skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Ik Ben Invalkracht

Dagboek van een mantelzorger: Ik ben invalkracht

Vanmiddag haal ik papa op. Ze zitten in het gebruikelijke tussenstuk. Sommigen voor het raam, papa op de bank lekker een bakje fruit aan het eten dat zorgvuldig in mooie stukjes is gesneden. Ik schuif aan bij vrolijke vrijwilliger F. en we praten over koetjes en kalfjes. Ik zeg tegen papa dat ik hem meeneem voor het eten. Hij lacht “is Atilla weer aan het koken?”. “Natuurlijk papa dat kan hij beter dan ik”.
Er komt een verzorgster (laten we haar O noemen) met een liftstoel onhandig botstend tegen voeten en andere rolstoelen langs ons lopen. Vrijwilliger F. zegt dat mw. X zo gaat vallen, ze is onrustig en niet goed ter been. Staat steeds op uit haar rolstoel. O zegt: “kunnen jullie niet even op haar letten? Ik kan niet 3 dingen tegelijk, ben bezig”. F. zegt dat ze als vrijwilliger niet bepaalde handelingen mag doen. En ik sta op en geef haar een hand want ik ken haar niet (en vrijwilliger zegt dat zij een nieuwe medewerkster is (de ZOVEELSTE)). “Ik ben Fatos, dochter van dhr. Demir”. “Ik ben hier op bezoek bij mijn vader en word vaak gevraagd om te helpen, maar vind niet dat u dat aan mij kunt vragen”. Daar is ze niet blij mee! “Waarom niet?” (bv omdat ik mantelzorger ben!) “Waar zijn de andere collega’s” reageert ze gefrustreerd “ik ben invalkracht!”. Ik voel haar irritatie. En ze loopt mopperend door naar de kast waar de lift blijkbaar in terug moet. Klaagt nog wat na tegen een andere collega op een manier dat wij het wel horen maar niet precies wat. Die is niet happy dus.
In de lift vraag ik me af waarom ik dit nu weer meemaak? Ongelooflijk, als professional weet deze dame echt niet hoe ze met me moet communiceren, laat staan met een vrijwilliger! Maar wellicht is ook zij in opleiding. Het excuus dat de locatiemanager van dit verzorgingshuis in ons klachtengesprek herhaaldelijk heeft aangegeven. Ach, de kosmos stuurt mij dit soort mensen op mijn pad om mij weer materiaal om over te schrijven te geven. Zou dat het zijn? Nu genieten van het samenzijn met papa! Maar wat spijt het me dat hij zorg krijgt van o.a. dit soort mensen.

Dit blog van Fatos Ipek-Demir komt van de Facebookpagina: Dagboek van een mantelzorger 

Avatar

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X