skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Emmer Loopt Over

Dagboek van een mantelzorger: Emmer loopt over

EMMER LOOPT OVER (letterlijk en figuurlijk)

Hoera! Ik heb een manier gevonden om de pislucht uit papa’s kleren te krijgen. Soda en groene Biotex, het werkt! Sinds ik terug ben van een maand vakantie heb ik een nieuwe (bijna dagelijkse bezigheid). Ik heb teiltjes gekocht bij Kwantum, heb onderzoek gedaan op internet en nadat ik de kleren uit de kast van papa heb gehaald volg ik de volgende stappen thuis:
1. sorteren
2. uitspoelen
3. nog een keer uitspoelen
4. kokend water in de teiltjes
5. soda oplossen
6. kleren erin
7. biotex toevoegen
en laten inweken.
8. volgende dag uitspoelen
en indien het nog stinkt (wat in het begin was)
9. herhalen van stap 1 tot en met 8.
DUS, ik ben lekker zoet………

Kreeg helemaal geen bericht van de EVV’er (en ik dacht even wachten niet gelijk in de mail klimmen) maar net toen ik in de 2e week wilde mailen, zolang ben ik er nu mee bezig (want terug) mailde ze mij. Hij is incontinent aan het worden (duh….. I noticed) en wat we eraan kunnen doen en of ze toch ook mogen gaan wassen? Ik heb geantwoord dat ik hoop dat er geen kleren kwijtraken (reden waarom ik het wassen in eigen hand hield) maar dat ze vooral mogen gaan wassen. Want ik kan er niet tegenop. Ook zijn schoenen zijn vol met urine en die was ik nu dus ook. Maar die drogen duurt heel lang. Ik ga dus goedkope schoenen met klittenband bij de Van Haren proberen te scoren. Ik heb gevraagd of ze toch met incontinentiemateriaal willen beginnen want dit is voor niemand te doen zo. Ze vinden het geen optie want hij gaat die dan wassen. Deed hij meer dan een jaar geleden. Maar ik vind dat ze het moeten proberen.

Zo blij als dat ik was zo kokend van frustratie ben ik op dit moment . Want A. ze mailt me niet terug, B. er veranderd dus niets en C. hij had vandaag grote pantoffels (van God weet wie) aan want zijn schoenen waren kleddernat van de urine – en gewoon in zijn lade gelegd.

Emmertje loopt over
Ik haal hem zojuist om 16.30 uur op. Blijf alleraardigst en vrolijk tegen de verzorging en bedank ze dat ze het met pantoffels hebben opgelost (maar waarom ben ik niet gebeld, dan had ik eerder iets kunnen brengen en waarom die gore doorweekte schoenen in de la geplaats?). Verder zie ik dat hij geen bril op heeft. Oh, die ligt nog in de kast. Wie was er dan vanochtend? C en een uitzendkracht “ja maar ze lezen niet he?” Ik denk bij mezelf jij kent hem toch meer dan een jaar? Waarom zoek je zijn bril niet even op? Ik heb dit tig tig tig tig keer gezegd @#!$%^&@ aaaaarchhhhhhhh……………….!!!!!!!

De urinelucht is vlijmscherp, ik ga bijna over mijn nek en besluit alles in de badkamer uit te spoelen, 3-4 keer de kraan in hun douche stroomt tergend langzaam. Vullen, leeggooien, vullen, leeggooien, uitknijpen zoveel mogelijk. Schone schoenen aandoen en wegwezen. Thuis aangekomen, herhalen stap 1-8. Proberen er een gezellige avond van te maken, manlief heeft lekker Turks gekookt. Mijn handen tig keer wassen, het prikt gewoon. Er stroomde een beetje over mijn voet bij het leeggooien en het vrat aan mijn teen! Gauw uitspoelen.

Ik snap werkelijk waar niet in wat voor film ik ben terecht gekomen. Voor mij is de emmer letterlijk en figuurlijk overgelopen. Ik ga een brief schrijven naar de a.i. manager en naar de Raad van Bestuur van Florence. Nee, beter nog, ik heb er helemaal de fut en tijd niet voor. Ik ga ze de link naar dit digitale dagboek sturen. Ik heb alles zo vaak gezegd, zo vaak gevraagd. Er is zo vaak verbetering beloofd. (en dan heb ik de helft nog niet opgeschreven)

En lieve lezers van mijn blogs: ik krijg reacties dat jullie niet weten wat jullie moeten zeggen op mijn pijnlijke blogs (ondanks humor die ik erin probeer te leggen, maar natuurlijk is het dramatisch). Jullie hoeven niets te zeggen. Ik waardeer iedere reactie. Wel vind ik het fijn als jullie mij wellicht tips kunnen geven? Want iemand op afstand kan misschien goede raad geven. Alvast bedankt!

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X