skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Papa Kijkt Maar Ziet Me Niet

Dagboek van een mantelzorger: Papa kijkt maar ziet me niet

Het drama voor mantelzorgers en hun naasten na het verbod om ze te bezoeken is enorm. Het dringt langzaam maar keihard tot me door. Ik was druk met regelen en wennen aan Corona en de gevolgen.
Ik mis papa en na een week (want ik wil de zorg niet teveel belasten) bel ik naar de afdeling. “Het gaat goed hoor”. Zouden ze het me ook vertellen als het niet zo was? Ik vraag of ik op haar telefoon mag beeldbellen en ben blij als ze ja zegt. De volgende dag krijg ik een mail “ik ben mijn telefoon vergeten”. De dag erna bel ik “mijn batterij is leeg maar zal ik hem de telefoon geven?” ik reageer met dat hij dat helemaal niet kan (is ze nou dom of doet ze dom?) maar ik laat me niet afpoeieren, is er niet een collega met een mobiel? Die collega zegt dat ze geen internet heeft en wil me niet verder helpen. Ze heeft niet de communicatieve noch dienstverlenende vaardigheid om mee te denken. Boos en gefrustreerd hang ik op. Wel verdorie! Ik maan mezelf tot kalmte, wil geen migraine.

Manlief stuurt me een appje over een initiatief van KPN met een bedrijf in het Westland ze leveren mobiele units om te beeldbellen voor verzorgingshuizen. Ik bel gelijk maar ze waren net op. Ik wil er desnoods zelf 1 kopen maar ze zeggen niet hoe duur ze zijn ik zal gemaild worden door de directie. Die doen dat maar ik heb op korte termijn geen oplossing.

Diezelfde avond reageer ik op LinkedIn op een bericht van een bestuurder waar ze wel een goede oplossing hebben om te communiceren met het thuisfront. Ik tag Florence. Er wordt gelijk gereageerd met het telfnr vd locatiemanager, zij biedt haar excuses aan.

En regelt dat ik vandaag om 11 uur met de telefoon vd vrijwilligerscoördinator met papa kan beeldbellen. Hij ligt in bed. Hij kijkt maar ziet me niet, hij kijkt als het ware door me heen. Ik probeer een paar minuten van alles voor een fractie van herkenning maar er is niks. Ik druk mijn tranen weg en vraag of we een vast moment kunnen afspreken om te bellen? We hangen op en ik huil even een potje. Papa is al weg. Hij zit 5 minuten van mij vandaan op 7 hoog tegenover De Bosjes van Pex maar ik mag geen olijven brengen. Wie geeft hem nu een knuffel? Wie stoeit met hem? Wie knipt zijn nagels? Wie poetst de poep en eten van zijn schoenen? Wie knipt zijn snorretje? Wie wandelt in de voorjaarszon met hem door het park?
Ik kijk naar onze foto’s uit het verleden. Alles wat blijft zijn herinneringen.

Avatar

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X