skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Viswijf

Dagboek van een mantelzorger: Viswijf

Na een maand afwezigheid/vakantie ga ik enigszins gespannen naar papa toe. Hoe zou het met hem gaan? Gelukkig stuurden de buddy’s foto’s en berichtjes en C. van Leef Leuk appte mij iedere week mooie verslagen en drukte me op mijn hart dat ik moest genieten en dat het goed ging met papa. Ik werd er blij van.

Ik loop de gang op en zie dat hij in de kamer van zijn buurman een tukje doet. Een mooi rustgevend beeld, zou hij ’s nachts niet genoeg slapen? Ik kijk hem zo even aan tot hij wakker wordt. Hij lacht en ik doe hem zijn nieuwe schoenen aan. Tegelijkertijd zie ik een grote plak droog aangekoekte poep onder zijn schoen, die neem ik mee om thuis eens goed schoon te maken.

Ik geef hem de stukjes perzik en worteltjes waar hij tergend langzaam op knabbelt. Zijn eetlust is niet meer en dat zie je aan zijn lijfje. Ben blij dat hij toch wat knabbelt. We lopen samen naar de woonkamer en daar zie en hoor ik haar. De nieuwe bewoonster, ze is in de war en vraagt de hele tijd aan mij en het personeel waar ze moet slapen. Ze is grof en asociaal en praat ook tegen papa die haar meewarig aankijkt en niet reageert. “Doe je bek dan open” zegt ze, in gedachten geef ik haar de naam viswijf. Ik heb gelijk een allergie tegen haar, wat een negativiteit en onrust brengt ze en spreek mezelf in gedachten toe. “Ze is ziek, niet op letten, ze kan er niks aan doen.” Maar ik kan er echt niet tegen hoe lelijk ze tegen papa doet. Tegen beter weten in spreek ik haar een paar keer aan dat ze lief moet doen. Net zoals vroeger op het schoolplein als kinderen lelijk tegen elkaar deden.

Ik knip papa’s vieze nagels die zoals ik al verwacht had de hele maand niet zijn geknipt. Te druk en misschien hebben ze een andere norm van hoe lag nagels horen te zijn? Ik heb te doen met het personeel en met de bewoners. De zomer periode vergt flexibiliteit van iedereen.

Klerenkast=kolerezooi
Ik duik in papa’s kast voor een nazomer schoonmaak en ga een poging wagen om de meewarige poep- en piesgeur een halt toe te roepen. Alles hangt en ligt door elkaar. Ik orden wat en neem ieder stuk in mijn hand en voor mijn neus. De Jumbo boodschappentas puilt uit, ik kan ook wat weggooien, heb nieuwe frisse kledingstukken in Turkije gekocht. Zijn wintermutsen, petjes, onderbroeken die hij toch niet meer aan doet. Daarna lopen we de zon in, ik probeer ervan te genieten en kus en knuffel papa en doe hem de groeten van iedereen in Turkije, hij kijkt me meewarig aan.

Bij terugkomst vraag ik de verzorgster of ze blij is dat de vakantie periode voorbij is en alles weer normaal zal worden. “Ben je mal?” zegt ze. Het ergste moet nog komen, er zijn veel zieken en veel mensen met vakantie. Deze week hoor en lees ik dat in de media ook. Ik vraag me werkelijk af wanneer het gaat verbeteren, wanneer zullen we goed nieuws over de (ouderen)zorg horen? Iedereen dealt er op zijn eigen manier mee. De mensen op de werkvloer, de ouderen (ze moeten wel) en wij als mantelzorgers (wij hebben ook geen keus). Ik vraag me of wat het met de bestuurders doet. Zien ze wel hoe het is gesteld op de werkvloer? Wanneer gaat er echt iets veranderen?

In ieder geval hebben we met mantelzorgers een Manifest opgesteld en er is een petitie die je kunt ondertekenen (om aandacht voor de positie van mantelzorgers te vragen), alles is terug te vinden op Mantelzorgelijk en www.mantelzorgelijk.nl teken jij ook?
Papa heeft er niks meer aan en ik ook niet vrees ik, maar hopelijk toekomstige generaties wel.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Wat schrijf je mooi🙏 Ik herken ook de onrust en onmacht tav alles wat degene voor wie je zorgt onrustig maakt. Zien dat deze ook omgeven wordt door mensen waar ze zich niet prettig bij voelen of voorheen zeker niet prettig bij zouden hebben gevoeld. Oh ik weet nog in het begin dat mijn moeder eigenlijk nog best goed was en er een vrouw op de observatie afdeling kwam die de hele dag in haar nachtpon met lange losse haren rond liep. En ook graag die nachtpon uittrok en dan nakend over de gang liep en alles onder de poep smeerde. Mijn moeder was een dame altijd geweest en die situatie maakte haar razend, verschrikkelijk vond ze het. De verzorging kon natuurlijk niet altijd alles voor zijn of gelijk ingrijpen als iemand zich onaangepast gedraagt. Maar toch, het is ook een beetje een respectloos systeem om iedereen maar als eenheidsworst bij elkaar te zetten en dat moeten ze dan maar accepteren. Anderzijds had ik altijd wel het beeld dat dit ook iemands moeder of vader was. En bovendien dat ze er zelf eigenlijk niets aan konden doen. Uiteindelijk heb ik een plek voor mijn moeder gevonden war ze zich wel prettig voelde en de zorg op de persoon afgestemd werd, dat was een hele geruststelling. Ik hoop zo dat het mantelzorgmanifest verschil gaat maken in de toekomst. Voor ons is het te laat maar voor al de mensen die zorg nodig hebben en de mantelzorgers in de toekomst gun ik het dat ze het minder zwaar krijgen en vooral meer ondersteuning krijgen van overheid, werkgevers etc dan wij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X