skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Sprankjes Geluk🍀

Dagboek van een mantelzorger: Sprankjes geluk🍀

Het loslaten gaat voort. Ik probeer mezelf er niet teveel op te veroordelen. Vandaag had ik mezelf een vrije dag gegund. De projecten moeten maar even wachten. Ik slaap slecht. Het malen in mijn koppie gaat door. Over vanalles en nog wat. Dichtbij en veraf. Ik zie te scherp dat wat krom is in onze wereld. En vraag me af wat ik nog meer kan doen om sommige zaken recht te maken.

Iedere donderdag gaat broerlief met mijn vader naar een Turks restaurant in de Schilderswijk. Ze zijn er kind aan huis. De routine doet papa goed. Ik bel mijn broer op of ik mee kan. We gaan gelijk ook even naar de opticien om zijn bril af te laten stellen. Die heeft hij weken moeten missen. Dit keer wordt het goed op zn plaats gehouden door siliconen steuntjes die eigenlijk voor kleine kinderen zijn bedoeld. Wij zeggen dat papa ook net een klein kind is. Hij begrijpt heel weinig meer van wat er om hem heen gebeurt. Met moeite stapt hij uit de auto, vervelend dat de stoep op de sjieke Frederik Hendriklaan zo schots en scheef is. Maar het lukt! Hij houdt zowel mijn hand als die van mijn broer vast. Hij is fragiel en loopt stijfjes.

In het restaurant eet hij in slow motion de gepofte paprika met veel brood daar is hij dol op. Daarna snijbonen met bulgur en baklava toe. Daar is hij ook dol op. Wij genieten omdat hij geniet. Ik zie dat mijn broer heel behendig is met zijn jas aandoen, hem in laten stappen en uit laten stappen. Ik heb er bewondering voor en baal dat ik het een beetje heb opgegeven en me er veel onzekerder over voel. Ik krijg niet veel meer gedaan bij papa. Hij luistert niet goed. Dus wandel ik in de buurt met hem. Ik ben blij dat de lente in aantocht is en vraag me af hoeveel winters we samen nog zullen doorbrengen.
Maar vandaag plukten we de dag en hadden we samen weer sprankjes geluk.

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X