skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: “Dit Is Mijn Meisje”

Dagboek van een mantelzorger: “Dit is mijn meisje”

Ik heb weinig geschreven. Te druk, er gebeuren geweldige dingen, ik ben ambassadeur van www.mantelkring.nl geworden, heb een plan ingediend voor de Nationale Zorgvernieuwingsprijs met St. Get Oud en werk dus 5 dagen per week. Mijn man zei “ach dat doe ik toch al jaren?” Dat is zo, maar voor mij is het als mantelzorger een marathon. Dat bevestigt prof.dr. Philip Scheltens van het VUmc ook weer in het programma DWDD, zie mijn andere bericht. “Mantelzorgers hebben het verschrikkelijk zwaar en daar zou erkenning voor moeten zijn.” Dat is er niet en ik ga er niet op zitten wachten, ik ga DOEN. En ik krijg daar zoveel voor terug. Het belangrijkste: positieve energie!

Door de drukke dagen niet naar papa kunnen gaan, dus vrijdagmiddag bij de 1e mogelijkheid haal ik hem op. Hij zit beneden bij de muziekmiddag. Als ik op hem afloop straalt hij en lacht hij van oor tot oor. Ik heb hem nog nooit zo blij gezien! Ik had er een foto van moeten maken, zo ontroerend! Eigenlijk zo blij als een kind. Tegen de activiteitenbegeleidster zegt hij bij het opstaan “dit is mijn meisje”. SMELT.

Nog steeds vanalles mis

Ik probeer er niet teveel aan te denken maar de communicatie is nog steeds slecht, ondanks herhaaldelijke toezeggingen dat ze het zullen verbeteren. Papa’s bril is alweer weken kwijt. En ik heb nu feitelijk bewijs dat de verzorging onderling niet goed met elkaar communiceert, laat staan met ons. Ze klagen zelfs over elkaar. En ik kan de zin “ik weet het niet” niet meer horen. Toen ik vrijdagmiddag papa’s insuline pen en oogdruppels ging halen zat zijn EVV’er achter de pc, ze maakte niet gelijk contact liet merken dat ze het druk had. (wat ik snap) Ik vroeg omdat ik een week niet was geweest hoe het ging? En of hij zijn nieuwe tanden wel inhield? “Ik weet het niet” was het antwoord, ik vroeg ook waar zijn gehoorapparaten waren want die had hij niet in.

Ze liegen gewoon

Toen ik papa had opgehaald en naar boven ging om z’n vuile was te halen was inmiddels een andere verzorgster begonnen met werken ik vroeg aan haar of zij iets wist over zijn gehoorapparaten. “Weet je volgens mij liggen ze gewoon nog in de kast”. Potverdorie dit als al de 2e keer dat zoiets gebeurt. “Ik heb hem deze ochtend niet geholpen” zegt zijn EVV’er. OK maar je ZIET toch dat hij zijn apparaten niet in heeft? Hij woont er nu al maanden maar ze KIJKEN helemaal niet goed naar papa. Ik geloof ze niet meer als ze zeggen dat ze iedere ochtend zijn gehoorapparaten geven en dat ze dat in het team hebben besproken. Want het gebeurt niet.

Inmiddels zijn er 2 zware cliënten op de afdeling gekomen. Die hebben veel zorg nodig. “Ik heb zelfs geen pauze genomen” verzucht 1 van de verzorgers. Willen ze begrip van mij? Papa redt zich redelijk, maar ik ben echt boos dat de boel wordt belazerd. Ik vind dit geen liefdevolle zorg, ze zien niet eens dat hij verschillende sokken aan heeft, maar hij merkt er zelf niks van dus ik doe hem gewoon iedere keer als ik er ben nieuwe sokken aan.

Ik merk het ook aan papa, hij wordt stiller en stiller. Maar ik moet overleven op de been blijven dus even wachten met een boze mail sturen want ik moet ze wel te vriend houden. Zoals Freek de Jonge in DWDD zegt: als ik daar de deur achter me sluit, laat ik het ook daar. Ik kan dat niet zo goed, maar moet wel om op de been te blijven. Het is net als de kinderopvang vroeger. Als er iets met de jongens was dan kreeg ik dat netjes door, of een telefoontje. Papa is 24 uur onder hun verantwoordelijkheid en de basiszorg is goed, maar het is niet met volledige aandacht. Ach, ik troost me met de gedachte dat hij er niet meer veel van merkt.

Avatar

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X