Beers wereld: Zomaar een dagschemaatje

Op een doordeweekse dag smeer ik eerst 2 rijstwafels met witte chocoladepasta nadat ik vanuit mijn bed heb kunnen vernemen dat het al 6 uur 20 is volgens Beer vanuit zijn kamer. Ik geef zijn medicatie met een hooikoorts pil en zorg dat hij die door slikt. Daarna kan ik met een kop koffie op mijn telefoon de krant lezen en om 7 uur zijn zusje wakker te maken die zich nog een keer omdraait om op het laatste moment naar school te moeten gaan. Ik schuif een bakje met fruit naar haar toe en zie dat er nog meer vuile vaat van de laatste dagen in of onder haar bed liggen. Ik zeg tegen mezelf dat ze vanuit haar eigen motivatie haar troep zal moeten opruimen. De vorige dag heb ik haar geholpen de helft van haar haar te bleken zodat de bovenkant donker is en de onderkant licht, erg in de mode bij de TikTak generatie denk ik. Ik heb mijn pogingen tot verzet gestaakt. Te vermoeiend.

Om 7.30 pak ik een onderbroek uit Beers’ kast en laat hem die aantrekken onder zijn pyamabroek waar ik attendeer op de streepjes die aan de voorkant horen te zitten. Hij trekt onderbroeken vaak verkeerd om aan. Dan laat ik hem naar de wc gaan en gaan we met de auto en 2 honden naar het bos. Zijn zusje zal zelf eten moeten meenemen naar school, dat kan ze vast wel.Na het bos geef ik 2 honden en 2 katten eten en doe de douche aan. Ik scheer hem bij de wastafel en geef hem in zijn hand een beetje zeep omdat hij het grappig vindt hele flessen in 1 keer leeg te willen smeren.

Onder het douchen maak ik 2 boterhammen met salami, een bakje yoghurt en een banaan klaar. Beer ziet tijdens het douchen de kans om te checken ( met telkens vragen) of ik ook ga douchen omdat hij verwacht dat we ‘als mama klaar is’ naar de feestwinkel gaan voor zijn cijfers. Daarna doe ik voor hoe hij zich moet afdrogen en help hem met aankleden.

“Het is 9 uur nul nul”, hoor ik vanuit zijn kamer roepen. Altijd handig om de tijd te hebben met die Beer bedenk ik me. Ik roep terug dat ik nog 10 minuten wil en eet nog snel een boterham en doe wat make up op terwijl ik mijn haar droog.

Om iets over 9 loopt Beer voor me uit naar de feestwinkel met mij achter hem aan met 1 kruk. Eigenlijk moet ik vaker beide krukken gebruiken omdat die geopereerde poot nog steeds veel pijn doet. Gelukkig heb ik ergens in juli een afspraak om een schoen op maat te laten maken zodat ik wat soepeler kan gaan lopen en Beer kan bijhouden, is de hoop. Beer heeft al 2 cijfers uitgezocht en ik hoor al het vrolijke geluid van de vaste medewerkers die hem welkom heten. Ik moet hem wel even helpen afstand te houden van een andere klant die aan de toonbank ingewikkelde ballonnen besteld die volgens Beer elk moment keihard kunnen ontploffen aan zijn bange houding te zien.

Maar, we hebben betaald ( Ik heb een gemachtigde pinpas waar onze namen op staan van zijn eigen rekening waar hij zijn cijfers mee kan betalen) en lopen weer terug naar de auto. Beer weet al dat we die dag na de feestwinkel naar de supermarkt gaan een stuk verderop waar ik voor de deur kan parkeren en waar hij dan met mijn telefoon rustig, denk ik, wacht in de auto met de ramen open als het warm is. Ik race dan door de kleine Appie om zo met kaas broodje als beloning weer bij Beer uit te komen die zijn cijfers op het dashboard heeft liggen en mij voor de 5e keer die ochtend vraagt naar het schema voor vandaag, morgen en volgende week. Dat in de auto blijven is een Corona dingetje omdat hij in die supermarkt natuurlijk niet met een eigen kar afstand kan houden.

Thuis gekomen heb ik Beer 2 zware tassen laten dragen naar binnen waarna hij gelijk met zijn cijfers naar de trampoline in de tuin gaat staan springen. Ik zet de boodschappen weg en pak de stofzuiger of doe een was in de wasmachine. Daarna bekijk ik welke planten er een nieuwe pot nodig hebben om gered te kunnen worden van een vreselijke dood. Ik maak duidelijk aan Beer na zijn vragen dat het nu thuis tijd is en check het rooster van zijn zusje op de school app om te zien wanneer ze naar huis kan komen. Ik doe de oven aan voor afbakbroodjes met gesmolten kaas in de oven zodat hij om 12 uur naar verwachting kan eten. Om 13 uur moeten we weer door het bos gaan met de honden. Daarna gaan we eerste de honden thuis brengen en dan mag hij kiezen welke speeltuin hij heen wil.

In de speeltuin hoor ik 2 kleine meisjes tegen hun moeder zeggen dat er een meneer gek op de wipkip staat te springen. Ik laat het gaan en sla mijn boek open waarin ik probeer telkens een paar bladzijden te lezen. Zodra ik van mijn boek opkijk weet ik dat Beer zijn schema van de volgende dag wil doornemen. Ik lees dus, al blijft er weinig hangen.
De moeder van de meisjes is wat mij betreft zo enthousiast aan het praten dat ik me bijna een ontaarde moeder ga voelen die haar zoon totaal geen aandacht geeft. Nog grappiger, bleek na ze mij aansprak op de herrie van haar dochters met een excuus dat ze dacht dat ik alleen naar de speeltuin was gekomen omdat ik dat leuk vond. Toch konden we onderling even een aardig gesprekje voeren, iets wat zeer welkom is merk ik nu ik volledig in Beerlala land zit.

Ik laat Beer mijn 10 vingers zien van een afstand zodat hij weet dat we over 10 minuten weg gaan. Gelijk klinkt zijn ‘vraag’ naar welke cijfers hij morgen wil hebben. Ik zeg dat hij zelf moet praten omdat hij wil dat ik zijn woorden afmaak (iets hardnekkigs wat ik hoop deze thuis periode af te kunnen leren). Thuis gekomen weet hij dat ik een pan popcorn ga maken omdat het nog geen weekend is voor chips. Ik pak ook een bakje en ga even ergens zitten waarvan hij weet dat ik even tijd voor mezelf ga nemen. Zijn zusje is ook thuis gekomen en gaat van haar kamer af en toe naar de keuken.

Als het zitten van mij te lang duurt hoor ik Beer de tijd weer opdreunen en weet ik dat hij verwacht dat ik aan het eten begin. Dat we altijd vroeg eten is noodzaak zodat het schema voor de avond ook rustig uitgevoerd kan worden. Ik zet het bord van Beer bij hem aan zijn bureau waarna hij tegenwoordig zonder te zeuren alles opeet. Zo heb ik ervaren dat er zorgen minder zijn al is het natuurlijk niet gezellig om zonder hem te eten.

Na het eten om 18 uur 30, hoor ik Beer roepen, gaan we naar het bos met de honden. Na de wandeling weet hij dat hij even 10 minuten mag staan springen op de wipkip van de speeltuin. Ik zit dan even op een bank verderop met de honden die lekker kuilen graven. We lopen terug naar de auto en thuis gekomen check ik zijn zusje die meestal wel aan het bellen is met 1 van haar vele vriendinnen. Ik doe een afwas terwijl Beer op de trampoline staat en zet daarna de douche aan waar hij ongeveer een half uur onder staat. Ook dat laat ik toe omdat ik weet dat hij dit nodig heeft om te ontspannen. Ik leg een pyjama klaar die hij vaak achterste voren aandoet maar ik heb dan besloten op een halve aan stand verder te gaan. Vanaf de bank, door het raam leg ik af en toe een vinger tegen mijn lippen zodat hij weet dat het volume in de tuin wat zachter kan. Als het 20 uur 45 is weet hij dat de trampoline klaar is en gaat hij zachtjes verder op de schommel tot 21 uur 30 (zolang het niet giet van de regen). En dan klinkt er een vrolijk “het is 21 uur 45”!! Zijn tijd en voor ons allemaal om tanden te gaan poetsen en naar bed te gaan.

Zijn zusje zeg ik welterusten, meestal pakt ze haar schooltas nog in en ik ga naar Beers’ bed om hem het slaapliedje te laten zingen en zijn windorgeltje te laten rinkelen. “Ik hou van”? “ jou” hoor ik hem zeggen. Ik trek de deur dicht en plof in bed. Weer een dagje volledige dagbesteding Beer. Ik red het nog wel tot de instelling contact gaat opnemen, ooit.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top