skip to Main Content

De bijsluiter van Beer #BeersWereld #autisme

Terwijl Beer aan het zwemmen was met de kinderen, zat ik met twee begeleidsters over hem te praten in een klein smal kamertje. Zijn stageplek is nog vrij nieuw en de begeleidsters hadden aangegeven dat ze best wel eens meer over Beer wilden weten. Toen er een verslag moest worden gemaakt door een begeleidster in opleiding, kon ik gelijk maar even de ruime bijsluiter van Beer uit gaan leggen.

Eigenlijk is het gewoon een dagbesteding, maar omdat Beer nog op school zit wordt het stage genoemd. Dagbesteding is ook een soort werk straks als hij groter is. Het klinkt in elk geval serieus en tegelijk schattig, vind ik. Wat duidelijk is, is dat Beer niet zonder uitleg daar zomaar aan de slag kan. Nee, ik vind Beer al best een uitdaging laat staan iemand die hem totaal niet kent.

Ik ben

Een voorbeeld. Als Beer iemand ontmoet die hem een hand geeft en “Hallo, Beer” zegt dan zegt Beer: “Ik ben?” De persoon zegt dan weer “Jij bent Beer,” met een lachend maar verbaasde blik.

Wat Beer bedoelt, is dat hij wilt weten wie diegene is die hem een hand geeft. Ik zeg dan tegen Beer dat hij moeten vragen, “wie ben jij”? in plaats van” ik ben” met een vraagteken. En zo leg ik dus vaker uit wat er in Beer’s hoofd omgaat. Ik ben soort van zijn tolk, vertegenwoordiger en moeder.

Even scheuren

We vergaten bijna de tijd met al dat gepraat over tips en trucjes hoe je Beer’s aandacht ergens bij kunt houden zonder “ongewenst gedrag” (gillen dus, wat blaffen wordt genoemd omdat hij een erg hard blaffend geluid maakt).

Ik vertelde over een plekje maken voor hem in de gang bijvoorbeeld waar hij zich even terug kan trekken om te scheuren of een boekje te lezen. Zo haal je hem uit een situatie die druk is en waarvan je weet dat hij weer kan gaan blaffen.

Ongemakkelijk

Toen ik hoorde dat hij ook wel eens heeft geslagen, verstilde ik. Ik hoorde mezelf zeggen dat Beer niet gauw slaat tenzij hij echt helemaal door het lint gaat. Hij heeft mij in zijn hele leven misschien twee keer een duwtje gegeven en 1 keer zijn tanden in mijn arm gezet maar dat is jaren geleden toen hij nog geen woord kon zeggen.

Ik voelde me wat ongemakkelijk worden en ook wat verdrietig. Natuurlijk kan ik hem niet 100 procent helpen en ik ben zeker niet de moeder die met fluwelen handschoentjes haar kind aanpakt. Maar horen dat hij zo boos en wanhopig wordt dat hij gaat slaan is moeilijk. Ik ben het gewend dat Beer op elke school waar hij zat een bijsluitertje nodig had, maar toch.

Geen klok

Toen een begeleidster om de hoek kwam kijken en vroeg op hoeveel tijd ze de timer kon zetten, realiseerde ik me dat Beer al 25 minuten alleen had zitten wachten in een leeg klaslokaal. Er was geen klok in dat krappe hok en ik was zo aan het praten dat ik ook niet op mijn mobiel had gekeken.

Omdat zijn zusje haar eerste toneelles zou hebben die avond hadden we ook geen tijd meer om boodschappen te doen na de stage. Beer was compleet van slag en heeft zitten huilen tot aan de autorit naar de toneelles die avond.

Ellendig

Ik voelde me ellendig. Realiserend dat hoeveel ik ook opkom voor hem en praat – ik het toch nooit goed genoeg doe.

Gelukkig heeft het achteraf wel geholpen om te praten en gaat het telkens weer wat beter. Maar het blijft lastig, die bijsluiters.

Beers moeder

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X