Cynthia’s koffiehoekje: Over mosselen en de oorlog

cynthia's koffiehoekjeToen ik nog als activiteitenbegeleider werkte, had ik twee maal per week een koffiezitje. Omdat ik ze soms zo mis, wil ik vandaag een verslagje uit die goede oude tijd met jullie delen.

Het weer was niet al te best deze ochtend, maar het gesprek was des te boeiender. Een van de bewoners heeft een boek meegenomen met daarin haar moeder die ergens in Zeeland woonde en daar de mosselen ving. Ik zie een foto van een jonge vrouw met een aantal mannen eromheen en een groot net waar de mosselen in zitten. De vrouw heeft traditionele Zeeuwse kleding aan inclusief een typische kap. die ik alleen nog maar in de reclames heb gezien. Ze ziet er sterk en gezond uit. Ook draagt zij lieslaarzen. Het gesprek komt natuurlijk meteen op de mosselen en de mosselkar die vroeger door de straten ging. Iedereen aan tafel houdt van mosselen, maar niet iedereen heeft de mosselkar meegemaakt.

Deze Zeeuwse vrouw was ook op de trouwdag van haar dochter, die vlak na de oorlog trouwde. De dochter verdiende toentertijd tien gulden per week, en kon geen uitgebreide bruiloft houden. Maar als geluk bij een ongeluk werd het geld niet meer uitbetaald maar ging het per giro en om dit ongemak te verminderen kregen alle burgers 20 gulden om aan iets leuks uit te besteden. Zij besloot het geld te gebruiken voor haar bruiloft. De bruid had zeven meter witte stof gekocht om daar haar bruidsjurk van te maken. Ze ging met de tram naar het stadhuis. Maar dit zou geen traditionele huwelijksnacht worden.

Want vlak na de oorlog mocht je niet meer de straat op tussen twaalf uur ‘s avonds en acht uur ‘s morgens. Hierdoor bleven de gasten van het bruidspaar hangen tot vroeg in de morgen en sliep het bruidspaar in de slaapkamer waar zij normaal met haar zuster sliep. De visite maakte duidelijk dat het bruidspaar maar lekker bij elkaar in bed moest gaan liggen, maar zoals ieder zich kan voorstellen, is er die nacht niet veel meer gebeurd dan slapen.

Een van de andere bewoners vertelt dat zij in een bruine jurk is getrouwd waar zij wat op geborduurd had om het er wat feestelijker uit te laten zien. Zij is na haar huwelijk bij haar schoonmoeder gaan wonen. Ze verteld dat het een leuk gezin was met vijf schoonzussen. ‘s Avonds zat iedereen lekker rond de kachel.

Het was een hele andere tijd dan nu, met veel nare maar soms ook juist mooie tijden. Je kon dolblij zijn met de kleinste dingen, maar ook heel veel verdriet hebben. Een van de andere bewoners vertelt hoe zij in de oorlog voor het eerst in lange tijd een stukje vlees hadden weten te bemachtigen. Het lag netjes op de keuken tafel te wachten tot moeder het in de pan zou stoppen, iedereen keek er naar uit. Maar het feest mocht niet doorgaan want de kat van de buren bracht hen een bezoek en stal het stukje vlees mee. Mevrouw vertelt dat ze er tranen met tuiten om hebben gehuild.

PS_GTG2Iets wat waar ik me bijna geen voorstelling van kan maken, is dat in de oorlog de trams geblindeerd werden. Er waren meer mensen die hier sceptisch tegenover stonden, maar het is uiteindelijk toch gebeurd. Waarom de trams geblindeerd moesten worden? Omdat ze dan in het donker niet gezien konden worden door de vliegtuigen die overvlogen. Alles moest lichtdicht zijn in deze tijd, iedereen was daar erg alert op.

Maar ondanks dat er veel nare dingen zijn gebeurd in de oorlog, was het ook een tijd die mensen zich altijd zullen blijven herinneren en ook goede momenten had. “Het maakte de mensen sterker, want je moest wel, je had toch geen keus?”

is oprichter van Partisa (www.partisa.nl) , mantelzorger, zorgdenker en moeder van 2 dochters.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top