Mimakker Sophie UA

Bijzonder verzoek #mimakkus #dementie

Bijzonder verzoek
In de huiskamer van de Regenboog zitten de meeste dames aan de koffie. Ze kijken allemaal wat triest. “Kom maar binnen hoor, maar ik weet niet of je hier wat kunt.” zegt mevrouw de Tape hoofdschuddend tegen miMakker Sophie. Mevrouw Degen, die aan de andere kant van de tafel zit, huilt stilletjes. “Oh nee hè, ook dat nog.” klinkt het door de kamer wanneer ze Sophie ziet.
Mevrouw Regie en mevrouw de Tape beginnen afzonderlijk te mopperen op alles. Het wordt Sophie allemaal een beetje teveel. Zachtjes begint ook zij te huilen. “Oh, maar jij moet niet huilen!” zegt mevrouw Degen, die inmiddels zelf gestopt is met huilen. Sophie kijkt haar verbaasd aan. “Nee?” vraagt ze. “Nee, want jij bent een clown en die moet plezier maken en lachen.” zegt mevrouw stellig. “Maar, ik ben ook wel eens verdrietig,” zegt Sophie snotterend. Mevrouw Degen troost Sophie door te zeggen dat ze best verdrietig mag zijn.
Er ontstaat een mooi gesprek tussen Mevrouw Degen en Sophie en mevrouw biedt Sophie zomaar haar twee vesten aan en zegt: “Voor wanneer ik er niet meer ben.” Mevrouw Degen vertelt Sophie dat ze het leven op dit moment helemaal niet meer ziet zitten, maar zegt ook dat ze lachen belangrijk vindt. Dan ineens vraagt ze Sophie het volgende: “Wanneer ik er niet meer ben, wil jij mijn ouders vertellen dat ik met een lach gestorven ben?” Sophie knikt en zegt, “Ja, dat doe ik.” Ze houden elkaars handen vast en zitten zo een tijdje zwijgend naast elkaar. Wanneer Sophie weer gaat, zegt mevrouw: “Bedankt!”
Een lach en een traan, zo dicht bij elkaar. Een miMakker is dan ook niet alleen uit op de lach, ook verdriet mag er zijn.
Gerja

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X