skip to Main Content
Beers Wereld – Tijd Vliegt

Beers wereld – Tijd vliegt

We gaan altijd buiten op de taxi wachten, elke ochtend als Beer naar zijn dagbesteding gaat. De dagbesteding die vanaf volgende week geen stage meer is.

Tijd vind ik altijd een vreemd aspect van iets waar je soms zeeën van hebt, maar die achteraf is omgevlogen. Zo is dit jaar echt razendsnel voorbij gegaan, terwijl het soms stroperig traag aanvoelde omdat er zoveel dingen geregeld moesten worden, zoals het wachten op de rechtbank voor het curatele aanvragen, wachten op de aanvragen van bijvoorbeeld zorgtoeslag of de Wajong. Als het er eenmaal doorheen is gekomen, lijkt die wachttijd weer als een speer voorbij te zijn gegaan. Zoals het goedkeuren van het hogere WLZ profiel, dat ze zelfs binnen 1 maand tijd geregeld hadden bij het CIZ.

Zo gingen die dingen daar door mijn hoofd terwijl Beer met mijn telefoon tegen zijn oor aan zat te wachten op de taxi. De honden snuffelde en aten wat gras, wetend dat ze zodra Beer weg is naar het bos kunnen gaan.

Ik had Beer vorige week al verteld dat hij na zijn dagbesteding naar het logeerhuis zou gaan, alleen spelen en eten. Heel belangrijk om te weten, want het was ook geen logeerweekend natuurlijk. Nee, het zusje zou haar eindmusical gaan hebben van groep 8, waarvoor haar klas al lang had geoefend met een toenemend gevoel van spanning en vreugde.

Dat daar een Beer bij moet gaan zitten kijken van 1,5 uur musical met stralende trotse ouders en grootouders, deed ik het zusje maar niet aan.

We weten dat 1,5 uur zitten dicht naast elkaar niet een top idee is en waarschijnlijk maakt Beer geluiden die over alle tere kinderstemmen heen zullen gaan uitbarsten.

Ik was dan ook zeer gelukkig dat hij veilig rustig kon gaan spelen en eten, nee niet logeren, bij het logeerhuis.

“Mama komt je om 20 uur ophalen”. Hoorde ik Beer af en toe zeggen tussen de namen van de Thomas de treintjes.

Zo ben ik al een tijdje aan het nadenken over wat ik uit dankbaarheid kan geven aan de leerkrachten van Beers’ zorggroep. Het zijn er 4 in totaal en vaak vind ik dat ze wat worden overgeslagen in dankbaarheid die je normaal op je bord gegooid krijgt bij de gewone scholen.

Er is geen groepsapp van zijn klas van ouders die elkaar tips geven van wat we kunnen geven aan de juffen met tikkies zodat iedereen gelijk kan dokken. Ook moet iedereen dan weer schrijven dat ze betaald hebben, want ondankbaarheid wil niemand tonen.

Een ouder regelt dat alle ouders voor groep 8 een groot discofeest gaan geven, lokatie, DJ, cola en chips, alles is geregeld. Cadeaus voor de klassenouders worden weer in een nieuwe groepsapp getroggeld en zo werd het een ontzettend leuke voorstelling waar iedere ouder ongeveer aan had meegewerkt, waaronder ik die het grote naambord had geschilderd.

Trots en genietend bekeek ik de grote kinderen van groep 8 en besefte me dat het zusje straks naar de middelbare gaat en vast nog zelfstandiger gaat willen zijn. Ze is het al heel goed, wat waarschijnlijk geholpen is door het hebben van een grote broer zoals Beer.

Na de musical hadden alle ouders een enorme tafel vol gekregen met borden vol zelfgemaakte happen. Ik kon nog even snel wat eten en kletsen en de kinderen die bij ons vaak over de vloer kwamen verzekeren dat ze geweldig hebben gezongen en gespeeld.

Toen was het tijd om Beer op te halen van het logeerhuis. Ik weet dat hij een uur voor de aangegeven ophaaltijd al stress krijgt dus te laat komen is geen optie.

Al rijdend over de snelweg gingen gevoelens van enorme blijdschap door me heen voor het zusje en haar klas. Zo fijn dat haar opa en oma van vaders kant ook zo hebben kunnen genieten, ook al zagen ze de school voor het eerst.

Ik ging verder met het bedenken van cadeaus voor de leerkrachten van Beer. Ik had al een aantal fotokaarten van Beer laten drukken maar dat is niet genoeg om mijn dankbaarheid voor hun te kunnen laten zien.

Ik hoef ook geen enorme cadeaus te kopen, maar ik wil hun laten weten hoe blij ik ben geweest met de veilige en warme plek die ze Beer al die tijd hebben gegeven. Zo reed ik het instellingsterrein op waar Beer nog heerlijk in de tuin aan het spelen was.

Toen hij mij zag zat hij binnen no time in de auto waarna we weer even terug reden naar het schoolplein van het zusje. Ze was een balspel aan het doen en de overgebleven ouders stonden nog na te borrelen.

Ik viste nog net even 2 zakjes chips weg voor Beer van de bijna opgeruimde tafel en bracht ze naar het klimtoestel waar hij zonder schoenen op stond te springen.

Zo besefte ik me dat er 8 jaar voorbij zijn gevlogen van basisschool en zorgklassen. Wat er nu allemaal gaat gebeuren is nog vaag, maar het zal vast wel goed gaan komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X