Brief aan Beer #beerswereld

Het was een bewogen week na een bewogen periode. Ik schrijf deze brief aan jou, lieve Beer.

19 jaar en een paar maanden geleden kwam je op de wereld als een prachtig mooie baby die als een lieve zware zak aardappelen hing in mijn armen.

Je zwaaide niet met je handje als ik je dag wilde laten zeggen, wees niet met je vingertje en zei niet “die” als je iets wilde hebben. Je gebruikte gewoon mijn arm om je naar het gewenste te brengen.
Het was wel vaak raden hoor, wat je mankeerde als je het op een krijsen zette want dat kan je nog steeds erg goed. Zo hard dat de aarde even stopte met draaien en ik adviezen kreeg van Jan en alleman en later mensen die ervoor lang hadden geleerd.

Ik begon te leren over andere kinderen die net als jij niet gingen praten maar ook erg goed konden springen en draaien met voorwerpen of hun speelgoed treintjes ook zo goed op een rijtje konden leggen. Ik moest met jou gaan spelen wat een uitdaging was terwijl er deskundigen naar ons keken vanachter een raam. Slapen deed Ik net als jij ook niet, dus we hadden zeeën van tijd om elkaar te leren kennen. Zo werd ik deskundig in hoe je in elkaar stak en leerde ik alles om je gelukkig te houden.

Jaren, scholen, therapieën en vele ziekenhuizen en artsen verder hebben we nog steeds niet veel gesprekken samen over het goede leven maar weten we precies wat we aan elkaar hebben. Ik heb je, toen je bijna 18 werd, op een wachtlijst voor wonen in een instelling ingeschreven maar ik weet dat je veel liever nog even thuis woont. Zelf merk ik dat het natuurlijk best zwaar is om jouw leven zo goed mogelijk vorm te geven maar ik doe het met je zusje samen met zo veel liefde dat ik het niet erg vind zo door het leven te gaan.

Ik denk dat ik weet hoe anders het leven kan zijn als je een gewoon kind van 19 jaar zou zijn. Je zal dan vast uit huis willen om te gaan studeren of werken. Je mag gaan stemmen en je eigen leven uitstippelen. Voor jou is dat anders.

Wanneer er een fijne plek komt die lijkt op wat ik je thuis kan bieden Beer, dan laat ik je gaan. Echt. Dan zorg ik ervoor dat je altijd thuis kan komen om te logeren als je daar behoefte aan hebt. Tot die tijd ben je en blijf je waar je bent, er verandert nog niets.

Ik kijk naar je, vanaf een bankje. Hoe je op een wipkip van de speeltuin op en neer aan het springen bent tussen de kleine kinderen en bedenk me het geluk dat je geboren bent, 19 Jaar en wat maanden geleden.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top