skip to Main Content

Blij Met Mantelzorgelijk!

Soms sta ik ook met mijn bek vol tanden. Neem vandaag.
Ik vertelde onlangs een collega van me dat ik graag blog. Nu heb ik net een andere baan, dus ik ken mijn collega’s nog maar kort. Ik vertelde haar dat mijn blogsite een soort van dagboek is, maar dat ik ook als gastblogger voor Mantelzorgelijk blog over mijn ervaringen met mijn moeder die aan Alzheimer lijdt. Ze vertelde dat haar tante dat had en vroeg om de link voor haar nicht. Die gaf ik. Vandaag zei ze dat ze mijn persoonlijke blogs (op mijn eigen site) zo geweldig vind, het was ontspanning voor haar.

Maar daarna zei ze dit: ‘Ik heb mijn nicht verteld over Mantelzorgelijk en ze is zo blij met die site! Ze heeft je blogs ook gevonden en jij bent verder in het proces, maar ik moest je bedanken. Ze zei dat ze “blij”, maar je begrijpt wat ze bedoelt, is met je blogs. Je bent zo open, en ze heeft er iets aan zei ze. Ik heb 2 van die blogs gelezen en ik heb f*cking veel respect voor je!’ Mooi he? Zal ik eens eerlijk zeggen wat ik deed? Ik moest opeens huilen, op mijn werk. Pfff…

Maar ik ben er zo trots op! En daarom deel ik dit even hier. Ondanks mijn tranen, die waren wel van geluk, ben ik blij dat ik iemand help! Via Mantelzorgelijk. Stom? Welnee! Ik kan me alleen maar dankbaar voelen. Het is een feit dat mama Alzheimer heeft. Dat ik hierover open en eerlijk ben, dat is mijn doel hier op Mantelzorgelijk, als maar 1 iemand er iets aan heeft. Vandaag kreeg ik dus bevestiging. Iemand heeft er iets aan. Wat vind ik dit dankbaar! Voor mij, maar nog meer voor Mantelzorgelijk. Ik weet nog dat ik na de diagnose bij mama zo zoekende was naar informatie. Oké, Mantelzorgelijk bestond nog net niet toen. 

En al had ik mijn persoonlijke blog toen al wel, heel bewust deed ik geen blogs over mama. Ze woonde toen nog zelfstandig en ja, ik kijk te veel misdaad-dingen denk ik, ik vond dat de kat op het spek binden. Je leest/hoort zo vaak over ouderen die overvallen worden. Op straat of gewoon thuis. Ik vond dat ik mama moest beschermen. Eenmaal na haar opname begon ik er wel over te bloggen en vond Marjolijn van Mantelzorgelijk me. Ze vroeg of ik gastblogger wilde worden over mijn ervaringen. Dit doe ik sinds eind 2015. En nu kreeg ik zo’n fijn compliment. Ja, daar ben ik stil van. Ik stond echt even met mijn bek vol tanden. Hier hoopte ik zo op! En nu het me gezegd werd, wist ik niets te zeggen. Ja later zei ik, ‘Dankjewel!’, uit de grond van mijn hart. Hier doe ik het voor! Ik ben dankbaar!

Van iets negatiefs iets positiefs maken. Dat is hoe ik dit zie. Een herinnering is weer gemaakt! Daar ben ik blij mee! Mijn missie is nu al geslaagd!

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X