skip to Main Content

De boerderij deel 5 

 

De achteruit gang 

Verslagen blijft meneer weer alleen thuis achter, mevrouw was net goed 2 maanden thuis en wat was meneer blij …….niet meer alleen al viel het hem zichtbaar zwaar.  

Mevrouw was erg passief en depressief wat maakte dat meneer 2 x zo actief moest zijn, maar niks was hem teveel gevraagd.  

Maar wij zagen meneer zijn achteruit gang moe tot op het bot, je begon af te vallen, de kant en klaar maaltijden werden niet goed ontvangen en dus slecht gegeten. Familie kookte af en toe maar dit dagelijks naast een eigen gezin standaard erbij doen was geen optie. 

Nu mevrouw weer in het revalidatiecentrum is en ondanks dat meneer haar mist, krijgt meneer toch weer even wat meer rust, in het begin uit zich dat vooral in veel slapen heel veel slapen. 

Met grote regelmaat lig je nu s’morgens nog in bed als wij komen, je komt er dan we uit maar krijg het gevoel dat je het meer voor ons doet als wat anders.  

We helpen je met adl, medicatie dekken de tafel zetten koffie of thee of maken je ontbijtje.  

Je eet maar het smaakt je niet.  

Bij het middag moment slaap je vaak in je stoel, zoals ook als we in de avond komen. Je lijkt de zin in alles een beetje kwijt te raken…… 

Ook begin je weer te rochelen hoest en proest en valt zichtbaar af. De huisarts komt langs, gelukkig geen longontsteking maar huisarts geeft aan dat het er op lijkt dat meneer depressief symptomen laat zien …… 

De altijd goed gehumeurde vrolijke gezellige man die 

nu nog op zijn 90ste nog depressief wordt…………….. Heb het zo met hem te doen, hij mist mevrouw en weet dat het wel even zal duren voor ze weer terug komt………….. wij zeggen het niet maar terug komen naar huis lijkt ons geen reële optie…… 

We doen met zijn allen ons best om het ritme erin te houden ook de dagopvang start weer wekelijks op, niet dat je hier nou zo op zit te wachten en het best wat overredingskracht kost maar net als voorheen als je er eenmaal bent heb je het er goed naar je zin. 

Toch zien we een snelle algehele achteruitgang, weinig tot geen eetlust, veel slapen meer incontinent, maar ook cognitief lever je ineens met grote stappen in. 

Zo ben je alles kwijt, weet de dagen niet meer en de tijd maar je verstopt ook van alles en overal, zo vind ik in de kast het gebruikte incontinentie materiaal, uiteraard heb je geen idee hoe het daar komt, en als ik op zoek ben naar de taxi pas die spoorloos lijkt verdwenen en ik na goedkeuring in je kasten mag zoeken, vind ik in de laden bordjes met brood totaal uitgedroogd, maar ook half of nauwelijks aangeraakt warme maaltijden…. 

En ineens is het dan ook duidelijk waarom er ineens zoveel meer muizen zijn als normaal….. 

Vrij snel wordt mevrouw overgeplaatst naar de revalidatie kliniek waar ze met fysio toch redelijk snel weer op de been is en ze gaat in zetten op zo snel mogelijk weer naar huis….maar naar huis is dat nog wel een reële optie. Passief, depressief cognitief behoorlijk ingeleverd. 

Niet meer koken, kant en klaar maaltijden werden niet gegeten maar aan de kippen gevoerd. Geen initiatief tot ontbijt lunch zelfzorg ten zei aangestuurd……. een huiselijke omgevingen niet ideaal en ook niet makkelijk aan te passen kortom veel factoren wat het naar huis komen en zelfstandig blijven wonen eigenlijk onmogelijk maakt, zelfs met inzet van thuiszorg eigenlijk geen haalbare kaart………. zeker nu ook blijkt dat bij dhr. achteruit gang geconstateerd word zowel lichamelijk als geestelijk. 

Maar voor nu eerst goed revalideren, en ondanks dat je meneer mist vind je het heerlijk om op je wenken bediend te worden in het revalidatiecentrum. 

We gaan de zorg uitbreiden 4 maal daags zorg en wat langere momenten, zo gaan we pas weg als je meer dan de helft van je bord hebt leeg gegeten, familie brengt met regelmaat vers gekookte maaltijden die we net als de thuis bezorgde maaltijden nu opwarmen in de pan zodat je ze beter eet. Bakken of koken af en toe een eitje. Maar echt goed eten blijft een probleem, als ik avonddienst heb eet ik mijn maaltijd bij jou en merk dat het dan toch wat beter gaat, de eenzaamheid begint je op te breken en de levensvreugde lijkt langzaam uit je weg te sijpelen 

Je gaat om de dag naar mevrouw, best intensief maar fijn dat het kan, eerst brengt familie je om beurten maar al gauw ga je alleen met de taxi, dit verloopt alleen niet altijd even goed. 

Zo ben je ineens ruim 3 uur zoek, niemand weet waar je bent en iedereen maakt zich grote zorgen. 

De taxi chauffeur die je kwam halen zag je nergens heeft een half uur gewacht en is toen gegaan.  

Toen familie merkte dat je niet thuis was werd er gebeld naar het revalidatie centrum maar ook daar was je niet meer…… uiteindelijk ben je toch ineens weer thuis. Mevrouw had je daar gehouden en heeft uiteindelijk aan een vreemde gevraagd je naar huis te brengen want ze waren je vergeten. 

Ook raak je een keer zoek na een toiletbezoek je weet de weg niet meer terug………. 

Mevrouw belt veel naar huis teveel, meneer kan de informatie die mevrouw geeft niet onthouden en wordt en onrustig door. Er word afgesproken dat mevrouw niet meer mag bellen met de telefoon van de afdeling, meneer komt immers om de dag en dan niet voor een uurtje maar de hele middag. Maar toch blijven de telefoontjes komen, mevrouw is slim en vraagt bezoekers of ze even mag bellen….en ja wie kan zo’n vraag nou weer staan…. 

Mevrouw belt vooral uit controle is ondank de hoge leeftijd nog steeds bang dat er kapers op de kust zijn. 

Zo pak ik een keer de telefoon op en zegt met Esther, mevrouw reageert gelijk en fel en zegt luid MET DE VROUW VAN……..EN WIE BEN JIJ! 

Ik schiet in de lach, rustig maar, ik ben het maar, de zuster……… 

De feestdagen komen eraan en ook deze zullen jullie niet thuis samen vieren, gelukkig mag je een dag mee vieren in het revalidatiecentrum.  

Op de boerderij loop je altijd in een om het huis setje kleding (wat inmiddels allemaal veel te groot is) en met daarover met een blauwe stofjas want jullie zijn van de generatie dat je alleen op zondag je goede kleding aan doet. 

Voor kerst wordt een een mooie nieuwe set kleding voor je gehaald, je vind het maar niks maar als je eenmaal gedoucht geschoren en gekamd en mooi aangekleed bent, we nog een luchtje op doen om het af te maken ik je een kerstmuts opzet en een foto van je maak zeg je nou die staat er mooi op…….. het duurt even voor het doordringt dat je dit zelf bent. 

Mevrouw was zeer blij verrast van je knappe verschijning geweest vertel je me s’avonds met een lach, je mooie kleding heb je dan al weer verruild voor je oude vertrouwde kloffie met blauwe stofjas. 

Begin januari komen de eerste geluiden dat het revalidatie centrum wil ingaan op het constante verzoek van mevrouw om naar huis te mogen gaan.  

Mevrouw denkt zelf dat het allemaal prima gaat lukken thuis en ziet geen problemen haar man kan namelijk veel voor haar doen en de thuiszorg komt toch ook. 

Mevrouw kan niet overzien dat naar huis komen geen optie is maar waarschijnlijk naar een verzorgingshuis zal moeten en dat betekend definitief uit elkaar want door de rare regeltjes kan je dan niet samen gaan…… te gek voor woorden na ruim 60 jaar samen.  

Maar de tijd tot aan er plek is zou mevrouw dan naar huis mogen, zie je het voor je eerst weer naar huis, samen en dan weer uit elkaar en dan misschien voor goed……… onmenselijk zou dat zijn, al is de situatie nu ook niet goed voor beiden………. 

 

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X