skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Papa Is Bijna Op (en Ik Ook)

Dagboek van een mantelzorger: Papa is bijna op (en ik ook)

Papa is bijna op (en ik ook)
Hij zit in de gang voor de lift. Stil. Reageert bijna niet op mij. Ik probeer contact te maken. Lukt niet echt. “Ga je mee pap? De zon schijnt.” Geen reactie…. of wel…. wat gebrabbel. “Ik ga even uw jas halen.” De tranen branden achter mijn ogen. Volhouden Fatos, volhouden. Ik probeer met de jas in mijn hand diverse malen hem op te laten staan, wat ik ook zeg of doe hij doet het niet. Voelt hij mijn verdriet? De zusters komen helpen, ik laat wat traantjes gaan en we lopen samen de lift in. Buiten laat ik mijn tranen achter mijn zonnebril los en snik “lekker” uit. Geen reactie, gelukkig ook geen mensen die mij horen. Papa sloft tergend langzaam en kwetsbaar over het asfalt in het bos. Overal lentebloemen in bloei. Ik wijs ernaar. Het kan ons allebei niet bekoren. Na een klein rondje terug naar zijn afdeling. Ik durf niet meer met hem ergens te gaan zitten want hij staat gewoonweg niet meer op. Dus op de afdeling wat fruit schillen. Ik lees de roddels in Story en geniet van het gesmak van papa.

Papa is op, dit hoofdstuk is niet af maar hij is bijna op. En ik ben verdrietig, heel verdrietig, het overvalt me. Hoe lang nog? @ Bosjes Van Poot

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X