skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: ” Er Zijn Ergere Dingen”

Dagboek van een mantelzorger: ” Er zijn ergere dingen”

Na een heerlijk weekendje weg met manlief voor zijn verjaardag rijden we terug bij een prachtige zonsondergang. Mijn gedachten gaan naar papa en ik wil langs bij hem. Vrijdag was ik ook even bij hem en hij wordt steeds stiller en eet slecht. Ik maak me zorgen. Niet dat dat veel zin heeft.

Bijna apathisch
Het is rond 19 uur, hij loopt verdwaasd rond met vlekken op zijn kleren. Dat doet me niet zo veel meer. Ik ben blij om hem te zien, hij kijkt een beetje door me heen. Zijn bril is nog steeds kwijt. Ik heb het gevoel dat we dat ding van bijna 1000 euro ook niet meer zullen terugvinden. Helaas. Maar ook daar kan ik me niet meer druk om maken. Ben bijna apathisch tegenwoordig om de dingen die ik zie of niet zie bij hem op de afdeling.

Het is sneu. Met een knoop in mijn maag zit ik met hem in de gang. Ik ga haken en probeer contact met hem te leggen. Er komt niet veel meer uit papa. Hij brabbelt wat. Zijn buurvrouw werkt me op mijn zenuwen, ik wil alleen zitten met papa maar ze gaat niet weg. Ik ga met de lift naar beneden. We lopen 5 rondjes door de hal. Er is geen kip te bekennen. De draaideur vol Sinterklaas attributen trok mijn aandacht toen ik aankwam. Weer een jaar voorbij.

Was het maar voorbij
We gaan in een hoek van de andere gang zitten, uit het zicht van de anderen. Ik draai wat Turkse muziek en papa fluit wat en speelt met mijn autosleutel. De bovenbuurman trekt onze aandacht doordat hij zijn broek aan en uit doet. Het is mensonterend. Ik krijg het letterlijk en figuurlijk benauwd. De cv ketel draait met dit weer overuren. Fijn voor de oudjes maar ik moet me wat lichter kleden de volgende keer. Ik treuzel om te gaan. Er is niks meer aan aan mijn bezoekjes aan papa. Ik zoek herkenning, ik zoek een glimlach, ik zoek contact. Het is er niet, al maanden niet. “Ik ga papa” en kus zijn hand zoals wij dat doen bij onze ouders. Hij staat plots op en zegt “amcani gorursen sey soyle” “als je je oom ziet, doe dan….. ” hij wil dat ik zijn broer de groeten doe. Ik slik de dikke brok in mijn keel door. Ik wil breken, maar ik doe het niet. “Is goed pap” en ik ga de lift in. Hij gaat op zijn vertrouwde plek in de gang zitten (zie foto). Ik denk bij mezelf wat een …..leven, was het maar voorbij papa.

Er zijn ergere dingen
Thuis branden de tranen achter mijn ogen. Ik schrijf al heel lang niet meer. Maar dit moet ik opschrijven. Ik vergeet steeds wat ik meemaak en ben vaak verrast als fb mij een herinnering laat zien. Dan denk ik “oh ja” “wat goed dat ik dat heb opgeschreven”. Manlief vraagt hoe het was met papa. Ik denk dat hij aan mijn hoofd wel ziet hoe laat het is. Ik zeg dat ik zou willen dat het voorbij is voor papa. Hij is een hoopje…. ja een hoopje wat weet ik niet. Manlief zegt “doe normaal” “dat moet je niet zeggen, dat bepalen wij niet” ik sputter en zeg dat ik het mensonterend vind. En hij? Hij zegt de wijze woorden: “er zijn ergere dingen, veel ergere dingen”. Maar op dit moment vind ik dit erg. Heel erg……….

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X