De mantelzorger als (Goddelijk) werktuig

Op de extreem koude zaterdag 17 maart nemen we definitief afscheid van Elizabeth.

Het afscheid is sober, er zijn niet heel veel mensen aanwezig en eigenlijk vind ik dat persoonlijk best verdrietig. Zéker als je bedenkt hoeveel mensen haar kenden.

Gelukkig wordt de dienst mede geleid door haar favoriete pastoor en hij zegt een aantal dingen die mij heel erg raken.

Als Soldate in het Leger des Heils was zij als een werktuig van God en mocht zij er op die manier voor anderen zijn. Het is voor mij een hele rare gewaarwording als ik ineens vergeleken wordt met een werktuig van God. Dat Hij er voor Elizabeth was door mij. Dát geeft je toch wel te denken over de rol die je hebt als mantelzorger!!

Bij haar afscheid heb ook ik een aantal woorden mogen spreken. Dankbaar ben ik voor de 9 jaar die zij deel uitgemaakt heeft van ons leven. Dankbaar ben ik voor het feit dat ik voor haar heb mogen zorgen, dat ze mij toegestaan heeft haar op haar kwetsbaarst te zien en er simpelweg te zijn.

Ze kon vreselijk eigenwijs zijn en wat moest ze altijd lachen als ik dat ook gewoon benoemde om vervolgens dan ook te luisteren naar wat ik zei.

Opruimen

En dan komt het moment van het leeghalen van het huis. De familie (jongste zus is 84 en slecht ter been) had bedacht dat er misschien maar een container moest komen om alles af te voeren. Dit ging mij aan mijn hart, met de spullen van Elizabeth konden we na haar dood nog zoveel mensen helpen.

En zo ging ik aan de slag. Een leven van 90 jaar gereduceerd tot spullen. Een heleboel spullen aangezien Elizabeth nogal van het bewaren was. Zelfs postelastieken die uit elkaar vielen als je er alleen al naar wees!!

Via Facebook heb ik vrijwel haar hele inboedel aan mensen gegeven die het goed kunnen gebruiken. Dan komen ook de verhalen los van mensen die haar kenden. Mooie verhalen die gedeeld worden.

Er is meer tussen hemel en aarde

Tijdens het uitruimen en weggeven van de spullen voel ik af en toe een aanwezigheid en sóms voelt het alsof ze zich er gewoon mee aan het bemoeien is. Het allermooiste verhaal daarin is de pendule die in de handen van de nieuwe eigenaar plotseling begon te slaan terwijl de klok uit stond, niet opgewonden was en de wijzers op 10.10 stonden … Nodeloos te zeggen dat we kippenvel kregen op dat moment.

Het voelde als haar goedkeuring dat we dit zo gedaan hebben.

Gat

Iemand vroeg mij of ik nu in een gat gevallen was omdat ik niet meer voor haar hoefde te zorgen. Deze vraag heb ik niet kunnen beantwoorden en daar vertel ik een andere keer meer over

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top