbare bezuiniging van allemaal.