skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Het Leven Als Je Werkt En Zorgt

Dagboek van een mantelzorger: Het leven als je werkt en zorgt

22:40uur na een dag (flexibel) werken – ik sluit nu mijn pc af – de was van papa ophangen. Die hopelijk piesvrij uit de machine komt. 🙁Hopelijk niet lullen maar poetsen
Vandaag gebeld door de secretaresse van de ad interim manager van de zorginstelling. Ik mag met hem én de kwaliteitsmanager gaan praten. Ik heb gezegd dat ik alles al heb verteld en dat ik graag kom om te luisteren naar de oplossingen. Ik overweeg om een waszak vol naar pies en poep ruikende kleren mee te nemen. Ter ondersteuning van de foto’s. Want tja, ze weten niet wat er op de afdeling speelt, dat zei de vorige manager die onverwachts uitviel ook al….. sorry, moet niet sarcastisch doen. Ik zal wat puf- en yoga oefeningen doen voor ik ga. Want ja ik wil niet huilen en ik wil ook niemand aanvallen (weet niet of ik dit nu letterlijk of figuurlijk bedoel)….. 🙂

Argwaan
Later krijg ik een mail van de EVV’er. Ik had doorgegeven dat over 1,5 week 2 fotografen en een journalist van De Volkskrant komen. Net als toen met de NRC. Maar nu wil ze me even doorgeven dat er geen journalisten of fotografen op de afdeling mogen komen zonder toestemming van de manager. Tja, ik begrijp het wantrouwen, denk dat ze geschrokken zijn van mijn laatste boze blog. Terwijl het helemaal daar niet over gaat. De Volkskrant is bezig met een serie over wat er van gastarbeiders zoal is terecht gekomen en de andere fotograaf is van Alzheimer Nederland waar ik soms vrijwilligerswerk voor doe. In dit geval zochten ze migranten koppen (jawel jawel) voor de diversiteit op hun site. Maar blijkbaar zijn ze bang of hebben ze iets te verbergen. Ik ga geen toestemming vragen en los het op door papa lekker mee te nemen naar buiten of naar ons huis. Wel jammer……. in al mijn positiviteit is de relatie toch verslechterd en dat wil ik helemaal niet. Feedback ontvangen is iets wat de meeste mensen in de zorg niet kunnen, ze trekken zich alles persoonlijk aan. Terwijl ik mensen aanspreek op wat ze doen (en vooral niet doen) als professional.

Anyway, nu echt was ophangen en pc uit. Welterusten mensen!

Avatar

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X