skip to Main Content

Dagbesteding is een luxe!

dagbestedingZo lang heb je je ertegen verzet, tegen dagactiviteiten gaan doen, want je kon toch nog gewoon werken, vond jij.

Er is ondertussen een behoorlijke tijd over heengegaan, een tijd waarin we bij het UWV zijn geweest, gesprekken hebben gehad met de arts en arbeidsdeskundige, met het revalidatieteam, met de maatschappelijk werkster, met het Sociaal wijkteam.

Een tijd waarin je zelf hebt moeten ondervinden dat je wel degelijk zo je beperkingen hebt, al zie je ze nog steeds niet zo zwaar als anderen dat doen, maar dat zal ook een stukje zelfbescherming zijn, denk ik.

Voor mij brak het gunstige moment aan, dat ik dagactiviteiten met anderen die ook niet aangeboren hersenletsel hebben, kon aangrijpen als iets positiefs, in plaats van zoals jij het zag, iets negatiefs.

Dagbesteding was volgens jou iets voor “zielenpieten”, voor mensen die niks meer konden, maar zo was jij toch niet?!

Door het klussen aan je eigen huis, werd je er keihard mee geconfronteerd dat je toch meer beperkt was dan je tot nu toe had gedacht.

Ook de buurman, die je ging helpen omdat hij het niet langer kon aanzien, liet je dat goed voelen, zei je.

Zijn hulp was welkom, maar zijn houding richting jou deed je pijn.

Je voelde je steeds kleiner worden, tot een klein hoopje mens.

Als je dagactiviteiten zou hebben met anderen met niet aangeboren hersenletsel, zou je als lotgenoten onder elkaar zijn, zou je niet meer opvallen, zou je in ieder geval dáár “gewoon” zijn.

Stilletjes aan begon je er meer voor open te staan, en we gingen er werk van maken.

Op een gegeven moment vroeg ik mij af of er een eigen bijdrage zou moeten worden betaald voor dagbesteding.

Naïef misschien, maar ik had er niet eerder bij stilgestaan, en niemand had mij ook daarover geïnformeerd.

Via het Sociaal Wijkteam kreeg ik een telefoonnummer dat ik hierover kon bellen, want inderdaad, er was een eigen bijdrage.

Ai, hier was ik al bang voor, en hoe hoog zou die eigen bijdrage dan worden!

Te hoog dus!

De belastinggegevens uit 2013 telden, in eerste instantie, maar dat kon worden bijgesteld naar de huidige situatie.

Fijn, maar dan moesten we nog steeds teveel betalen, naar onze zin.

Jij vooral, was erg verontwaardigd.

“Ik ben ziek, en dan moet ik ook nog eens overal voor betalen!”

Eigen bijdrage voor medische kosten, eigen bijdrage voor dagbesteding.

De eigen bijdrage voor de medische kosten is al een aardige aderlating, met je medicijnen en ambulancevervoer, en dan hebben we ook nog een paar oude katten, en een nog ouder huis dat aan het “kwakkelen” is en het nodige kost qua onderhoud, plus natuurlijk de gewone vaste lasten, die, met een hoge hypotheek, al een aanzienlijk deel van het inkomen opslokken.

Die eigen bijdrage voor dagactiviteiten kunnen we er niet ook nog bijhebben, helaas.

De berekening voor de eigen bijdrage is gebaseerd op het inkomen, maar er wordt niet gekeken naar je uitgaven (vaste lasten).

Voor ons blijkt dagbesteding dus een luxe te zijn!

Een luxe die we ons niet kunnen permitteren.

“Ik moet betalen om te mogen werken”, zeg je, boos.

Misschien dat je nog vrijwilligerswerk zou kunnen doen, maar dat is niet eenvoudig te vinden, als het er al is.

Van geen dagbesteding willen, zijn we nu aanbeland bij geen dagbesteding kúnnen doen.

Hoe verdrietig is dat!

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu full time mantelzorger voor haar partner. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in haar leven.

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu full time mantelzorger voor haar partner. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in haar leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X