ua caroline

Brussendag

Afgelopen maandag was het brussendag. Wat is dat? hoor ik sommige van jullie vragen.
Een brus is een broer of zus van iemand met een beperking.

Vroeger toen ik klein was (en ja wat klink ik nu oud), bestond het woord en betekenis nog helemaal niet. Terwijl er wel broers en zussen waren van iemand met een beperking.

Vroeger was alle aandacht voor degene met beperking. Heel soms was er aandacht voor de ouders van. Voor broers en zussen was geen aandacht. Niet door de zorgverlening. Maar vaak ook niet of een heel stuk minder door de ouders.
Niet dat dit per definitie verkeerd is, wel dat ik er bijvoorbeeld nu achterkom dat het toch wel een grote rol heeft gespeeld, dat brus zijn, zonder daar erg in te hebben gehad.
Ik loop bij een psycholoog om mezelf in balans proberen te houden en via haar hoorde ik dat er ook andere brussen zijn die hier tegenaan lopen.
En toen las ik een artikel van een brus, en zag ik dat er een boek was en er komt steeds mee aandacht voor het brus zijn. Ik hoop daarmee dat vele brussen die nu opgroeien, hiermee geholpen gaan worden.

Zelf merkte ik dat ik behoefte had aan contact met andere brussen. Ik werd lid van een facebook pagina en leerde daar over een groep voor brussen. Op die groep zitten vooral brussen van rond de 20. Die nog een eigen leven gaan opbouwen. En gelukkig blijken er ook “oudere” brussen te zijn. Mensen die een eigen leven hebben, kinderen en brus zijn. Waarbij de ouders een bepaalde leeftijd krijgen, waardoor verhoudingen gaan of al zijn verschoven en waarbij het brus zijn nog een andere diepte krijgt. Hieronder zal ik mijn ervaringen en die van anderen beschrijven zodat je als ouder en zorgverlener meer rekening kan houden met de brussen:

Er is een onderzoek geweest dat aangeeft dat ook al heb je je eigen leven, je bent en blijft altijd een brus. Je broer of zus met beperking is vaak in je gedachten, al dan niet bewust.

Omdat je merkt dat je je kinderen heel anders opvoed dan jouw ouders gedaan hebben waarbij je merkt dat het dus anders kan.

Of juist, zoals bij mij, heel veel herkenning is en al ervaring, omdat ik nu een meervoudig gehandicapte zoon heb. Naast mijn meervoudig gehandicapte broertje. En mijn beroep als ergotherapeut.

Of omdat je merkt dat naast je broer of zus ook je ouders zorg nodig hebben.

Of omdat er (niet uitgesproken) verwachtingen zijn die je als brus moet gaan waarmaken.

Of omdat er een beroep op je gedaan wordt (eventueel omdat je ouders het niet meer kunnen).

Dit is voor mij de (levens)fase waarbij ik me ontzettend bewust ben van het brus zijn. Wat niet altijd begrepen wordt door mensen die dat niet zijn, hoe dicht ze ook bij je staan. Dat de verantwoording die je altijd gevoeld hebt, er ook echt is, en meer wordt naarmate je ouder wordt.

Het zijn van een brus is bijzonder. Ik hoor vele andere ouders van een zorgintensief kind zeggen dat hun kind zonder beperkingen sterk wordt van het hebben van een broer of zus met beperking, dat ze verantwoordingsgevoel krijgen, zorgzaam zijn, hier heel veel van leert. Jouw kinderen zonder beperking zijn per definitie geen geboren moedertje, redden zich wel, is niet per definitie degene waar je de minste zorgen over hebt, moeten zich maar aanpassen want het is nu eenmaal zo.

Maar lieve ouders, vergeet alsjeblieft niet dat ze OOK jouw kind zijn. Dat ze niet al op jonge leeftijd mantelzorger hoeven te zijn. Ze hebben het recht om kind te zijn. En dat houdt niet in dat je alles moet achterhouden, want ze voelen de spanning ook, ze zien hoe zwaar jullie het hebben, hoe moeilijk het is, hoeveel afspraken er zijn, geldproblemen, relatieproblemen.
Maar juist een uitleg hierover en meegenomen worden zou zo ontzettend fijn zijn ipv denken dat ze het niet merken of zien of snappen.

Dat brussen ook graag gezien willen worden, een moment alleen met je willen, niet (al dan niet bewust) verantwoordelijk hoeven voelen voor de broer of zus omdat dit JOUW taak is. Als ouder. En ja, een keer vragen om je brus eten te geven kan, maar maak dit niet een standaard taak.

Ik ben heel blij dat er deze tijd steeds meer aandacht is voor brussen. Dat zorgverleners snappen dat er brussen bestaan en tegen welke dingen ze aanlopen.

In het kader van de brussendag wil ik hierbij extra aandacht vragen voor de broers en zussen van iemand met een beperking. Jullie zijn kanjers!

Carolien is moeder en brus van complexe meervoudig gehandicapte zoon en broertje.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top