skip to Main Content

Dat ene telefoontje #alzheimer

pluisbloemEn dan krijg je hét telefoontje. “Het gaat niet goed met je moeder”. Je weet, dat telefoontje komt een keer. In moeders belang hoop je er zelfs een beetje op. En toch maakt mijn hart een driedubbele salto. Hoezo “het gaat niet goed’? Eergisteren nog zei ik juist tegen de verzorgster dat ma zo fit oogde, volop praatjes en ze liep zelfs alweer een stukje beter. Nu blijkt dat ze al een dag niet in orde is, zat de hele dag te slapen in haar stoel, niet wakker te krijgen en nu dus maar in bed gelegd. Ze houden me op de hoogte, wordt beloofd. Vandaag krijg ik de verpleegarts aan de telefoon. Die heeft een nog slechtere boodschap. Uit haar woorden begrijp dat mijn moeder eigenlijk op sterven ligt. ‘We kiezen voor het beleid om het haar zo comfortabel mogelijk te maken. En geen medicatie of sonde of infuus. Bent u het daar mee eens?”. Ja natuurlijk ben ik het daar mee eens en ik denk dat ik ook namens mijn broer en zus spreek. Maar haar nogal besliste mening en zalvende woorden die mij moeten overtuigen dat het met ma niet lang meer zal duren overvallen me toch. Na van de eerste schrik te zijn bekomen bel ik mijn zus. Ook die reageert nogal verbaasd. Natuurlijk, dat ma zal overlijden, daar hebben we vrede mee. Maar nu, zo plotseling en eigenlijk zonder dat ze ziek of zwakker werd? Ik vertrek richting zorginstelling en mijn zus informeert onze broer.
Tot mijn vreugde reageert ma als ik me over haar heen buig om haar te begroeten. Heel kort, maar ze opent en haar ogen en lacht naar me. Ze ziet er wel triest uit, zo zonder haar gebit. Ze is ziek, zoveel is duidelijk. En ze slaapt veel en is eigenlijk niet wakker. Wel knijpt ze in mijn hand als ik die vasthou. Even later stapt ook zus binnen, wat ben ik blij dat ze er is. Ook op haar reageert ma, met een brede smile. We strelen haar over het haar en haar handen en dat lijkt ze fijn te vinden. Hoe het nu verder gaat verlopen is afwachten, maar we houden natuurlijk rekening met een slechte afloop. En uiteindelijk hebben we daar ongetwijfeld ook vrede mee. Het kan nu nog alle kanten opgaan, maar wellicht is dat ijdele hoop. Al mijn aandacht en gedachten zijn nu bij haar, dus even geen berichten op sociale media, ik ga voor nu op zwart. En er is werk aan de winkel natuurlijk als het eenmaal zover is. Via facebook neem ik wel even tijd om vrienden en familie te bedanken voor hun troostende woorden, hun lieve wensen en hun meeleven met ons. De komende dagen zitten we vooral vol liefde en aandacht aan mama’s bed.

Avatar

Annette de Bus

Annette de Bus is nabestaandenbegeleider, fondsenwerver en tekstenmaker.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X