skip to Main Content
De Eenzaamheid Van Mantelzorg

De eenzaamheid van mantelzorg

Nadat haar kinderen en hun families zijn vertrokken, is de 75-jarige Barbara aanvankelijk opgelucht dat ze haar huis weer op orde kan brengen. Ze maakt de keuken schoon, stofzuigt de woonkamer en brengt haar man, die dementerend is, naar bed. Maar, als hij eenmaal slaapt, en ze beneden in haar luie stoel zit en een boek probeert te lezen dat haar dochter had aanbevolen, doet de eenzaamheid zijn intrede.

Hoewel Barbara de steun van haar kinderen waardeert, weet ze dat ze niet begrijpen dat ze een fysieke prijs betaalt om hun vader dag in, dag uit bij de hand te nemen voor de eentonige, dagelijkse taken. Ze gelooft ook dat haar kinderen geen flauw vermoeden hebben hoe verdrietig, boos en mentaal uitgeput de mantelzorg haar maakt. Barbara’s toenemende gevoel van eenzaamheid komt niet voort uit het gevoel dat ze zich in een sociaal isolement bevindt, hoewel veel mantelzorgers die voor iemand met dementie zorgen, zich meer en meer geïsoleerd gaan voelen naar mate de ziekte vordert. Haar kinderen bezoeken haar vaak en bieden aan om te helpen met de zorg voor hun vader.

Ondanks dat voelt Barbara zich helemaal alleen in haar benarde situatie. Ze vertelt haar kinderen niet echt wat ze doormaakt omdat ze hen niet wil alarmeren of pijn doen. Ze kan zich niet meer verlaten op haar beste vriend – haar man waar ze 50 jaar mee getrouwd is – omdat hij simpelweg niet meer in staat is om haar verdriet te begrijpen en geen empathie meer kan tonen. Ze wil ook tegenover haar vriendinnen niet klagen, en daardoor zijn de relaties met hen afstandelijker en oppervlakkiger geworden.

De eenzaamheid die veel mantelzorgers voelen, hangt samen met hun emotionele leed, en dit is wat het moeilijk maakt om het op lange termijn vol te houden. Toch geven ze vrijwel altijd voorrang aan de duizend dagelijkse taken van het zorgen voor iemand met dementie, en komt het aanpakken van hun eenzaamheid op de tweede plaats. Er zijn een aantal manieren om de balans tussen de behoeften van de zorgontvangers en de mantelzorgers evenwichtiger te maken.

Allereerst, maak contact. Mantelzorgers kunnen niet profiteren van de magische kracht van sociale ondersteuning als er niet genoeg betrokken mensen in hun leven zijn. Soms kunnen ze hier zelf niets aan doen. Vrienden en zelfs familieleden hebben helaas de neiging om weg te blijven van mensen met dementie, alsof de ziekte besmettelijk is. Mantelzorgers kunnen hun connecties met anderen maximaliseren en een isolement minimaliseren door de echte trouwe bondgenoten te erkennen, die er voor hen zullen zijn zo lang de mantelzorg duurt en vaak zelfs daarna.

Vervolgens moeten ze regelmatig contact houden met deze mensen en zorgen dat er geen afstand ontstaat. Als er geen vrienden en/of familieleden zijn die willen helpen, kunnen mantelzorgers nieuwe contacten leggen met mensen die hun moeilijke omstandigheden het best begrijpen: andere mantelzorgers. Alzheimer Nederland biedt hulp en advies. Er zijn forums om met lotgenoten te communiceren en er zijn Alzheimer cafés, trefpunten en theehuizen waar mantelzorgers met andere mantelzorgers in contact kunnen komen. https://www.alzheimer-nederland.nl/over-ons/wat-doen-wij/hulp-en-advies

Kijk of er iemand is die jouw vertrouwenspersoon wil en kan zijn. Het is niet voldoende om alleen wat mensen te hebben met wie je af en toe gaat lunchen of kaarten. Om eenzaamheid te bestrijden moeten mantelzorgers diepere relaties ontwikkelen met anderen, die bekend zijn met het volledige spectrum aan gevoelens die met dementie mantelzorg samengaan: verdriet en wanhoop, trots en waardering, schuld en spijt. Alleen op dat emotionele niveau kan het slopende gevoel van eenzaamheid verholpen worden door een gevoel van saamhorigheid.

Je mag jezelf uiten. Barbara zou zeggen: “Ik wil anderen en zeker mijn kinderen niet met mijn gevoelens belasten.” Dat is begrijpelijk, maar door anderen uit te sluiten van haar gevoelsleven, zullen zij haar nooit echt goed begrijpen en niet de juiste informatie hebben om werkelijk behulpzaam te kunnen zijn. Haar weerwoord zou kunnen zijn: “Als ik alsmaar over mijn gevoelens praat, wordt het zo overweldigend dat ik niet meer voor mijn man kan zorgen.” Ook dat klinkt logisch, maar door je te verschuilen achter je zorgtaken sluit jij je van jezelf, en van de bekommering van anderen af, en daardoor ben je een minder flexibele en minder effectieve mantelzorger dan je zou willen.

Accepteer complimenten. Mantelzorgers worden vaak met marathonlopers vergeleken, omdat de uitdaging die ze aangaan een lang en uitputtend parcours is. Marathonlopers voelen zich alleen in hun fysieke en psychische pijn. Net als mantelzorgers. Drommen mensen kunnen hen langs de weg aanmoedigen, maar er is niemand die de race daadwerkelijk voor hen kan lopen. Marathonlopers accepteren de lof van de toeschouwers. Mantelzorgers wuiven het vaak weg en zeggen dat anderen het toch niet echt begrijpen. Accepteer de goede wensen van anderen, zelfs als hun begrip van wat het nou echt inhoudt beperkt is. Vechten tegen eenzaamheid betekent dat je mensen in je leven moet toelaten, op alle mogelijke manieren die jou in staat stellen contact te maken.

Bron: http://www.aarp.org

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X