skip to Main Content
Coronavirus En Mantelzorgcrisis

Coronavirus en mantelzorgcrisis

De effecten van de maatregelen rondom het Corona virus worden ook hard gevoeld bij mantelzorgers. Mensen die al jaren doen wat ze kunnen en die al menig probleem hebben opgelost. De maatregelen geven veel extra druk en zetten vele mantelzorgers onder hoogspanning. En toch is er weinig aandacht voor deze emotionele spagaat met duivelse dilemma’s. Er worden keuzes gemaakt tussen liefde en verstand. Tussen mogelijk en onmogelijk. Tussen alleen of samen.

Natuurlijk zijn er maatregelen nodig ter bescherming van onze samenleving en dit moeten we met elkaar zo goed mogelijk aanpakken. Dit is noodzakelijk en onomkeerbaar. Ik neem mijn petje af voor al die hulpverleners die onvermoeibaar het virus te lijf gaan. Maar er is ook een onzichtbare kant die gezien en gesteund moet worden. Mantelzorgers behoren niet tot de vitale beroepen, maar er zijn vele honderdduizenden mantelzorgers die voor een enorme opgave staan. De huidige situatie zet een vette streep door het wankele evenwicht in menig familie. Of het nu gaat om extra fysieke belasting, grotere tijdsinvesteringen of over oplopende mentale druk. Een directe gevolg van de maatregelen is dat de professionele hulpverlening wordt gestopt, families worden ontwricht of ontregeld en dat de mantelzorger deze klappen moet opvangen.

Ik vraag geen applaus. Wat ik vraag is erkenning en begrip voor de positie waar we in zitten. Heb oog voor de mantelzorgers die het moeilijk hebben en help ze waar dat kan. Realiseer je dat de druk nog groter is geworden. Het lijkt mij goed dat hier ook gerichte aandacht voor komt. Hopelijk maken de onderstaande concrete voorbeelden nog duidelijker wat onze huidige realiteit is.

 

  • De verpleeghuizen gaan op slot. Je mag en kan niet meer naar je vader of moeder toe. Geen bezoekjes. Je bent afgesloten van ieder fysiek contact en kan niet langer zien hoe het gaat.

Je voelt je machteloos.

  • De woongroepen gaan dicht. Je mag niet meer naar jouw kind toe. Je mag hem of haar niet meer ophalen voor een uitstapje. Je mag niet meer knuffelen en vasthouden.

Het moeder- en/of vaderhart huilt.

  • De dagbesteding is gesloten voor oud en jong. Dierbaren verliezen het ritme van de dag. En het moment van adempauze wordt ingeleverd om met toewijding 24/7 zorg en aandacht te geven.

Je hebt geen keuze en zet alle zeilen bij.

  • De huishoudelijk ondersteuning, voor dierbaren die nog thuis wonen, zal de komende tijd verminderen door ziekte en de angst op kruisbesmetting. Maar het moet toch gebeuren.

Wederom is er geen keuze en je doet wat je kan.

  • De fysiotherapeuten komen niet meer. Je moet met lede ogen toezien hoe de lichamelijke conditie niet versterkt wordt. Geen oefeningen. Geen therapie. Geen vooruitgang.

Je bent bang voor de fysieke gevolgen.

  • De voorwaarden van een uitvaart worden strenger. Alleen de eerstegraads familie is welkom. De kleinkinderen mogen niet meer mee. Ook geen broers of zussen van iemand.

Hoe kan je nog rouwen?

  • Zieke dierbaren, thuis of elders, worden afgesloten van de buitenwereld. Er komt geen bezoek meer en de lichtpuntjes verdwijnen. Geen liefdevolle steun in een moeilijke tijd.

Dit doet pijn en geeft verdriet.

  • De winkelschappen zijn leeg en bestellingen kunnen niet meer gedaan worden. En de noodzakelijke zaken voor de medische verzorging zijn overal uitverkocht.

Hoe kan je nog goed zorgen?

 

Heb je nog meer ervaringen? Plaats het hieronder of mail naar info@mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X