Brus

De laatste weken gaat het niet zo goed met onze oudste. Als broer van een broertje die zo zorgintensief is, cijfert hij zichzelf weg. Dit is niet eens een keuze maar iets wat ontstaat. Als kleuter vertelde hij de juf al dat hij niet wil dat we zorgen om hem hebben omdat we al zoveel zorgen over Stan hebben. Mijn hart huilt hierom. Omdat ik de situatie niet kan veranderen. Sinds een aantal weken weten we dat hij ook de diagnose ASS heeft. Ik wist dit eigenlijk al heel lang. Er werd altijd gezegd dat het aan de situatie binnen ons gezin ligt. Het constant moeten schakelen en aanpassen, vraagt veel van hem. Hij is 10 jaar en kan het goed verwoorden. Hij ervaart stress, een vol hoofd. En zorgen hij maakt zich veel zorgen. Dit schrijvende komt het binnen. Ik wil het zo graag anders voor hem maar de zorg voor zijn broertje vraagt o.a. vanwege moeilijk verstaanbaar gedrag zoveel. Stan heeft eigenlijk constant 1 op 1 begeleiding nodig. Het is een situatie die gaandeweg onze werkelijkheid wordt. Ik zie hem, ik hoor hem maar kan er soms ook de ruimte niet voor vinden. Het voor iedereen “goed” doen is onmogelijk in de situatie. We proberen bewust ook 1 op 1 leuke dingen met hem te doen. Dan draait het even om hem.

Dit gaat ook om levend verlies. De pijn dat je “andere” kind in deze situatie opgroeit. En het levend verlies voor hem om zijn broertje.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top