skip to Main Content

Wie dan leeft wie dan zorgt #dementie

Vorige week kreeg ik een telefoontje van het verpleeghuis waar papa bijna twee jaar staat ingeschreven: ” Dag mevrouw Bruurs, ik bel u om om te vertellen dat uw vader hoog op de wachtlijst staat. Hoe gaat het met hem?” Ik schrok me werkelijk een ongeluk! Zo erg, dat ik niet eens hoorde dat de dame aan de andere kant ook nog informeerde hoe het met papa gaat..

Natuurlijk weet je dat dit moment eens komt maar toch schoot mijn denkhoofd onmiddellijk in de stress

Nu al? Nee!! Dat wordt zijn dood! Hoe dan? Achter een gesloten deur? Dat is nog veel te vroeg! Dat wil hij niet! Dat willen wij niet! Hij is nog te goed! Wij zorgen toch voor hem? Dat gaat nog prima!

De mevrouw voelde waarschijnlijk dat ik schrok en vroeg nogmaals: ” Hoe gaat het momenteel met uw vader?” Nu sprak ik mijn gedachten hardop uit:

‘ Mijn vader wordt steeds vergeetachtiger en kan in principe niet meer voor zichzelf zorgen. Is hij een gevaar voor anderen? Nee! Is hij een gevaar voor zichzelf? Nee! Hij doet geen enge dingen, dwaalt niet en doet ook nog zo nu en dan boodschappen. Ok, wij moeten hem steeds meer helpen om structuur in zijn leven te houden, zijn persoonlijke hygiene te bewaken en voor zijn hondje zorgen we nu ook. We wassen, strijken, koken, houden zijn agenda bij, rijden hem overal naar toe, laten zijn hondje uit, helpen hem alles te onthouden, doen zijn administratie en checken meerdere keren per dag of hij het goed maakt. Is dat een last? Om eerlijk te zijn: Ja! Kunnen we dat nog volhouden? Ja, want we ‘zorgen’ natuurlijk niet in ons uppie! Mijn vader hoort voor ons gevoel nog helemaal niet in een verpleegtehuis. Hij vindt het nog steeds ontzettend fijn in zijn eigen huis. Hij hoeft niet gesloten te wonen. Dat wordt waarschijnlijk zijn dood! We hebben geen van allen het gevoel dat we in de zorg tot het uiterste zijn gegaan en houden het met elkaar nog best een tijdje vol. Er zijn ongetwijfeld mensen , die er veel erger aan toe zijn dan mijn vader. Die zitten te springen om zo’n plek. Maar als ik nu nee zeg, dan komt hij zeker weer helemaal onder aan de lijst? Dan hebben we straks – als het wel crisis wordt – natuurlijk een enorm probleem.’

De mevrouw onderbreekt me meteen: ” Mevrouw Bruurs, wat fijn om te horen dat uw vader het – ondanks de dementie – zo fijn heeft thuis. En wat boft hij enorm dat hij zoveel mensen om zich heen heeft, die voor hem zorgen. Ik wil u meteen uitleggen dat er geen sprake is van ‘onderaan een wachtlijst’ gezet te worden. Het is alleen maar fijn als uw vader nog thuis kan blijven wonen. Wij werken met een actieve en een passieve wachtlijst. Actief zegt het al: dat is voor mensen waarbij het echt niet meer mogelijk is om thuis te blijven wonen. Uw vader hoort zo te horen meer op de passieve wachtlijst. Op die lijst blijft hij – gezien de periode die hij al ingeschreven staat – bovenaan staan. Ik spreek nu met u af, dat u onmiddellijk contact met ons opneemt, zodra de situatie zich wijzigt. Vindt u dat een goed idee?”

Ik kan je niet vertellen hoe groot de opluchting was. Hij blijft voorlopig lekker zitten, waar hij zit! Hoe dat straks allemaal moet? Ik heb nu nog werkelijk geen idee..  Misschien naïef bedacht maar wie dan leeft, wie dan zorgt!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X