skip to Main Content

Beloftes – Gastblog van Ernst Buning

De zon schijnt op de boomstammen die keurig langs het zandpad zijn opgestapeld. Hier en daar loopt de hars er nog uit. We blijven even staan om de geuren in ons op te nemen. Verderop zijn ze met zwaar materieel bezig gekapte bomen weg te halen. Wanneer de motoren even stoppen, hoor je alleen nog maar het geluid van de wind door de bomen en het gefluit van vogels. Het is een prachtige dag om in de bossen te lopen.

lentebosIn de verte komt een echtpaar ons tegemoet. Ze hebben hun kleurrijke jassen uitgetrokken en losjes om hun middel geknoopt. Ze zijn diep in gesprek en wanneer ze in de buurt komen hoor ik de vrouw op geagiteerde toon zeggen: ‘Beloftes zijn killers!’ Dan valt ze stil en lopen ze zwijgend langs ons heen. Ik had hen eigenlijk staande willen houden en haar willen vragen wat ze met die opmerking bedoelde, maar zo iets doe je niet.

Ik moet denken aan beloftes die ik zelf doe. Soms kleine dingen, zoals de belofte om iemand op te zoeken of de belofte om eindelijk dat plankje op te hangen. Dingen die ik vervolgens niet doe of uitstel. Soms voel ik me in zo’n geval wat ongemakkelijk, maar ik lig er niet wakker van en het zijn zeker geen ‘killers’.
Maar er waren ook grotere beloftes geweest in mijn leven, zoals bij mijn huwelijk: beloftes over zorg, trouw en commitment, die soms verslapten of in de vergetelheid raakten door andere zaken die ik meer prioriteit gaf.

Toen Ann ziek werd, beloofde ik mezelf dat ik voor haar zou zorgen tot ‘de dood ons scheidt’. Dat was voor mij een vanzelfsprekendheid, maar misschien ook wel een manier om de schuld van niet nagekomen beloftes uit het verleden alsnog in te lossen. Ik had Ann thuis willen houden, wilde niet toegeven dat ze beter af zou kunnen zijn in een verpleeghuis, ervan overtuigd dat ik voor haar moest zorgen, dat was immers mijn belofte. Die belofte was bijna een ‘killer’ geworden. Pas nadat mijn zoon tegen me had gezegd: ‘Pap, als jij zo doorgaat staan we eerder aan jouw graf, dan aan dat van mama,’ had ik de handdoek in de ring gegooid en was akkoord gegaan met een opname.

Ik houd mijn wandelgenoot even staande en zeg: ‘Eigenlijk is het niet eerlijk dat iemand met vergaande dementie eerdere beloftes niet meer hoeft na te komen, terwijl de partner zich in allerlei bochten wringt om beloftes wel na te komen en zich schuldig voelt als dat niet lukt. Het is allemaal zo eenzijdig!’

Mijn wandelgenoot glimlacht en zegt: ‘Maar je krijgt er toch ook iets voor terug?! Mensen met vergaande dementie leven in het hier en nu en hoeven niets meer, in die zin zijn ze inderdaad ontslagen van allerlei beloftes. Maar als we goed voor hen zorgen, stellen ze zich voor ons open en kan de liefde twee kanten uitstromen. Dan krijgen we ook iets terug. Dat kan ons leven verrijken en misschien zelfs iets lichter maken in plaats van al dat zware gedoe over tekortschieten en beloftes niet nakomen.‘

‘Ja,’ denk ik, ‘schuld en boete, daar schiet niemand wat mee op.’ Zwijgend lopen we verder, ieder in zijn eigen gedachte verzonken.

Bij thuiskomst laat ik de verkiezingsfoldertjes, die de laatste weken in de bus vielen, nog even door mijn handen gaan en leg ze dan bij het oud papier. De verkiezingen zijn voorbij, de debatten zijn gevoerd. Over en weer zijn verwijten gemaakt over niet nagekomen beloftes en net zo gemakkelijk zijn nieuwe beloftes alweer gedaan. In de politiek tilt men daar niet zo zwaar aan, maar in het echte leven is dat een stuk complexer.

Ernst Buning
Ernst Buning

Dit verhaal komt uit het boek ‘Lichtbundel, inspiratie voor mantelzorgers’ van Ernst Buning. Meer informatie op www.Q4Q.nl

Avatar

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X