skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: “Terug Van Vakantie”

Dagboek van een mantelzorger: “Terug van vakantie”

Papa was heel blij me weer te zien, hij zat rustig op een stoel in de huiskamer en veerde vrolijk omhoog toen hij me zag. “Waar was je kiz?” Hij vroeg niet hoe de vakantie was, alhoewel hij wel wist dat wij weg waren, hij vroeg vaak naar ons kreeg ik door van broers en zus. Ik loop met hem eerst naar zijn kamer, even kijken hoe het er daar voor staat. Ik zie overigens nergens iemand van de verzorging.
Poep, poep, poep
Oh, hij heeft een nieuwe kamergenoot die slaapt, zachtjes praten dus, het gordijn die hun kamer deelt houdt het geluid niet tegen.
Ik zie dat papa weer die rare schoenen die niet van hem zijn aan heeft. We doen ze uit en pakken de schoenen met veters…… oeps er zit poep aan, even schoonvegen (mijn zus had al verteld dat hij meerdere ongelukjes had gehad). Ook heeft hij 2 paar sokken over elkaar heen aan. Zijn klerenkast is rommelig en stinkt, weer vuile was uit gehaald en ook de planken waar ik iets zie (poep?) schoongeveegd. Ik vind ook 3 kledingstukken die niet van hem zijn, gelijk aan verzorgster gegeven die mij inmiddels is komen opzoeken. Ik geef ze de lokum die ik uit Turkije voor ze heb meegenomen en de sleutelhangertjes. Vraag of ze iets van zijn gehoorapparaten weet. Nee, zij was ook met vakantie.
Niemand ziet papa ECHT
Papa’s gehoorapparaten zijn weer foetsie. Ik vind dat we geen nieuwe moeten kopen, hij verstopt ze toch weer. De verzorging ziet niet of hij ze inlevert of niet, ze kunnen dit niet in de gaten houden. Helaas ziet niemand papa zoals ik hem zie. Thuis bij het eten zie ik dat zijn nagels lang zijn. Na het eten knip ik ze. Ik zie dat zijn snor lang is, woensdag maar samen naar de Turkse kapper gaan. Ik zie vlekken op zijn jas, even wegvegen. Ik zie poep op zijn fauteuil, ook proberen weg te vegen. De buurman reageert bozig dat we stil moeten zijn. Ik ben blij verrast hoe flexibel papa is en hij zegt me dat we stil moeten zijn “want die mijnheer is ziek”. Ook de verzorgster die vrolijk kwebbelend binnen komt zegt hij sssshhhhh tegen.
Na het avondeten (hij is vrolijk en blij om manlief en kids te zien) breng ik hem terug. Hij laat me met moeite zijn pyiama aan doen om het vervolgens weer uit te doen want hij wil naar de wc. Ik breng hem zijn incontinentie materiaal in, komt hij weer terug want heeft daarin geplast! Ik vraag een nieuwe aan de verzorgster die ik stoor bij haar andere werk in de keuken. Ze weet niet welke maat papa gebruikt, ik ook niet, ik zeg “geef maar de grootst, want het is voor de nacht” ze hebben M en L, maar ze wil toch overleggen met collega. We poetsen zijn tanden, wat hij nog steeds niet goed doet. Ik doe het nog een keer, hij raakt geïrriteerd.
Weer pyiama aan en pantoffels en nieuwe sokken. Hij wil zijn schoenen weer aan maar ik zeg dat hij zo gaat slapen, hij reageert boos “jij snapt ook niks jij”. Ik ga moe naar huis om daar erachter te komen dat ik zijn insuline en oogdruppels ben vergeten terug te geven, ik bel naar het huis. Wel fijn als ik ze terugbreng. Ik pak dit keer de fiets, kan ik gelijk even uitwaaien en mijn hoofd leegmaken. Ach papa, we hebben je van je vrijheid beroofd door je op een gesloten afdeling te laten wonen. Gelukkig snap je het allemaal niet meer zo en ben je flexibel. Ik hoop dat je nog geniet van wat we nog samen kunnen doen.

Avatar

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X