De maat is vol!

Er wordt steeds meer van ons mantelzorgers verwacht. Niet alleen thuis komt een steeds groter deel van de zorg op ons neer. Inmiddels mogen (moeten?) we ook de gaten dichtlopen in zorginstellingen en in ziekenhuizen. Zorgprofessionals zien daarbij het liefst dat wij ook medische taken van hen overnemen.  En wij? Wij protesteren, miepen of piepen niet, maar doen braaf wat er van ons verwacht wordt. Dat we al veel meer doen dan dit, wordt over het algemeen niet gezien. Onze zorg gaat namelijk 7 dagen per week, in veel gevallen zelfs 24 uur per dag, door.

Echtgenoot lief kan zich over het algemeen overdag redelijk redden. Ik hoef “alleen maar” te helpen bij de ADL, te zorgen dat zijn medicijnen klaar staan, een ontbijtje voor hem klaar te maken en boterhammen uit de vriezer te halen. Daarna kan ik de deur uit rennen, naar Schiedam waar een drukke, hectische werkdag op mij wacht. ’s Avonds thuis rol ik volautomatisch door in mijn mantelzorgrol. Ik kook, dek de tafel, ruim weer op, help mijn lief met zijn brace als hij naar bed gaat. En heb dan nog een uurtje of 2 voor mijzelf tot ook ik ga slapen. Tenzij is ga sporten, of les ga geven op de sportschool, dan resteert er nog krap een uurtje voor mijzelf op de bank. En ook het weekend is vaak een race tegen de klok. En dat week in, week uit, jaar in, jaar uit. En niemand die het ziet.

En dat laatste, dat gaat knellen op het moment dat mijn ouders hulp nodig hebben. Eerder dit jaar lag mijn moeder in het ziekenhuis met Covid. Zij mocht naar huis als ik een paar dagen/nachten bij hen in huis kon zijn. Dit werd gebracht als een feitelijke mededeling. Er werd mij niet ineens gevraagd of dat voor mij überhaupt mogelijk was. Mijn “nee dat gaat niet, ik ben al mantelzorger voor mijn echtgenoot” had men dan ook niet aan zien komen. Gelukkig was er direct begrip. Dit keer nog wel.

De ene na de andere zorginstelling doet in de media namelijk uitspraken over de (verplichte?) inzet van mantelzorgers om de zorg draaiende te houden. En schetst daarbij een beeld van een mantelzorger die staat te popelen en die er alles aan zal doen om te helpen, waar en wanneer dat maar gevraagd wordt. Helaas leef ik in een andere wereld. Een wereld waarin dit ideaal beeld mijn ergste nachtmerrie is.

Ik kan namelijk niet nog meer doen dan ik al doe, zonder daar zelf de dupe van te worden. Mijn mantelzorg is dan weliswaar veelal onzichtbaar voor de buitenwereld, maar daarom voor mij niet minder echt. En voor manlief niet minder noodzakelijk. Ik ben immers het centrum van zijn universum, de spil waar voor hem zijn hele leven om draait, de hulplijn die hij helaas keihard nodig heeft.

Ik vermoed dat het niet stopt bij de zorgorganisaties die in mantelzorgers extra, gratis, handen aan het bed zien. Ik vrees met grote vrezen voor de plannen die de overheid, meeliftend op het beeld dat nu ontstaat, ongetwijfeld voor ons mantelzorgers in petto gaat hebben. En daarom zeg ik: “de maat is vol”. Daarom laat ik mijn stem horen als gastblogger op Mantelzorgelijk. Daarom schreef ik mee aan het Mantelzorgelijk Manifest. Daarom stap ik in de spotlights, ook al is dat een plek die ik liever uit de weg ga.

Ellen werkt als HR Manager en geeft groepsles op de sportschool. Op 3 december 2016 kreeg haar echtgenoot Henk op 53-jarige leeftijd vanuit het niets een zwaar herseninfarct. Sinds die dag is zij zijn mantelzorger en zoekt zij naar de beste behandeling, naar nieuwe paden die kunnen bijdragen aan herstel en naar antwoorden op haar vele vragen. Met haar blogs over de wondere wereld van NAH wil zij meer bekendheid geven aan de impact van NAH. Op Mantelzorgelijk deelt zij verhalen uit haar leven met een partner met NAH.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Ik geloof niet dat er vanuit overheid verplichtingen (kunnen) komen om mantelzorg te doen, of dat ze mantelzorgers kunnen verplichten bepaalde zorg te verlenen. In dat geval zou er namelijk sprake zijn van directe slavernij, de overheid zou daarmee zelfbeschikkingsrecht uitwissen en feitelijk geweld en de dreiging daarvan (want dat de enige manier waarop overheid hun regels en wetten kan handhaven, boetes, afpersing, lichamelijk geweld en opsluiting – wat allemaal geweld is) inzetten om je de vrije keus te ontnemen.

    Wel zie ik regels komen die mantelzorgers weliswaar niet theoretisch, maar wel praktisch dwingen. Want de mantelzorger is een makkelijke prooi. Je zorgt omdat je geeft om de ander, en dat is zo simpel uit te buiten. Zorginstellingen doen dat in feite al jaren.

    Sowieso is het voor mensen die een mantelzorgrol op zich nemen moeilijker om “nee” te zeggen. Je bent namelijk zorgzaam omdat het deel van je zijn is om anderen te helpen, gelukkig te maken, te pleasen. Velen kost het enorm veel moeite om niet toe te geven. Ik begin er beter in te worden om “nee” te zeggen, zelfs tegen mijn vrouw die ik verzorg. Inmiddels heb ik vaak genoeg mijn neus gestoten door toe te geven en over mijn grenzen te gaan. En zij overziet de gevolgen van haar vraag/eis niet, dat hoort bij haar beperkingen. Dus moet ik die gevolgen overzien. En als ik het niet volhoud, is het voor haar klaar. Dan zal ze weer het zorgsysteem in moeten en dat wil ze niet meer.

    Wat veel zorgverleners (in instellingen) niet lijken te beseffen is dat zij (of hun zorgorganisatie) een zorgovereenkomst hebben met hun cliënt. Ten eerste betekent dat, dat ZIJ zorgplicht hebben want daar krijgen ze bakken met geld voor (als organisatie), waar wij als mantelzorgers hooguit een morele plicht voelen – niet eens per definitie hebben. Ten tweede heeft de zorgorganisatie GEEN overeenkomst met jou als mantelzorger. Als zij dus eisen aan je gaan stellen, zou je eigenlijk moeten aangeven dat, als zij willen dat jij HUN zorgplicht (deels) gaat vervullen, zij daarvoor dan een overeenkomst met je aan zullen moeten gaan. Dat komt neer op een arbeidsovereenkomst met bijbehorende beloning en rechten. Wat waarschijnlijk op weinig begrip zal stuiten….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top