skip to Main Content
Beerswereld: Afstand En Zondag Structuur

Beerswereld: Afstand en zondag structuur

Niet alleen zijn er veel Beren op de weg, de laatste tijd zitten er ook veel in de ramen. Mooi om te zien dat Beer een enorm grote fanclub heeft van echte” Beren liefhebbers”.

En die Beren op de weg zitten naast mij in de auto veel ritjes te maken om zo een structuur in de dag te kunnen vol maken.

Na een week merk ik op dat de eerste angst van Beer naar de weg vallende structuur plaats maakt voor een nieuwe structuur van dat het elke dag zondag is. Zondagen waren altijd de dagen zonder dagbesteding of opvang dus werden die door hem opgedeeld in nummers van activiteiten om zo toch nog structuur te kunnen hebben die hij zo nodig heeft. Zo van 1: bos, 2: bakker, 3: langs de zee en 4: naar huis.

Na de realisatie dat ik zeker tot 28 april aan de bak moet als 24/7 zorgverlener/begeleider,  kwam er ook een gevoel van gelatenheid over me heen. Als het niet anders kan, dan kan je je het beste maar helemaal overgeven aan de zorg en het nauwelijks meer toekomen aan jezelf.

Het zusje doet ook goed haar best zich aan te passen en ze vindt het niet zo’n ramp, nog 5 weken niet naar school te kunnen. Ik bedacht me dat ik daar ook aan bijdraag door haar niet zoveel te pushen met mijn ‘thuisschool’ begeleiding op afstand. Blijkt toch maar weer dat dat effect heeft op de lange duur want lang duurt het zeker. Zo heeft ze zelf met een vriendin om de hoek een bak uitdaging bedacht waarin ze om de beurt lekker cakejes voor elkaar bakken of koekjes of zoals laatst een appeltaart. Ze brengen het tot aan de deur en hebben daarin de grootste lol. Ook wordt ze een aantal keer per week opgehaald door een vriendje om samen een eind te gaan rennen in de buurt. Ik ben trots.

De honden zijn er ook weer, helemaal terug van hun bijna 8 weken retraite uit het rustige Drenthe. Vol overgave hebben ze zich weer gestort in hun dagelijkse structuur van het katten opjagen thuis en 3 keer per dag naar het bos waar mensen elkaar met een grote boog ontwijken. Zo ging Gijs de hond gister los tegen een echtpaar wat angstvallig de bosjes in schoot toen ze Beer met zijn grote opblaas zwarte 1 zagen lopen. Mensen die in bosjes schieten, dat hoort niet volgens Gijs, dus ging hij even hard blaffen, ik geef hem geen ongelijk.

Ik merk dat mensen die al van zichzelf niet zo sociaal zijn de 1,5 meter afstand misbruiken om andere mensen op een schofterige manier te kunnen behandelen. Zo kwamen Beer en ik afgelopen zondag in de bakker voor het zondagse kaas croissantje. Ik strompelde met 1 kruk naar binnen op mijn poot net uit het gips, toen een meneer mij boos aankeek en zei dat ik’’ff door moest lopen’. Vanuit mijn aangeleerd sociaal gedrag begreep ik daaruit dat hij een grapje maakte omdat ik liep als een ouwe slak. Nee, hij maakte geen grapje en snauwde naar me dat ik op moest rotten en afstand moest houden.

Voor die mensen zal deze nieuwe tijd heerlijk zijn om gesteund door de overheid andere mensen als stuk stront te kunnen behandelen.

Wat heel handig aan het autisme van Beer is, is dat hij sowieso al afstand houd. Behalve als hij mensen tegemoet loopt, die gelukkig zelf opzij schieten bij het aanzicht van een grote jongen met een enorm opblaas cijfer die hard 24!!! roept terwijl hij met zijn hand op zijn been slaat. Best handig dus.

Wat ook zo fijn is dat de medicatie nu geloof ik een klein beetje inwerkt. Over goede timing gesproken. Met de kabouter pilletjes die ik elke morgen als vitamine aan hem geef zit een effect dat de ergste onrust wat naar achter gaat en hij ineens aandachtig uit het raam naar buiten kijkt als we weer eens een ritje maken in de auto.

Normaal zat hij alleen maar Thomas de trein filmpjes te herhalen op mijn telefoon met een aaneenschakeling van cijfers opratelend. Nu lijkt het alsof hij de wereld om hem heen bekijkt met een bescheiden bewondering alsof deze wereld zich nu pas aan hem laat zien.

Wat ook prettig is, is dat de verwachtte honger uitblijft. Er is zelfs een paar kilo af. Hopen dat het zo blijft en dat hij niet ineens 10 kilo aan gaat komen. Het dagelijkse springen op de trampoline en de 3 keer per dag door het bos met de honden zorgt geloof ik voor 20 duizend stappen per dag dus sporten is al gecheckt.

Wel zal ik mijn schildersezel in de woonkamer moeten zetten om nog iets te kunnen werken, ben ik bang. Beer heeft mijn werkkamer volledig bezet maar dat is niet erg. We slaan ons er wel doorheen met de nieuwe voorlopige realiteit.

Ergens is het ook heftig om te zien hoe goed het thuis gaat zonder de groep van de dagbesteding. Als straks alles normaal wordt is het stukken rustiger voor mij maar moet Beer wel weer enorm inleveren. Dat maakt deze tijd behoorlijk dubbel. En zo gaan we weer verder met ons schema vandaag.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X