skip to Main Content

De Directeur

Een man van aanzien, netjes gekleed en altijd een stropdas aan. Je had een hoge belangrijke functie bekleed. Altijd iedereen aansturen, veel mensen onder je en werken over de hele wereld.
Een man die zich niks liet vertellen, maar zelf iedereen vertelde hoe iets moest.
Ik weet nog goed dat je in zorg kwam, je had ons niet nodig en vond het maar onzin. Je hield behoorlijk vocht vast in je benen en je moest gezwachteld worden tot je steunkousen konden worden aangemeten. Je gaf gelijk al aan dat dan ook gelijk de zorg gestopt zou worden. Uiteindelijk zal je toch toch 1,5 jaar bij ons blijven. Met heel veel geduld en hele kleine stapjes win ik beetje bij beetje meer van jouw vertrouwen. En hoe beter ik je leer kennen hoe meer je door de mand valt, het gaat helemaal niet zo goed met je.
Je geheugen laat je al behoorlijk in de steek.
Je weet dit (althans dat denk je) behoorlijk te verbloemen. Ik confronteer je hier niet mee en ga er ook zeker niet tegenin. Een keer was je overtuigd dat je je medicatie al had genomen, echter lag de baxter nog op het aanrecht en was onaangeraakt en toen ik dit aan je liet zien kwam er een hele riedel en omzeiling smoesjes, maar toegeven dat was niet jou ding!
Onze gesprekken werden steeds gezelliger en stukje bij beetje bouwen we een goede band en vertrouwen op.
Je vertelde over je veelzijdige carrière mooie verhalen, ook over je vrouw die je helaas al enkele jaren geleden hebt moeten afgeven, maar tot aan het einde zelf hebt verzorgd.
Je auto had je een tijd terug zelf al weggedaan, hiermee had je ook gelijk een stuk van je vrijheid afgegeven en dit was wel lastig, zeker omdat je altijd zo zelfstandig was geweest.
Gelukkig had je een werkster die al 20 jaar bij je werkte, ze deed nu ook jouw boodschappen. Wekelijkse betekende dat standaard veel flessen wijn en dozen bonbons, want elke zuster kreeg met regelmaat een flesje of doosje mee, er tegen ingaan had geen zin, het was jouw manier van dankbaarheid naar ons. Want ondanks dat je ons eerst niet zag zitten, was je nu toch wel blij dat we 2 maal daags komen al zal je dit niet toegeven.
Cognitief leverde je steeds meer in, zo verslechterde ook je persoonlijke zorg, lange nagels, vaker niet geschoren lange haren, en te lang dezelfde kleding.
Ook had ik het idee dat ik je af en toe rook. Heel voorzichtig onder het mom voor uw eigen veiligheid i.v.m. val gevaar is meegekeken met douchen.
Haren en rug wassen overgenomen en al kletsend was er een ontspannen sfeer, weer een stapje verder.
En zo mochten ik en nog een collega je wekelijks begeleiden bij het douchen.
Heel voorzichtig neem ik op een keer wat inco materiaal mee, je kijkt me aan en verzekerd me gelijk dat je niet incontinent bent en dat zeker niet nodig hebt.
Ik weet wel beter, ik heb met douchen je ondergoed gezien dus verbandjes waren hier mijn inziens zeer zeker nodig. Heel voorzichtig leg ik uit dat je dan misschien niet incontinent bent, maar misschien soms net iets te laat bent of nog wat nadruppelt en dat met de verbandjes je onderbroeken schoon blijven, ook wel zo prettig voor de werkster.
En dan ben je om en geeft aan dat wel een goed idee te vinden. Altijd weer mooi om te zien dat als je geduld hebt je langzaam toch tot je doel kan komen.
Nu ik hier aan denk schiet ik ineens in de lach, je had een liesbreuk, best een forse. De huisarts had je door verwezen naar het ziekenhuis, de dag dat je de afspraak hebt kom ik extra vroeg bij je nog even douchen en alles schoon aan, de taxi had jezelf al geregeld en in de hal staat een koffer klaar……… ummm waarvoor is de koffer vraag ik, je geeft aan vandaag geholpen te worden aan je liesbreuk. Ik probeer nog uit te leggen dat je vandaag alleen naar ziekenhuis gaat voor controle en om te kijken of er iets aan gedaan moet/kan worden.
Maar jij zou jij niet zijn als je alles van tafel veegt en toch zeker weet dat je vandaag geholpen gaat worden. Ik ken je inmiddels en weet dat het geen zin heeft hier verder op in te gaan.
Ik zie het al voor me hoe je straks in dat ziekenhuis met je koffer binnenkomt bij de specialist, overtuigd dat je toch echt geopereerd gaat worden.
‘s Avonds vertel je me dan ook heel verbaasd dat je ongedane zaken naar huis gestuurd bent, je bent het er niet mee eens en zal wel eens een brief sturen……. dit heb je ook gedaan, wat en of daar op terug komen is ben ik nooit gewaar geworden.
Schrijven was sowieso jouw ding, als iets niet goed was naar jouw  zin, schreef je gelijk de hoogste in functie aan, met dure woorden die ik amper kan uitspreken.
Ook als je iets verkeerd begrepen had, wat je geheugenproblematiek nu steeds meer met zich meenam, klom je in de pen. Je was hier ook echt niet vanaf te brengen!
Ook wilde je altijd iets voor een ander doen, mits er een klik was, want het was zwart of wit als je een klik had kon en mocht bijna alles, maar met geen klik kwam je nog niet, al was het met alle goede bedoelingen, over de drempel!
En toen was ik bijna jarig, je doet de deur open en hebt een big smile, je hebt jezelf al aangekleed en ook je steunkousen heb je al aan.
Ik moet gelijk mee naar de keuken en daar staat een ontbijtje en een kopje thee voor me klaar.
Op tafel staat een doos, met een flesje wijn, doosje thee, bonbons, pak koffie en nog wat kleine dingen en een paar blikjes bier, die zijn voor Peter geef je aan. Het liefst had ik jullie mee uit eten genomen, maar dat mag niet zeg je altijd, dat klopt en dit is eigenlijk ook niet de bedoeling, maar wel super lief en ik besluit om er deze keer dan ook maar niks van te zeggen, hij heeft er zo zijn best op gedaan, hij is er zo trots op!
Dan moet ik gaan zitten want er is nog iets ……… een speciaal zelf geschreven “gedicht” Je leest het vol trots voor en ik………… ik wordt er stil van……….
Esther
Een speciale dag vandaag.
Feest vieren is geen vraag.
Elk jaar gaan de vlaggen uit
Lang “leve” Esther” klinkt het luid
Elk jaar wordt “het “onderstreept
Onze diepe wens, dat je nog lang leeft
Wij kunnen je vrolijke “lach” niet missen
Daar gaan wij “nooit” over gissen.
Manlief is hieraan immers gewend
Esther, delen met anderen, dat telt.
Het zijn immers vaak “ouden van dagen
Die van Esther wat Extra” zorg vragen.
Een vrolijke lach, een blij gezicht
Vele oudjes verzorgen, is dat wel ’n plicht?
Door “weer en wind” elk jaargetij
Het deert onze Esther niet, geloof mij
Vandaag (bijna) alweer ’n jaartje erbij
Van “Harte” proficiat klinkt het blij
Wij kunnen jou “niet” missen, geen dag
Daarom “LANG ZUL JE LEVEN” dat mag
In gedachten denken wij aan iets speciaals
’n bos rode rozen, een kus, alleen vandaag
Daarom voor “manlief” het hoofd achterover,
Denk en fantaseer maar, het vocht smaakt.
Esther jij en je “zorgleefplan”
Problemen, bel de centrale dat kan
Wij “allemaal” wensen “jou en je man
Een fijne dag, tot het volgend jaar.
Dankbare oudjes zingen mee
Lang zullen zij leven alle “Twee”
Liefs …
Dit was voor mij een heel bijzonder moment, dit moment ga ik nooit vergeten. Helaas ben je al jaren niet meer onder ons.
Heb onze gezellige en bijzondere gesprekken best lang gemist en als ik nu langs je totaal verbouwde huis rijd, denk ik nog vaak aan je en elk jaar met een glimlach als ik jarig ben …………..

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X