skip to Main Content

Mijn boek en mama’s gebit

Terwijl ik dit schrijf is het nog 4 nachtjes naar mijn boekpresentatie van ‘ALS heb je niet alleen’ (zie blog van vorige week).  De spanning begint op te lopen en ter voorbereiding schrijf ik mijn speech vast uit en geef ik een live-uitzending op Facebook. Dan gaat mijn telefoon. Het is mijn moeder. Ze vraagt of ik wil komen om haar gebit te halen. Het is stukgevallen.

Van mijn oudste dochter Marleen had ik al gehoord dat oma voor haar verjaardag op bezoek was geweest, met mijn broer en mijn schoonzus (haar oom en tante). Toen ze weggingen verloor oma (gesteund tijdens het lopen door twee mensen) op de trap haar gebit. Marleen woont op een bovenwoning en het was al mooi dat mijn moeder er met hulp nog kon komen. Voor het gebit ga ik op zoek naar de technicus die het gemaakt en geplaatst heeft. Ik heb een vermoeden wie dat is en app mijn broer. Hij bevestigd het en ik bel. Een vriendelijke dame biedt aan om het gebit te halen en te brengen, dat scheelt mij weer. Wel geeft ze aan dat er kosten aan het maken verbonden zijn, ik vind het logisch. Maar ze legt uit, dat er vorige week een reparatie is geweest zonder kosten. De nota dient bij het afleveren van het gebit voldaan te worden en omdat mijn moeder dat geld niet in huis heeft, besluit ik die middag langs te gaan en het geld te brengen.

Dan realiseer ik me (pas) dat mijn auto bij de garage staat. Gelukkig mag ik Veerle’s auto lenen. Alleen zij moet die middag werken en ze vertrekt rond 14.00 uur. Ik vraag of ik haar auto direct mag lenen en dat kan. Ik rijd langs de pinautomaat en langs de boekwinkel waar mijn presentatie plaatsvindt om een poster te beschrijven met wat-wanneer-wie, zodat die opgehangen kan worden. Bij de flat van mijn moeder aangekomen heb ik geluk. Haar schoonmaakster Ina is er en ze helpt me naar binnen. Voor de flat heb je een ‘druppel’ nodig die je voor de scanner houdt om naar binnen te gaan. De mijne heb ik niet bij me en zo kom ik toch binnen. Mijn moeder zit in de nieuwe sta-op-stoel. ‘Een breekbaar oud mensje’, schiet het door me heen. Helemaal als ik een briefje lees wat op tafel ligt van de logopediste over het verdikken van drinken. Het is nog niet nodig en mijn moeder vindt het niet prettig, maar ik begrijp eruit dat dit er wel aan zit te komen.

Ik praat met mijn moeder, geef haar het geld voor de gebitsreparatie, babbel even met Ina en moet dan gauw weer terug. Veerle haar auto geven, zodat ze kan werken. Mijn moeder vertelt dat ze met mijn broer naar de presentatie komt. Ik hoop haar voor die tijd nog even te zien. Elke keer is er weer één.

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september 2017 heeft ze de Kilimanjaro beklommen voor een goed doel en ter nagedachtenis aan Sjonny. In januari 2018 kwam haar boek “ALS heb je niet alleen, balanceren tussen liefde en mantelzorg uit". Mariska geeft lezingen, trainingen en workshops om de relatie tussen zorgprofessionals/werkgevers en mantelzorgers te verbeteren.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X