Dyezzie Ua

Daar Doen Mama En Ik Het Voor! #alzheimer

Op het moment dat mama nog zelfstandig woonde wilde ik niet over haar en de Alzheimer bloggen. Ze woonde alleen en ik vond het niet kunnen in verband met haar veiligheid. Mama had er wel eens naar gevraagd of ik over haar schreef en haar ziekte, en ik zei dan waarom ik dat niet deed. Dat begreep ze en dat vond ze fijn. Ik heb eens gevraagd of het van haar eigenlijk zou mogen. Ze wilde weten waarom. Daarop heb ik verteld dat ik zelf nogal zoekende was geweest, vlak na de diagnose bij haar, naar ervaringen van anderen. Ik was zoekende naar ervaringsverhalen en wat anderen hadden meegemaakt. Ik had het toen niet gevonden.

We spraken er wel vaker over. Ik vroeg aan mama of ze zich schaamde. Dat deed ze niet, het was zoals het was. Het moet de ziekte zijn geweest, want zo was ze nooit geweest. Ze vroeg op haar beurt of ik me voor haar zou schamen als zij helemaal weg zou raken door de ziekte. Nee, ik zou me nooit schamen voor mijn eigen moeder. Ik zou haar eerder helpen en wat de rest van de wereld ervan zou vinden zou me niets kunnen schelen, want ik weet het verhaal. Zo sta ik er nog steeds in.

Destijds heb heb ik wel gezegd dat ik er wel over wilde schrijven, maar pas als ik wist dat de situatie veilig was. Nee, ik zei niet wat ik bedoelde, dat was als ze in een instelling zou wonen, want dat wilde ze toen absoluut nog niet. Terwijl we dondersgoed wisten dat het de volgende stap zou zijn, maar dat niet uitspraken. Wel vertelde ik dat ik het wilde doen om anderen te helpen. Steeds meer kinderen en partners krijgen met het feit te maken dat dementie de diagnose is, en ik wilde hen toch voorbereiden. Ik wilde gevonden worden als men zou gaan zoeken naar ervaringsverhalen. Mama had me lachend aan gekeken en gezegd, ‘Ja dat ben jij ten voeten uit! Uit een slechte situatie iets goeds halen en anderen helpen waar je kan. Je zal mij nooit zwart maken en als jij denkt dat het goed is, dan moet je dat doen. Ik sta altijd achter je!’ Daarna hebben we samen gehuild en mama zei nog, ‘Ik ben zo trots op jou, je bent zo’n mooi mens!’

En ik ben over ons gaan schrijven. Meteen toen mama opgenomen was. Meteen na haar opname moest haar huis leeg geruimd worden en ik kon alle steun gebruiken die er was. Hoe heerlijk is een social media dan. De eerste blog was er nog voordat ik naar haar huis ging om op te ruimen.Binnen een maand kreeg ik een berichtje van Marjolijn van Mantelzorgelijk met de vraag of ik gastblogger bij Mantelzorgelijk wilde worden en over mama en mij wilde schrijven. Over een teken van boven van mijn vader gesproken, dat was ‘m en ik antwoorde Marjolijn dat ik dat wilde doen.Een ander inzicht kreeg ik door het boek van Hugo Borst, “Ma”. Wat vond ik het geruststellend. Nu las ik hoe iemand anders het ondervond. Ja, ik was goed bezig met mijn eigen verhaal!

 

Door de tijd heen ben ik ook in groepen terecht gekomen over dementie. Ik vind het too much om daar iedere keer mijn blogs te delen, want ik wil me helemaal niet opdringen. Een enkele keer doe ik het wel. Soms laat ik ook weten dat ik een gastblogger ben van Mantelzorgelijk. Zoals laatst… Iemand vroeg in de besloten groep hoe om te gaan met foto’s van je dierbare. Ik antwoorde:“Ik blog over mijn moeder voor Mantelzorgelijk en op mijn eigen site. Bij de eerste heb ik een vaste foto en ik gebruik niet vaak foto’s van nu met haar erop, alleen als het erbij hoort. Op mijn site doe ik het wel eens. Om te laten zien hoe de ziekte tekent en ook om iedereen een beeld te geven hoe het met haar gaat. Wat ik wel doe is me in haar proberen te verplaatsen van 10 jaar geleden zeg maar en dan vraag ik mezelf of ze dit wel of niet goed zou keuren. Overigens heb ik voor ik over haar ging bloggen gevraagd of het mocht. Ze kon zich toen nog uiten en heeft me toestemming gegeven. Ze weet dat ik het met de reden doe om anderen te helpen en inzicht te geven wat er met haar en mij gebeurt.Als laatste wil ik zeggen, ik ben pas over haar gaan bloggen toen ze opgenomen was. Ervoor woonde ze alleen en (niet dat ik een pessimist of doemdenker ben) dat deed ik voor haar eigen veiligheid. Ik denk dus dat het wel kan, zolang je het respect en de liefde voor diegene voor die van jezelf zet. Zij kunnen het zelf namelijk niet meer en zijn afhankelijk van je.”  Zo sta ik hier echt in. Ik wil de Alzheimer laten zien, maar wel op een goede manier voor mama. Ik zou nooit willen dat ze voor schut voelt gezet door mij, want ze is en blijft de liefste vrouw uit mijn leven, mijn vriendin en mama!

Nu kreeg ik trouwens al vlot een reactie op mijn reactie. Ik zat eerst stom te staren naar de reactie en barstte in huilen uit. Niet van verdriet, maar van dankbaarheid, want hier doen mama en ik het voor! Ik heb de schrijfster gevraagd of ik dit mocht gebruiken voor mijn blog, dat mocht, maar liever wel anoniem, want niemand hoefde te weten dat ze actief in de groep is. Daar hecht ik waarde aan, dus daarom niet het screanshot, ik tik de reactie (net als de mijne) over. Ik las:

“Ik volg je altijd bij Mantelzorgelijk, en ik heb er veel aan (gehad) en vind je verhalen geweldig! XX”

Meteen heb ik diegene bedankt voor de lieve reactie, maar ondertussen kon ik nog even niet stoppen met huilen. Ik ben blij dat iemand er iets aan heeft en ik ben ongelofelijk trots op mama dat ze me toestemming gaf om hierover te schrijven!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X