skip to Main Content
Beers Wereld – Vrijdag Frietjesdag

Beers wereld – Vrijdag frietjesdag

Het is inmiddels een kleine vaste prik geworden dat we op vrijdag bij snackbar Leo eten, die eigenlijk Nico heet.

Ik merk dat Beer zeer gelukkig wordt van het frietjes eten op vrijdag en bij Leo/Nico voelt hij zich op zijn gemak, blijkt altijd weer hoe snel hij eerst naar de WC loopt met bijbehorende geluiden makend voor de akoestiek.

Ik bestelde voor hem het gebruikelijke; frietjes zonder saus, een kaassouflé en een Cola zonder suiker (om het een beetje te kunnen compenseren).

We kennen inmiddels de andere vaste vrijdag klanten nu wel. Aan het raam, het maakt niet uit hoe warm de zon is die daar altijd in de avond op staat, zit een man die naar het lijkt altijd zeer gelukkig is. Dat merk ik tenminste aan zijn brede glimlach en het gulzig eten aan een tafel alleen, wat doet lijken alsof hij daar totaal geen enkele last van heeft. Zijn aanwezigheid vult de 3 lege stoelen mooi op.

Dit keer besloot ik hem aan te spreken op het feit dat we elkaar nu hier vaker tegen komen en dat dat een prettig weer zien is geworden. “Het is een fijne afsluiting van mijn werkweek!” vertelde hij toen Beer de WC deur achter zich dicht gooide en aan “onze” tafel ging zitten.

Even bedacht ik me dat ik de meneer misschien wel gezelschap kon houden aangezien Beer toch niet een erge prater is aan tafel maar ik bedacht me dat de meneer het misschien ook wel prima vindt, zo alleen aan zijn tafel.

Ik bekeek Beer, wachtend op ons eten. Ik had hiervoor met hem bij de Primera een kaart 4 met lichtjes en muziek gekocht en ging gelijk even langs de Zeeman voor een nieuw T-shirt. Beer kwam terug uit de dagbesteding met een naar zweet stinkend shirt wat uitgelubberd was met bloedvlekken. Ik zag het pas in de auto toen ik ook de schaafwondjes opmerkte aan zijn knie, enkel en elleboog. “Gewoon rustig fietsen!!” gilde Beer. Hij is altijd bang dat zijn cijfers niet door gaan als ik opmerk dat er lichamelijk iets aan hem mankeert.

Ik merkte aan zijn gedrag dat het vast niet zo’n leuke dag is geweest, daar op zijn dagbesteding. Dus liep ik met een hyper onrustige Beer in een bijna dichte Zeeman met 2 meisjes hangend van een lange werkdag aan hun kassa. Het shirt was snel uitgezocht en ik vroeg of ik Beer zijn nieuwe shirt mocht laten aantrekken achter in de winkel. Het zag er vast een beetje grappig uit, zo’n mens wat een grote jongen van 18 een vies shirt uit liet trekken en een nieuw vers shirt aan laten doen, tussen de onderbroeken en de baby rompers.

Het eten werd op tafel gezet en een grote man kwam met, denk ik, zijn moeder binnen gelopen bij Leo ala Nico’s snackbar. Ik hoorde eerst zijn stem die op een heerlijk plat haagse manier vertelde aan het personeel dat hij op dieet was. ” Zie je al verschil?” riep hij en ik hoorde dat het eigenlijk geen vraag was. De meneer die zijn werkweek afsloot begroette hem als een oude vriend en zo ieder aan hun eigen tafel zette ze een gesprekje voort.

Beer zette zijn tanden in zijn frietjes en peuterde voorzichtig stukjes af van zijn warme kaassouflé.

Het gesprek van de mannen ging door over de nieuwe baan van de meneer alleen, hij is de hele dag een soort Sudoku aan het doen, ken je dat? vroeg hij. De grote meneer waarvan het personeel geen verschil in gewicht kon zien vertelde verder over zijn dieet en het feit dat hij na het uit eten hier, niet ook nog naar de kapper gaan gaan terwijl hij vooraf een bamischijf bestelde en later veel friet met een gehaktbal.

Ik zag een oudere meneer met een blindengeleide stok en over zijn ogen een donkere skibril naar binnen lopen samen met een jongere man die hem langs de 2 meneren loodste. Het werd gezellig daar met een stug door etende Beer die mijn telefoon tegen zijn oor hield, kijkend naar zijn muziek kaart 4 vanuit zijn ooghoeken.

De slechtziende meneer begon hard te praten op een keurige toon over zijn loopbaan van ik denk veel aanzien in de politiek. Snel ging het gesprek over naar demente ouderen die terug gingen naar hun babytijd.

De meneer alleen in de zon was nog steeds bezig met het uitleggen aan de grote man met zijn stille nors kijkende moeder over waarom zijn werk aanvoelde als het telkens oplossen van puzzels.

Ik keek de begeleider aan van de oudere slechtziende man en samen wisselde we een blik uit van erkenning van deze grappige absurde situatie. Beer slaakte een kreet van gekke geluiden en ik vertelde dat het net leek alsof we in een TV programma waren beland. “Ja! van de VPRO, hoe heette die?!” lachte de begeleider terug. Ik besefte me daar met mijn spacelaars en Beer dat we deelnamen aan een enorme kaskraker die tegelijk grappig en ontroerend was.

 

Beer liep al naar buiten en ik besloot nog even aan de man aan het zonnige tafeltje te vragen wat hij doet voor werk. Iets met elektriciteit en techniek zei hij en hij wilde nog even verder kletsen maar ik zag dat Beer inmiddels al bij de auto aan het wachten was. “Tot de volgende keer weer!” riep hij me na.

Ik merkte dat de Beren onrust al stukken minder was in de auto toen we de honden gingen halen. Wetend dat onrust weg gaat bij de zee, besloot ik, na de fijne ervaring in de snackbar lekker naar het strand te rijden.

Beer maakte nog steeds zijn harde geluiden en ik vertelde hem dat hij die allemaal in de zee mag loslaten.

 

Met blije honden liepen we door het zand naar de zee. Donkere wolken boven onze hoofden met spetters regen. Beer die gilde dat het regende en ik rustig zeggend dat hij in de zee toch wel nat gaat worden. Dus in zijn onderbroek liep hij met zijn muziek kaart 4 de zee in met wolken die langzaam weg gleden om een zonnetje te laten zien die zijn mooie bruine lijf deden oplichten in het kalme water.

Ik ging zitten in het zand en besefte me dat ik me gelukkig voelde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X