skip to Main Content

De boerderij deel 3 

 

Eindelijk weer thuis 

En dan is eindelijk de dag aangekomen dat mw. s ‘middags naar huis komt. Ik kom s ‘morgens de keuken binnen er hangt een welkom thuis slinger voor het raam en op tafel staat een mooie grote bos bloemen op het rood wit geblokte tafelkleed en in de koelkast en grote welkom thuis taart. 

Dhr. Is al op en is goed gehumeurd, blij dat mw. vanmiddag na lange tijd ziekenhuis/ revalidatie weer thuiskomt. 

Douchen is vandaag dan ook geen probleem, we zoeken samen een mooi setje kleding uit, schoon gewassen en geschoren, je bent er klaar voor. 

We gaan nu vaker komen, mw. houdt nog vocht vast in het geopereerde been, uiteindelijk zullen het steunkousen gaan worden. 

Mw. is weer thuis, blij maar moe van alle aandacht visite bloemen kaartjes, deze aandacht vindt ze heerlijk. 

Lopen gaat moeizaam en met de rollator. Thuis zijn kleine drempeltjes gladde vloeren stroeve vloeren te lage diepe stoelen en afstanden groter naar keuken wc en slaapkamer. Het is dus goed opletten, en allemaal veel intensiever, maar het gaat met kleine stapjes. 

Als de rust is wedergekeerd en iedereen is langs geweest en de dagen weer een soort van normaal worden val je terug. Je wordt somberder alles lukt niet zoals je wil het gaat te langzaam, ook zet je je niet echt voor in en slaapt vooral heel veel in je stoel. Een ritme wat dhr. Ook aan gaat nemen en Is een stuk minder actief. Gelukkig is er éénmaal per week nog de dagbesteding.  

Als ik de dag van de dagbesteding op tijd kom, geeft mw. aan dat dhr. Zich niet lekker voelt en mw. heeft de taxi al afgebeld. Ik merk eigenlijk niks aan dhr., als ik dit terug koppel geeft mw. aan dat dhr. niet wil gaan…. 

De week erop is weer de taxi afgebeld met een ander excuus, dan blijkt dat het niet dhr. is maar mw. die niet wil dat dhr. gaat en er zijn daar andere vrouwen… Geweldig toch een beetje jaloers zelfs al ben je 90tig.  

Lopen blijft lastig gaan ondanks het oefenen de fysio, wel maak je vooruitgang je loopt al stukjes met een wandelstok. Wel heb je meer sturing nodig als voorheen. Aansturen tot zelfzorg, medicatie, eten oefenen met lopen en alarm omdoen en benadrukken deze te gebruiken indien nodig. 

Eten koken deed je nog zelf maar steeds vaker lijkt dit niet echt meer te gaan. In korte tijd laat je vlees aanbranden en staat de keuken voor rook, je was in slaap gevallen. 

Het gas gaat dicht en er worden maaltijden besteld voor en ongelukken kunnen gebeuren. Je bent het er eerst niet mee eens, want het gaat nog prima allemaal. 

Het niet hoeven koken is ook wel weer makkelijk al is er in het begin wel wat weerstand, het komt uit de magnetron, het smaakt niet goed genoeg.  

Familie pakt dit goed op door af en toe een vers gekookte maaltijd of een pan lekker vers eigengemaakt gemaakte erwtensoep te brengen. 

Langzaam leveren jullie een stukje bij beetje meer zelfredzaamheid in maar kunne zo wel samenblijven op de boerderij, jullie liefste wens. 

Heel langzaam pakken jullie met de aanpassingen de draad weer op. Dhr. uiteindelijk wekelijks naar de dagbesteding blijven gaan gezien de geheugen problematiek die toch wel steeds meer duidelijker begint te worden. 

Mw. krijgt door de juiste medicatie weer wat meer goede zin en wordt ook wat actiever. Loop nu af en toe met stok maar ook zonder lukt weer goed. 

Samen hebben ze het goed naar hun zin en daar draait het uiteindelijk toch om. 

Vandaag komen we met zijn tweeën, beiden gaan douchen en we helpen met ontbijttafel dekken, wegen en medicatie. Vandaag zijn we wat ingelopen dus hebben extra tijd. Als we het erf opkomen en achter het huis komen heeft de notenboom veel blad laten vallen het heiige weer maakt dat het glad is. Mijn collega gaat binnen helpen en ik veeg alle bladeren naar een hoek, ben veel te bang als dhr. Straks vogeltjes gaat voeren of mw. naar de schuur gaat uitglijdt en valt. 

Als alles gedaan is en de tafel gedekt voor het middag eten, wensen we jullie een fijne dag en nemen we het karton en plastic mee om in de schuur weg te gooien. 

Daar is ook net schoondochter en terwijl we staan te praten horen we ineens dhr. hard roepen ZUSTER. 

Ik loop snel de schuur uit en zie dhr. met armzwaaien kom zuster kom gauw …………..ze is weer gevallen 

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X