skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Vijftig Tinten Bruin

Dagboek van een mantelzorger: Vijftig tinten bruin

Vanmiddag vol goede moed papa in zijn jas gehesen met manlief. Bij de 1e stap in de lift hoor ik een lange en natte scheet. “Oh jee” zeg ik. En manlief had niks gehoord, maar rook het wel. Dus van verdieping 0 gelijk terug naar de 7e. Net als Hans en Grietje laat papa een heel spoor achter, het druppelt zo langs zijn broekspijp naar beneden. Ik vraag om hulp. Helaas is de chagrijnige zuster er met een nieuw gezicht. Ik zeg dat ik de lift en gang wel schoonmaak. En leg mijn jas en tas even op hun bureau bij de keuken. Dat mag niet🤷🏻‍♀️. Ieder persoon heeft andere regels merk ik iedere keer. “Slikken Fatos en doe je ding.” Dus ik breng alles naar papa’s kamer. Inmiddels zit hij op de pot. Ik maak zo goed mogelijk de lift en gang schoon. Oh boy de drempel van de lift is goor, ongelooflijk…. “niet op letten, doe je ding”. Inmiddels is papa weer schoon en we wagen een 2e poging en wandelen even door de bosjes. Papa is redelijk vrolijk en brabbelt en reageert op honden. Geeft manlief zelfs een knipoog😉.
Toch ga ik heel verdrietig naar huis. Ik ga vaak na de lunch en iedere keer als we hem dan in beweging brengen heeft hij dit soort ongelukjes. De verzorgsters helpen geduldig. De een zorgzaam, de ander chagrijnig. Ik vraag me af wat er gebeurt als wij niet langs gaan. Wie ruikt dan zijn volle broek? Wie laat hem lopen?
Thuis spoel ik met handschoenen aan zijn broek diverse malen met water. Vijftig tinten bruin komen langs. Hopelijk vernietigt de soda de immer aanwezige poepgeur. Ja, zelfs daar ben ik aan gewend geraakt. Ik ben van slag. Het went nooit en na het eten wandel ik flink door de stad. Het regent pijpenstelen en ik voel hoe schraal mijn handen zijn geworden van het tig keer wassen vanmiddag. Noch de regen, noch de soda spoelen echter mijn verdriet weg. Dat blijft. Ik vind dit zó erg voor papa en ook voor mezelf.😔
#dagboekvaneenmantelzorger
#alzheimer @ Koningsplein

Avatar

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X