Bij de overheid is er geen leven na de dood

Mij bereikte het verhaal van Marianne en Johan. Na bijna 40 jaar gelukkig huwelijk werd bij Johan Alzheimer vastgesteld. Een enorme klap. Besluitvaardig als ze zijn hadden ze bij een eerdere gelegenheid al nagedacht over hun laatste levenswensen en deze vervolgens goed opgeschreven en besproken. Dit vergemakkelijkte het traject met het Expertisecentrum Euthanasie. Tot zover het leven vóór de dood.

Het leven na de dood bleek lastiger. Voor de belastingaangifte vroeg Marianne de pensioenverzekeraar om het overzicht van een voorlaatste transactie. Wat bleek: deze verzekeraar wist wel dat Johan al was overleden. Maar tot ieders verbazing niet dat Marianne de laatste 40 jaar als zijn wettige echtgenote aan zijn zijde had gestaan. “Nee, die gegevens kunnen we niet zomaar aan iedereen verstrekken. Alleen aan Johan. Maar ja,..”

Nu zit Marianne niet voor één gat gevangen. Ik ga niet vertellen hoe, maar op een gegeven moment heeft ze betalingsoverzicht onder ogen. Nu gauw nog even de belasting indienen, vóórdat…

Te laat! Nog vóór ze ‘DigiD.nl’ heeft kunnen intypen blijkt dat de Rijksoverheid dat ding al uit Johans koude handen heeft geslagen. “Tja, hij is dood hè? En dan hoef je je nergens meer te identificeren, dus. Toch? Had u verder nog vragen?”

Jazeker! Allereerst: waarom al die haast? Wie heeft bedacht dat overheid en verzekering eerder moeten horen dat er iemand is overleden dan geliefden en nabestaanden zelf?

En dan, tja, hoe zal ik het zeggen: waarom die nabestaanden het op het onmogelijkste moment onmogelijk maken om deze verdrietige zaken namens de overledenen af te ronden?

Laat ik het zo zeggen:

Het vervelende aan leven is wellicht al de bureacratische rompslomp waar banken, belasting en verzekeraars je steeds mee lastig vallen.
Het vervelende aan doodgaan is dat je die rompslomp niet even zelf kunt afsluiten. Dat moet per definitie iemand anders doen.

Het zou handig zijn als instanties dat zouden begrijpen. In plaats van er als de kippen bij te zijn om je ambtelijk morsdood te maken.

Marianne, na 40 jaar huwelijk, kinderen, gedeelde belastingaangifte, adres en achternaam, en klant bij dezelfde verzekeraar, heeft nu voor €419 bij de notaris een Verklaring van Erfrecht moeten regelen, om de belastingaangifte te mogen indienen. Johan draait zich om in zijn graf.

Moraal van het verhaal: leg niet alleen je laatste wensen, maar je óók laatste zaken vast. Vindbaar en overdraagbaar. Liefst vóór je dood. Want na je dood heb je bij instanties geen leven.

Louis Huyskes is mede-initiatiefnemer van Registor.org.
louis@registor.org

Wat betekent dit onderwerp voor jou? Hebt u tips, suggesties of vragen? Laat horen.

Avatar foto

Louis Huyskes is alleenstaande vader van 3 inmiddels volwassen kinderen. Momenteel verzorgt hij, naast zijn werk voor Registor, zijn vader (88) die na een val wat ribben brak. Louis studeerde geneeskunde en bedrijfskunde en vindt dat een betere wereld wel wat marketing kan gebruiken.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top