Beers wereld: RIVM en wat uitgerekt

Het gaat over het algemeen bijzonder goed hier met de strakke structuur van het 3 x per dag bos, ritjes, cijfers kopen en veel in de tuin spelen. Ik merk alleen dat bij mij de rek er langzaam uit gaat op zijn tijd. Meestal is dat in de middag als ik na het bos en weer een ritje door bijv Voorschoten en Leidschendam in een huis kom waar ik nu ook 3 x per dag de afwas moet doen en natuurlijk alle hongerige dieren naast puber dochters die meestal in haar bed of over haar bed heen haar school doet moet verzorgen. Wel kan ze heel goed een omelet met champignons voor zichzelf klaarmaken. Daarnaast Kookt ze ook water over haar zakje met noodles waar ze een zelf gekookt ei op legt. De pest is alleen dat ze alle vieze vaat ergens in of onder in die kamer laat liggen waarvan ik dagelijks 5 keer zeg dat het ontploft is waar ze vervolgens van alles van vindt maar niets aan doet. Beer kan je zien als een kleine peuter die gelukkig zelf naar de WC kan maar verder moet je alles aanzetten van zorg die hij niet uit zichzelf doet. Ouders van bijna 19 jarige kinderen zullen zich rot schrikken denk ik naast dat ze vast willen gaan zeggen dat ik hem teveel uit handen neem. Begrijpen doen alleen die, die er zelf eentje hebben zoals Beer.

Dan krijg ik een telefoontje vanuit de neuroloog dat ze deze maand en de volgende ook in elk geval geen prikken met Botox meer zetten in pijnlijke migraine hoofden van hun patiënten. Natuurlijk zijn wij geen kanker of hart patiënten maar ik in je zeggen dat het krijgen van migraine en de zorg hier thuis in je up vol zien te houden een behoorlijke opgave is.

Zo heb ik net in de Zeeman maar wat wol en naalden gekocht om geest dodende lapjes wol te kunnen breien voor een deken waarvan ik nu niet weet of die ooit af komt. Het helpt hopelijk wel om een meditatieve handeling uit te kunnen voeren als Beer eenmaal thuis na de uitjes rustig kan spelen want mijn andere beroep van kunst schilder heb ik eventjes in de kast gezet. Hij hield trouwens keurig zijn eigen verplichte ‘Corona maatregelmandje’ vast om de zilveren opblaas 3 in te doen. Dat weer wel.

Ik kwam er vandaag achter met mijn vaste fysio mevrouw die mij met Beer alleen op afstand oefeningen geeft in een leeg oefen zaaltje dat ik nooit ‘uit sta’ in deze tijd van ‘Karona’ zoals Beer dat zo mooi kan zeggen.Als ik een volwassen praatje wil voeren, op afstand natuurlijk, dan gaat Beer juist tussen mijn zinnen door zijn hele cijfer schema op tetteren en merk ik dat mijn vermogen dit rustig aan te horen verder weg verschuift naar een irritatie van: hou nu ff je mond!.Logisch natuurlijk. Zo zullen er meer ouders zijn die met kleine kinderen snakken naar de scholen die open gaan.

Gister waren we even naar een grote zand speeltuin gegaan waar het zusje ook met haar skateboard kon oefenen. De ouders zaten keurig meters uit elkaar uitgeteld in het zonnetje maar die kinderen waren woest en wild samen aan het spelen en struikelden haast over elkaar. Ik merkte op dat als die scholen straks nog dicht moeten deze ouders in elk geval niet de doelgroep zal zijn die liever veilig zijn dan sorry. En die leerkrachten maar hun moeie hoofden breken hoe ze die kinderen die 1,5 meter afstand kunnen laten behouden. Ik zou zeggen, bezoek een speeltuin en laat het een beetje los. Maar ik ben niet het RIVM natuurlijk. Dit terwijl ik Beer van een grote afstand daar zag, zijn broek op zijn knieën willen doen om tegen een boom aan te willen plassen. Gelukkig luistert hij zelfs goed op zeer grote afstand naar mijn geschrokken kreet en trok snel die broek weer naar boven om mee naar huis te gaan. Een boete wildplassen van een kind van 18 in een speeltuin, daar zitten we niet op te wachten.

Verder zie ik af en toe mensen die bijna een sloot in springen omdat ze Beer achter zich horen en zien rennen met zijn cijfers. Help, daar komt een eng besmet mens die ook eng doet en we moeten opzij!! En dat terwijl ik als een robot precies elke situatie op afstand zo kan inschatten dat Beer daar wonderbaarlijk goed op reageert. “ Beer, iets naar links, Beer iets naar rechts en Beer stop bij de brug en laat de mensen eerst door “. We zijn een goed team en we laten zien dat we het virus zeer serieus nemen. Vandaar dat ik merk dat ik steeds meer irritatie voel voor de angsthazen die dat niet door hebben. Komt vast gewoon ook dat de grens langzaam in zicht komt van: hoeveel kan je aan als mens in deze situatie.

Dus had ik maar een mail gestuurd naar de instelling die niets laat horen en er van uit gaat dat alle cliënten die geen bewoners zijn vanzelf door weten zij veel verzorgd worden. Ik kreeg een dag later het bericht terug dat ze de richtlijnen volgen van het RIVM. Ik hoop u verder genoeg te hebben ingelicht. Punt.

Het is vind ik zelf een wonder dat we het nog zo ontzettend goed doen hier. Dat mag ik best zeggen, al zeg ik het dus zelf. Dat gezegd te hebben.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top