skip to Main Content

Dankbaar voor de lessen die mijn vader me leerde

Het eerste moment dat ik het uitdagende bestaan van de mantelzorger indenderde, was toen mijn vader werd opgenomen in de psychiatrie. Het zouden de laatste jaren van zijn leven worden.

Daarvóór leek hij redelijk goed te functioneren. Maar toen hij ouder werd brak zijn psychiatrische problematiek door de jarenlange overlevingsstrategieën heen. Nog dagelijks ben ik hem dankbaar voor de lessen die hij me leerde. Zijn ziekte deed een direct appèl op mijn persoonlijke groei. Ik moest leren hoe ik er voor hem kon zijn, zonder mezelf te verliezen. Ik moest leren beseffen dat kwaliteit van contact niet zat in het aantal uren dat ik voor hem zorgde, maar in de wijze waarop ik met werkelijk oprechte aandacht bij hem aanwezig was. Hij daagde mijn grenzen uit, hij dreef me regelmatig tot wanhoop.

Piet van Lierop, de vader van Priscilla

Piet van Lierop, de vader van Priscilla

Hij zorgde ervoor dat ik de ware betekenis van flexibiliteit en leven in het hier en nu leerde kennen. Hij liet me de kracht van relativering ervaren. Van humor, als we in zijn diepste wanhoop elkaar aankeken tot er een glimlach verscheen die uitmondde in een uitbundig geschater, tot bij ons beiden de tranen over de wangen liepen. Maar bovenal leerde hij me omgaan met de paradox van liefde en lijden. Hoe meer ik van hem hield, hoe meer de aanblik van zijn onmacht, pijn en verdriet mij intens raakte. En diezelfde liefde was tegelijkertijd ook de zalf die de wond steeds opnieuw deed helen.

Fragment uit: ‘En ik zie jou’

Ik denk aan mijn vader. Hoe vaak ik bij hem ben geweest in het diepst van zijn lijden. Ik denk terug aan een moment dat de deur van de gesloten afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis werd geopend. Ik liep de gang op terwijl een verpleegkundige me nariep: Ga niet naar je vader, het gaat niet goed met hem en het is beter dat je hem zo niet ziet! Ik liep door, haar in vertwijfeling achterlatend. Wat er ook met hem aan de hand was, hij was mijn vader en ik wilde bij hem zijn.

Ik liep de hoek om. Toen zag ik hem staan, in het midden van de gang. Hij stond stil, met één hand de muur vasthoudend, de andere voor zijn ogen. Op blote voeten stond hij daar, in zijn pyjama. Een pyjama die ondertussen veel te groot was, omdat hij al weken weigerde te eten. Ik liep stilletjes naar hem toe. Ging naast hem staan. Hij keek niet op maar ging door met geluid maken, een zacht gejammer. Ik legde mijn hand op zijn rug. Ik voelde zijn botten, hij was inderdaad erg mager geworden. Voorzichtig en liefdevol streelde ik hem over zijn rug. Nog steeds keek hij niet op, maar over zijn wang rolde een traan.

Zo stonden we daar meer dan een half uur met zijn tweeën. Vader en dochter. Hij de muur vasthoudend, ik hem vasthoudend. In mijn Liefde, in mijn hart, in mijn weten, in mijn zijn. Ik begreep de crisis waar hij middenin zat, waar hij doorheen ging. Ik voelde zijn pijn, ik voelde mijn pijn. Ik was bij hem en ik was bij mezelf. In een teder en intiem contact, ook al spraken we geen woord. Uiteindelijk bewoog hij en samen schuifelden we naar zijn kamer. Hij liet zich op bed vallen, ik stopte hem in. Streek door zijn haren en zei: Tot morgen.

Huilend liep ik naar buiten, mijn hart gevuld met verdriet en pijn om hem. Ik voelde me machteloos als zijn kind omdat ik niet meer kon doen dan dit. Ook wist ik dat ik alles had gedaan wat ik kon doen en dat het voldoende was. Tegelijk met de machteloosheid voelde ik een diepe rust, een gevoel van acceptatie, van overgave. Ik voelde me zacht en gelukkig. Ik voelde me diep verbonden met hem, mijn vader.

Is auteur, spreker en levensgenietster. Zij geeft trainingen over persoonlijk leiderschap en de zeven eigenschappen van veerkracht.

Priscilla van Lierop

Is auteur, spreker en levensgenietster. Zij geeft trainingen over persoonlijk leiderschap en de zeven eigenschappen van veerkracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X