skip to Main Content
Beers Wereld – Wachttijden En Regeldingen

Beers Wereld – Wachttijden en regeldingen

Met mijn armen over elkaar stond ik in het donker om half 8 in de ochtend Beer uit te zwaaien die in de taxibus was gaan zitten op zijn vaste plek.
De chauffeur pakte de rolkoffer en extra tas met ijsbeer en Tinkie Winnie van me aan en ik vertelde dat Beer behoorlijk gespannen was. Beer illustreerde dat direct door zijn handen tegen zijn oren te houden met uit zijn mond harde en hoge harde krijsen. De chauffeur liet zien dat hij wel wat gewend was en ik zei voor de vorm, met een geforceerde lach, nog maar extra dat ik hoop dat het meevalt.

Ik trok de deur achter me dicht en voelde een behoorlijke huilbui opkomen die ik mezelf maar eens voor de verandering toe liet. Er moest blijkbaar erg veel spanning en verdriet uit wat ik de laatste paar dagen tot in mijn botten zo heb gevoeld.
Zo is het niet handig als je gespannen bent en je wilt het zusje ook de nodige aandacht geven en haar duidelijk maken dat ze eerst mee moet naar het bos met de honden als ze om 7 uur in de avond bij het theater in de stad moet worden afgezet voor een voorstelling waar haar nieuwe kunstmaster groepje naar toe gaat.
Tegenwoordig is het al om 7 uur donker aan het worden en in een donker bos is het niet zo prettig weet ik uit ervaring.
Er volgde een normale puberdemonstratie en mijn spanning zorgde voor een grote uitval op zoek naar erkenning van wat ik wel niet allemaal doe voor haar en haar broer. Uitvallen van mij worden altijd gevolgd door krijspartijen van Beer die moord en brand schreeuwen en als ik die niet ter plekke aandacht geef, is het niet raar als er politie aan de deur zal staan.
Kortom ik wist dat boos worden geen enkele zin had, maar ik kon niet meer stoppen om erger te kunnen voorkomen.

Die extra spanning komt natuurlijk mede door het bezoekje laatst, aan mijn aardige trauma professor chirurg die mij, op mijn verzoek, begin volgend jaar weer actief op de wachtlijst laat zetten voor de langverwachte operatie aan mijn rechter enkel. Zo doorgaan met spacelaars en even veel pijn is niet de bedoeling van een kwalitatief beter leven, dus er moest wat gaan gebeuren. Inmiddels is er ruim 26 kilo af in een half jaar en ik besef me dat het niet zo raar is dat ik zo ontzettend moe ben.

Het meest vermoeiend vind ik wel het zorgen dat alles en iedereen goed verzorgd kan gaan worden in de 3 maanden gips periode. Aan mezelf denk ik nog geeneens. Herinneringen aan tijden dat ik weg van huis in een revalidatie centrum lag, jagen me angst aan. Dat ik daarna maar alles in mijn eentje zelf ging doen vanuit een rolstoel, ook. Ik zocht dus naar contact met mijn regelzorg mevrouw van de instelling om te vragen wat de mogelijkheden zijn voor 6 weken waarin ik niet mag lopen. Ook vroeg ik of Beer 3 extra logeerweekenden erbij mocht hebben zodat hij 6 weken lang elk weekend onder de pannen zou kunnen zijn. Dan hoeft hij niet tijdelijk intern te gaan, wat erg veel spanning geeft en kan ik hem opvangen als hij na 5 uur in de middag thuis zou komen na de dagbesteding. Ik polste het zusje gelijk maar of zij dan op dinsdagen en donderdagen met Beer naar de feestwinkel wil lopen en hoorde dat ze daar dan wel een vergoeding voor wil hebben. De regelmevrouw reageerde gelukkig snel, maar stelde voor dat pas half december te willen bespreken, direct met de evaluatie van het nieuwe logeerhuis. En dat extra logeerweekenden niet gaan. Punt.

Ik legde een lijntje uit naar hun vader voor opvang in de weekenden dat hij niet naar het logeerhuis zou kunnen gaan en hoorde daar niets meer over. De honden probeerde ik ook nog even te “verkopen” aan het pension dat ik een jaar geleden al bereid had gevonden voor de operatie, maar die moet ook nog reageren. En zo bevond ik mezelf in een spiraal van angst over wat er allemaal mis zou kunnen gaan en onmacht over deze gevoelens waar ik echt alleen mee moet gaan dealen toen ik naar mijn werk reed om te schilderen met mijn mevrouw met hersenletsel.

Ik ging huilend aan tafel zitten en liet het zusje maar zelf uitzoeken dat als ze niets wilde eten, ze dan maar met honger op school zou gaan zitten. De honden lagen gelaten aan mijn voeten terwijl ik de snikken al minder voelde worden. Ik herinnerde me wat ik nu aan het leren ben, is dat mijn gevoelens zo diep onder vele lagen eelt liggen verborgen van het telkens maar doordouwen in overlevingsstand dat ik dankbaar was dat ik tenminste even hard kon huilen. Tegelijk voelde ik me zwaar en leeg.

Toen het 8 uur was en ik de honden wilde uitlaten, vertelde het zusje dat ze in zat over een vriendje van school die met haar wilde afspreken. Ik had haar gister proberen uit te leggen dat als ze zelf andere plannen had, ze dit gewoon eerlijk moest zeggen tegen hem en dat hij dat heus dan wel zou begrijpen. Het vriendje had niet zo gereageerd vertelde ze al append en nu wist ze niet wat ze ermee aan moest. Ik hoorde mezelf haar raad geven dat ze straks als ze hem ziet, hem kon vragen hoe hij het dan zelf zou zien, dat afspreken dit weekend. Ik legde uit dat ze zo niet zijn probleem het hare maakte en dat ze het terug zou leggen bij hem, degene die er een probleem van maakt. Gerustgesteld klom ze op haar fiets met veel te zware rugzak naar school. Ik klom in de auto waar de honden geduldig op me wachtten in de achterbak en ging naar het bos.
Daar, tussen de bomen kon ik het een beetje loslaten dat het met Beer dit weekend heus wel goed zal gaan komen. En zo niet, dan merken we dat dan wel weer. Meer kan ik niet doen. Een mailtje kwam binnen van hun vader die vertelde dat hij wel kan helpen met Beer wanneer dat nodig is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X