skip to Main Content
Brief Aan: Meneer Alzheimer

Brief Aan: Meneer Alzheimer

“Geachte Meneer Alzheimer,

Inmiddels vind ik het hoog tijd dat ik u eens even een brief stuur, want er moet me het nodige eens van mijn hart richting u. Ik wist al langer van uw bestaan, ik heb wel met mensen gewerkt die u al inpalmt had. Zo’n 10 jaar geleden legde u het ook aan met mijn tante, de oudste zus van mama. In 2014 schudde u mij de hand voor de kennismaking, omdat u ook persoonlijk kennis was gaan maken met mama. Eerlijk is eerlijk, ik was niet blij met uw komst. Dat mama op haar oude dag voor de verkeerde man viel deed me pijn, maar u had haar al behoorlijk in uw macht en er was geen weg meer terug.

Weet u, ik zie u eigenlijk als de voorloper van de “loverboy”. Beide zijn tenslotte zieke geesten. U dan niet op erotisch gebied, maar u dringt zich ook op, u laat mensen dingen doen naar hun dierbaren die u wilt en u houdt ze helemaal in uw macht. U maakt uw slachtoffers langzaamaan compleet kapot.
Deze gedachte kwam vandaag zo bij me op. Wat had ik een lol met mama. Goed, ik help haar met eten en drinken en ze komt niet goed meer uit haar woorden. Toch voelde ons uitje van vandaag als vanouds. Dat bleek u ons niet te gunnen, uw jaloerse kant toonde zich weer op de extreme manier. Mama had het leuk gehad zonder u en dat moest afgestraft worden. De sluizen braken open bij mama en ze was helemaal overstuur. Het was verschrikkelijk om haar achter te laten, en dat weet u heel goed. Dat dat mij ontzettend pijn doet.

Mocht u nu denken dat ik nu minder snel zal komen, dan heeft u het fout. Ik laat me niet door u weghouden bij mijn eigen moeder! Weet dit namelijk, ik ken haar nog altijd vele malen beter dan dat u haar kent. Wat voor verschrikkelijke invloed u ook op haar heeft, ik vang nog vaak genoeg de momenten van haar eigen ik. Die komen echt wel door uw nevel heen namelijk.

Wat me pijn doet is te weten dat u de grote reus bent en er (nog) niet van u te winnen valt. U neemt beetje bij beetje steeds meer van uw slachtoffers af. Zoals hun korte- en lange termijn geheugen, hun zelfstandigheid, in geval van mama haar spraak ook, het besef van tijd, het sociale (u laat ze vereenzamen) en het herkennen van hun geliefden. Empathie kent u niet. Wat ik eerder al schreef, als ze het even leuk hebben wordt het weer afgestraft door u.

Ik weet nog dat ik een jaar of 9 was en ik bij mij thuis ruzie kreeg met een vriendinnetje. Ze ging weg en schreeuwde me toe dat ze me haatte, en ik riep er achteraan, ‘Ik haat jou ook!’ Dat hoorde papa en ik moest bij hem komen. Hij vroeg of ik wist wat haten was en ik antwoordde dat je dan heel boos op iemand was. Papa zei het volgende, ‘Nou als je iemand haat dan ben je zo boos op diegene dat je diegene wilt dood maken.’ Dat sloeg bij mij in als een bom, dat wilde ik zeker niet! Hij nam me mee naar het vriendinnetje en ik moest sorry zeggen omdat ik het naar haar had geroepen. Zij zei ook sorry daarop en daarop was die kinderruzie weer over. Ik moest aan papa beloven dat ik het nooit weer zou gebruiken en dat heb ik gedaan. Tot nu. Nu ga ik die belofte verbreken en ik weet dat dit van papa mag.

Ik haat u namelijk meneer Alzheimer. Ik haat u, Ik Haat U, IK HAAT U! Vanuit het diepste van mijn hart! Nee wacht, dat verdient u niet. Ik haat u vanuit het diepste van mijn darmen. Ik heb namelijk schijt aan u! Het is mijn mama en ik hou van haar. Dat neemt u namelijk niet bij me weg, en ik weet zeker, u kan haar houden van naar mij ook niet wegnemen!

Hufter!

Was getekend,

Dyezzie”

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X