skip to Main Content

De boerderij deel 6 

 

Weer samen, 

Het weer naar huis komen van mevrouw is niet meer mogelijk. Er zijn te veel beperkingen en ook cognitief is er een duidelijke achteruitgang. Dit geld ook voor meneer dat is ons wel duidelijk geworden in de laatste tijd. Alles is kwijt of wordt verstopt, tijd en dagen kwijt, moeite met open vragen. Borden met eten in de kast en lades en geen idee hoe die daar waren gekomen maar zeker niet door meneer zelf daar neergezet. 

Er vinden gesprekken plaatst maar een echtpaar ergens plaatsen is nog niet zo makkelijk, en de tijd dringt. Het revalidatiecentrum kan niet veel meer voor mevrouw betekenen, het bed moet door naar de volgende. 

Er zijn van een organisatie eventueel wat mogelijk opties, de kinderen zijn wezen kijken maar dat gaat het niet worden. Alleen een slaapkamer en dan de hele dag in een gezamenlijke woonkamer. Dat kan een hele mooie manier van samen wonen zijn maar niet voor dit echtpaar wat altijd op de boerderij heeft gewoond. 

Tijd begint te dringen en moet toch echt iets gaan gebeuren anders is samen ergens heen geen optie…. 

En net als je denkt dit gaat hem niet worden komt het bericht dat er plaats is op een zorgboerderij. Er is een 2 pers kamer vrij gekomen. Er wonen nog negen andere bewoners. Het is een verbouwde monumenten boerderij. En de vogels van meneer mogen zelfs mee. 

Het Ouderenlandgoed is prachtig gelegen tegen de bosrand een ideale plek, natuur, rust en ‘het buitenleven’. Er wordt gebruik gemaakt van de prachtige ligging en veel buiten georganiseerd. Dit zou natuurlijk geweldig zijn voor het echtpaar, weer samen en het boerderij gevoel blijft. 

Meneer is wezen kijken naar de locatie en kamer en vond het mooi, maar of het besef er ook echt was dat het ging om te verhuizen dat is nog maar de vraag. De knoop wordt doorgehakt door familie en de kamer ingericht met een paar spullen van thuis, veel is het niet wat de kamer is niet echt groot. Een eettafel twee stoelen een bed en wat herkenbare dingen van thuis zoals foto’s en schilderijtjes. 

En dan is het zover, de laatste keer zorg….best lastig soms maar zo blij dat ze vanaf vanmiddag weer samen zullen zijn en beschermd wonen met de juiste benodigde zorg. Maar ik ga jullie missen. Meneer heeft het er wel over dat zijn vrouw er vanmiddag weer is maar vraag me nog steeds af of het echt doorgedrongen is dat dit de laatste ochtend op de boerderij is. 

S’ middags komt mevrouw met zoon meneer op halen en samen rijden ze door naar hun nieuwe plekje samen. Eerst wordt er koffie gedronken ik de gezamenlijke huiskamer. Het is allemaal een beetje vreemd en onwennig. Vooral mevrouw is erg zenuwachtig. 

S’ middags komt er telefoon van meneer, wanneer worden we weer opgehaald en wie heeft dit verzonnen en nog meer van dit uitspraken, mevrouw heeft meneer voor haar karretje gespannen omdat ze liever naar haar eigenhuis wil. Mevrouw hoort dat als ze daar niet wil blijven, ze uit elkaar zullen moet…… dat was duidelijk en even later zitten ze samen gezellig in hun nieuw kamer de krant te lezen. 

Uiteindelijk is het in het begin nog wat onrustig gebleven, en kwam de vraag wanneer gaan we terug naar huis…. maar na een kleine gewenningsperiode was het goed ze waren immers weer samen. 

Na een kleine maand ben ik een keer langs gegaan, erg onder de indruk van de locatie de manier van zorg leveren, maakt dat ik zelfs even overwoog om er te gaan solliciteren. Wellicht ga ik dit in de toekomst ook nog wel doen want zo vredig in de natuur en de manier van kijken en zorgen van de bewoners is wel iets wat heel goed bij mij zou passen. Het duurde even maar meneer herkend mij en pakte mijn hand ik kreeg een mooie lach, mevrouw deed er iets langer over, was denk bang dat ik haar man kwam inpikken. Toen ze wist wie ik was kreeg ik ook haar hand en een brede glimlach. Fijn om ze even te zien, helaas had ik maar tijd voor een kort bezoekje en beloof gauw weer langs te komen…… 

En toen kwam corona, het beloofde langskomen zou dus moeten worden uitgesteld en gezien het verslechteren van geheugen van beiden is het nog maar de vraag of dit over een tijd nog zinvol zou zijn. 

Op de locatie sterven helaas meerdere cliënten aan corona, ook meneer wordt ziek als weten ze niet of het corona is en even lijkt het erop dat het helemaal mis gaat. Maar meneer krabbelt tegen alle verwachtingen in toch weer op.  

En dan krijg ik ruim 2 maand later krijg ik het bericht dat meneer vredig is ingeslapen. 

Mevrouw is erg verdrietig, maar wordt goed opgevangen door de vriendinnen op de zorgboerderij ook de map met condoleance kaarten bied enige troost. 

Ruim een maand later slaat het noodlot toe en krijgt mevrouw een hersenbloeding en raakt halfzijdig verlamd. Mevrouw kan niet meer staan of lopen en zit in een rolstoel, praten gaat gelukkig nog al is het minder krachtig.  

En een kleine 4 maand verder zijn mevrouw en meneer weer voor eeuwig samen. 

Helaas heb ik door corona niet meer de kans gehad beiden bij leven op te zoeken, maar ook door corona geen afscheid kunnen nemen. Wel heeft familie mij de bid prentjes toe gestuurd, waar ik erg dankbaar voor ben. 

En zo kwam er een eind aan het verhaal van dit mooie echtpaar van de boerderij, die meer als 60 jaar samen zijn geweest. Die het laatste jaar een hobbelige weg hebben gehad. Maar uiteindelijk de laatste maanden van hun leven toch weer gelukkig samen mochten zijn, zoals het hoort! 

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X