skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Loslaten

Dagboek van een mantelzorger: Loslaten

Kan iemand mij zeggen hoe ik kan loslaten?

Ik slaap slecht. Het ging een tijdje goed, ik had de kunst van loslaten onder de knie. En nu BAM, sinds het nieuws dat papa ’s nachts naast zijn bed op de vloer was aangetroffen, zit hij in mij, dag en nacht, ik neem hem weer bij de hand. Ik maak me zorgen hoe nu verder? Ik word tussen 5-6 uur wakker en ga malen. Ik ben chagrijnig, kribbig……. thuis krijg ik (terecht) commentaar. “Ben je depressief?” Ik zoek klusjes om niet te hoeven denken, afleiding.

Als ik wakker word, probeer ik in bed te blijven. Anders maak ik manlief wakker en die werkt full time en heeft zijn slaap hard nodig. Ik voel me schuldig. Ik maak me zorgen. Ik praat mezelf moed in. “Het heeft geen zin om te malen. Stop geen energie in de dingen die je niet kunt veranderen, laat gaan.” Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. In mijn hoofd schrijf ik tig blogs. Als ik opsta, komt er niks uit mijn handen. Dus nu maar twee blogs achter elkaar schrijven.

Het is vroeg, ik steek alle kaarsen op tafel aan, de kerstboom die ik dit weekend heb opgetuigd. En begin te schrijven. Gisteren even uitgehuild bij vriendinlief. Ik schrok van wat ik zei, maar het komt uit mijn hart. Het duurt allemaal zooooo lang. Ik heb het gevoel dat dit het begin is van het eind. Papa herkent mij bijna niet meer. Hij zat na het vallen in een rolstoel. Nu loopt hij weliswaar weer, maar dit is toch geen kwaliteit van leven meer?

Soepje maken
Gisterenochtend om 10.30 uur ben ik soep gaan maken voor papa en zijn medebewoners. Hij stond in zijn pyjama in de gang. Een sneetje op zijn neus, wat zou hij hebben gedaan? De zusters reageren gezellig, maar schrikken ook van mij (volgens mij lezen ze mijn blogs) en de EVV’er gaat hem gelijk helpen. Ik probeer positief voor hem bezig te zijn. Maar het komt uit mijn tenen.

De EVV’er is er en weet helemaal niets van het valincident van papa. Ze laat mij meekijken in het systeem en samen lezen we de verslagen. Ze zegt sorry dat ze het niet goed gelezen heeft. Ik vermoed namelijk zelf dat papa niet is gevallen, maar wat dan wel weet ik ook niet. Hij weigert zonder pantoffels zijn voeten op de vloer te leggen. Zou dat het zijn? Dat hij bij het uitstappen uit bed op de grond is gaan zitten?

Werken met een wond
Ik heb een wond, een open wond en dat is papa. Die wond krijgt iedere ochtend een verband en ik pep mij op om weer een nieuwe week te gaan werken. Ik ontbijt, kleed me aan, doe make-up op en probeer te bedenken hoe ik met al deze pijnlijke ervaringen de zorg beter kan maken? Ik zoek ook nog nieuwe opdrachten. Maar wie zit te wachten op een kwetsbare zzp’er? Wat laat ik zien, wat verstop ik?

Voor papa is het te laat. Zijn afdeling zal niet schoner worden of meer personeel krijgen. Het is ongelooflijk gewoon (ik schrijf de helft nog niet eens op).
Loslaten is een uitdaging…. en die uitdaging duurt al 8 jaar en zal nog wel even duren.

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X