Beers Wereld UA

Over de buren… en eten #BeersWereld #autisme

Wat een ontzettende mazzel hebben we toch met onze buren in dit kleine schattige nieuwe huis.

Mijn eerste reactie op lawaai wat Beer, zijn zusje of de honden maken is een verschrikte houding aannemen. Daarop volgt dan gelijk een hard sissend geluid van mij met een verzoek zo snel mogelijk dat lawaai te stoppen door een “niet dit, niet dat-dreigement”.

Goede opvoeding

Het komt natuurlijk vanuit een bak met nare ervaringen van buren die zich afvroegen of er een bom was afgegaan of een lading varkens werden geslacht, na het horen van het gekrijs of gestamp van Beer.

En ik maar op mijn hoofd staan, om het ergste voor te kunnen zijn. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, is een ander tot last te zijn. Een overblijfsel van mijn goede opvoeding met een hele lieve maar ook soms irritante moeder die achter alles wel een gezonde reden vond.

Oorverdovend gekrijs

Zo heeft onze straat vast laatst het gekrijs gehoord van een Beer die ineens van mij de opdracht kreeg aan tafel te gaan eten samen met mij en zijn zusje. Iets wat we vroeger ook altijd deden.

Nou heb ik dat wel vaker gevraagd aan hem maar kreeg ik telkens zo’n oorverdovend gekrijs dat ik het maar afdeed met snel een bordje op zijn bureau te zetten in de hoop dat hij dat leeg zou eten.

Krakkemikkerige moeder

Dat mijn eigen krakkemikkigheid al meer dan 2,5 jaar duurt, betekent dat de kinderen al die tijd profiteren van een losser regime in tafelmanieren.

Vaak zit ik met Beers zusje op de bank met een bordje voor de TV en ben al blij dat Beer zijn hele bord leeg eet en zelf zijn bord op het aanrecht zet.

Babyprutje uit een potje

Ik denk soms nog eens terug aan die jaren dat hij alleen maar een paar soorten babyprutjes uit een potje at tot hij een jaar of 6 was.

Ik probeerde hem te foppen met vers eten, vermalen in het bekende potje, maar daar trapte hij echt niet in.

Chocopasta

Nu is hij al behoorlijk groot en eet hij zelfs fruit en sommige groenten (met pijn en veel moeite).

Dat heeft er voor gezorgd dat ik de rest wat heb laten gaan, in welke vorm hij dat eten dus tot zich neemt.

Vanmorgen kwam ik er bijvoorbeeld pas in het bos met de honden achter dat ik hem alleen een paar rijstwafels met witte chocoladepasta had gegeven.

Normaal maak ik dan ook een boterham met een bakje yoghurt en een banaan klaar terwijl hij staat te douchen, een dubbel ontbijt dus.

Berendieet

Ik begreep nu waarom hij zelf een tompoes had gepakt uit de ijskast en zijn vingers aan zijn broek had schoongemaakt. Hij had gewoon honger.

Als ik niet al zijn maaltijden regel eet hij alleen rijstafels met witte chocopasta, chips, tompoes en kaascrackers. Een Berendieet zeg maar.

En dat allemaal in de veiligheid van zijn eigen kamer achter zijn computer zonder irritante zusjes en vragende moeders. Best weer normaal voor een puber 😉

Luid snikkend

Dus het was een hel laatst, daar aan tafel, na een hele poos geen aan tafel eten.

Een moeder die hem vanuit het niets ineens aan tafel liet eten, wetend dat als ik het vraag hij direct uit z’n dak gaat.

Van gekrijs ging hij naar luid snikkend..

Ik probeerde nog een iPad te geven zodat Thomas en zijn vriendjes hem konden bijstaan maar het verdriet en de wanhoop was groot.

Ik heb die avond zelf geen hap door mijn keel gekregen van schuld en onmacht. Slechte moeder die ik was..

Pizza op zijn kamer

Gelukkig ging hij die dag erna logeren in het logeerhuis en was het even time out.

Die zondag kreeg hij pizza en de regel is dat hij dat wel op zijn kamer mag eten maar het andere avondeten niet.

Dus de maandag na het logeerweekend had ik iets lekkers gemaakt en vroeg of Beer aan tafel kwam.

Het ging wonderbaarlijk goed tot zijn zusje, de bank gewend, het leuk vond om aan tafel te doen alsof ze op de bank hing.

Daar iets van zeggen was voor Beer een reden om weer even goed los te gaan in gekrijs en waren we weer terug bij laatst dat ik hem abrupt uit zijn vertrouwde kamer haalde.

Dagen aan tafel

Maar, het gaat inmiddels stukken beter en hij snapt nu dat er dagen zijn om aan tafel te eten en soms lekker in je kamer een pizza te snacken.

Ik leer telkens opnieuw dat het hebben van een kind met autisme betekent dat je de structuur vast moet blijven houden ookal heb je een rot dag, geen zin of je bent gewoon een beetje op.

Dat Beer nu ook steeds vaker wil weten wat ik elke minuut van de dag ga doen is weer een nieuwe uitdaging.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X