De 40ste dag

Vandaag is het 40 dagen geleden dat papa is overleden. Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren. Zijn laatste adem, zijn laatste hartslag die ik voelde aan zijn pols.
Op de 40ste dag gaat hij over naar de andere kant heb ik gelezen. Daarvoor heeft hij ruimte nodig in zijn graf en blijkbaar waren daar die latjes voor die we bij de timmerman moesten halen zei mijn oom…. Hij moet ruimte hebben om op te kunnen staan en achterblijvers mogen niet te veel huilen want dan hou je hem tegen. Nou papa, ga lekker. Wij zijn sterk, ik pink een traantje weg af en toe maar nooit ben ik gebroken geweest eigenlijk en mijn broers ook niet. We gunnen je je rust en je bent prachtig gegaan. Het is je gegund. Doe de groetjes aan mama.
Uitzicht
Vandaag is ook de dag dat ik voor het laatst naar het verzorgingshuis ben gegaan. Voor het laatst in de lift op nr 7 gedrukt. Voor het laatst door de gangen gelopen. Het was toch wel emotioneel. Ik had gebeld want wilde mijn favoriete goudeerlijke jonge verzorgster zien en een knuffel geven. Ik had πŸ«’ olijfoliezeep en kruiden uit Kos meegenomen met een kaartje erbij. We zijn ze eeuwig dankbaarπŸ™. Voor de buurtjes van papa heb ik cake en koek mee. Zijn kamer is al bezet door een nieuwe dame die steeds op en neer loopt.😒
Bij het weggaan zie ik de andere verzorgster in de keuken op haar telefoon πŸ“± pielen. Ik klop op het raam en zwaai. Maar man oh man wat ben ik blij dat ik me aan dit soort respectloos gedrag niet meer hoef te ergeren. Ze mag het niet, maar toch gebeurt het. En ik zei daar altijd wat van. Maar zoals manlief al opmerkte deze week β€œwat zullen ze blij zijn dat jij niet meer komt, wat een rust zullen ze hebben”. Ik was een beetje beledigd maar ik snap wel wat hij bedoelt.
Ik heb nu ook rust. Al brengt de rouw ook fysieke pijn. In mijn hoofd, hart en soms heb ik gewoon buikpijn.
Alles gaat een plek krijgen maar dat duurt even en kost veel energie. Herinneringen ophalen is fijn en in naam van papa goede daden doen ook. Woensdag kan dat hopelijk ook. Later meer.
Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top