skip to Main Content
Beers Wereld: Slapen Is Heilig

Beers wereld: Slapen is heilig

Slapen is heilig. Nachtrust is iets wat broodnodig is om alles te blijven trekken als je ook nog een goed humeur wilt behouden naast de noodzakelijke zorgen van de dag.

Deze zin ging vaak als een cirkelvormige mantra door mijn slaaphoofd wat net niet in een diepe slaap wilde vallen vannacht.

Tegenwoordig slaap ik gezellig naast de kamer van Beer, die erg goed zijn best doet zachtjes te zijn voor zijn moeder trouwens. Toch moest ik hem om half 11 strenger toespreken door de dunne muur, vanuit mijn bed dat het nu wel klaar is met die geluiden (Beer doet tegenwoordig een soort rare hondengeluiden die nogal lijken op een aap).

Als je dan een paar uur daarna vanzelf, door iets, wakker wordt en bang bent bij elke scheet Beer wakker te maken, heb je een probleem.

Beer was vanaf dat hij een wollige baby was al een feestbeest die vrolijk aan de lampen bungelde boven zijn bed.

Met een slaapzak die achterstevoren en binnenstebuiten zat wist ik hem in het begin wat rustiger te houden. Het uit zijn spijlenbedje klimmen lukte wonderbaarlijk rap, dus motorisch gezien was er geen probleem met hem. Die slaapzakmethode was meer om te voorkomen dat hij met zijn handen de inhoud van zijn luier kunstzinnig tegen de muren aan zou kunnen vingerverven.

Ik kocht een enorme lading aan babyslaapmobieltjes die een zacht kabbelend muziekje produceerden met mooie gekleurde lichtjes.

Ze hingen aan de spijlen van zijn bed zodat hij zichzelf kon bedienen in de slapeloze uren. Af en toe bracht ik een fles met warme melk in de hoop dat hij snel in slaap zou vallen waardoor hij er uit begon te zien als een wollige Boeddha met al zijn mooie plooien. Nooit kreeg ik de verleiding hem bij mij in bed te nemen. Ik zag slapeloze nachten voor me met een ABC opdreunend Beertje terwijl ik behoorlijk brak was.

Met een jaar of 3 kreeg hij door dat het erg leuk was om telkens zijn kamer uit te lopen, in slaapzak en op de grond voor de TV te gaan liggen met een cijfer of duplo. Zich van geen kwaad bewust dat ik net een serie aan het kijken was. Ik had geleerd van een therapeute dat ik hem rustig maar streng weer naar zijn bed moest brengen met de woorden: “Beer het is nacht. Beer gaat slapen”.

Na 30 keer op een avond begreep ik dat de boodschap niet echt aan kwam. Ik besloot dus een drastische aanpak te hanteren in de hoop op wat rust. Ik schroefde een haakje aan de buitenkant van zijn deur. Ik sloot hem op.

 

Schuldbewust zat ik voor zijn dichte deur hem toe te spreken op een rustige toon, dat het nacht was, Beer moest slapen, en dat 80 keer achter elkaar.

Vaak heb ik de pijn in mijn buik gevoeld met tergend verdriet dat ik hem voor goed aan het verpesten was maar ik hield vol.

Mijn rust was belangrijker dan het gegil aan de deur van een lieve kleine Beer met gelijk een hoog “Chuckie” gehalte waar ik weer bang voor was.

En het heeft geholpen.

Gelukkig maar want anders leefde ik nu nog met grote schuldgevoelens.

Het naar bed brengen werd een kort ritueel wat ik telkens afronde met de zin: “het is nacht, Beer gaat lekker slapen”. Het haakje was al lang weer van de deur.

Ik hoorde hem nog pruttelen en in de nacht hoorde ik hem vaak nog aan de lampen hangen daar maar ik bleef liggen en Beer bleef in zijn kamer.

 

Voor die uren wakker heb ik trouwens nog menig middel geprobeerd voor de rust. Ik heb zakken geld gebracht naar natuurartsen, Homeophaten die allemaal zo hun eigen kijk hadden op onze rust. Ontstoringen van vaccinaties waar ik Beer korreltjes moest geven die erg op suiker leken, een heel stappenplan van natuurlijke detoxpillen en poeders met een blauwe lamp die melatonine moest opwekken. Melatonine zelf ook, wat echt niet hielp en vele vetzuren later gaf ik het op.

Ik kocht goede oordopjes en bedacht dat Beer oké was in zijn kamer. Ik verzekerde mezelf dat er niets mis kon gaan.

Af en toe plopte ik er eentje uit om te luisteren en hoorde met een slaaphoofd het hysterische lachen zonder reden, waar Beer erg goed in was. Daarna viel ik zowaar in slaap.

Zo kon ik de dag weer een beetje aan waar ik ongetwijfeld heel veel therapeuten met Beer moest gaan bezoeken.

 

Beer is nooit meer zomaar uit zijn kamer gekomen. Dat is weer het handige van iemand met autisme, als er regels zijn dan is er houvast die niet snel wordt losgelaten.

Toen er een paar jaar geleden na het breken van mijn rechter enkel  ’s avonds 6 brandweer en ambulancemannen in ons huis heen en weer liepen om mij door het raam naar buiten te takelen (de linker enkel was 14 dagen daarvoor gek genoeg ook gebroken) bleef hij stilletjes in zijn kamer. Ik weet niet wat hij gedacht heeft maar ik ben erg dankbaar dat hij niets gezien heeft toen.

 

En doorslapen doet hij al erg lang . Wakker worden doet hij dan wel weer vroeg maar dat vind ik niet erg. Ik kan me ook niet meer herinneren dat hij nooit een nacht goed door sliep. Mooi hoe je hersens werken dan weer.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X