skip to Main Content
Beers Wereld – Over Het Leven

Beers wereld – Over het leven

Toen ik afgelopen zaterdag de gebruikelijke weg aflegde naar de instelling waar Beer zijn allerlaatste zaterdagopvang had, bekroop me een rottig gevoel. Ik was compleet vergeten een traktatie te kopen voor de lieve bewoners van het huis waar hij al jaren gelogeerd heeft en 3 zaterdagen per maand vrolijk in de tuin en achter de computer heeft gespeeld.

Ik keek op de tijd op mijn dashboard en bedacht dat ik nog even tijd zou hebben om een paar uitdeelzakken met chips te kunnen kopen. Ik dacht ernstig na welke supermarkt ik moest gaan bezoeken of desnoods een tankstation. Maar gaandeweg ik steeds dichterbij kwam realiseerde ik me dat het wel goed was zo. Dat een vriendelijke bedankt waarschijnlijk de boodschap ook wel over zal brengen aangezien ik elke keer als Beer daar is een aantal keer zeer duidelijk mijn dankbaarheid toon. Beer staat dan al lang en breed naast de auto te schreeuwen dat die deur open moet.

Toen hij weer naast me in de auto zat om naar huis te gaan, na zijn chocolade letter van de Lidl besefte ik dat ik vanaf nu 2 hele weekenden Beer zal moeten bezig gaan houden omdat er naast de 2 nieuwe logeerweekenden geen extra zaterdagen meer komen. Op mijn vraag waarom dat niet zou kunnen kreeg ik een vaag antwoord terug dat dit ‘intern besloten was’ en ik schudde rottige gevoelens van wat ik of Beer fout zou hebben gedaan maar snel van me af. Zo handel ik de laatste tijd steeds vaker in tijden van prangende vragen waarom bepaalde zaken meer voelen als overleven dan over het leven.

De zondag was het bos 1 en de bakker 2. Beer had het voor elkaar gekregen om na 9 maanden voor het eerst helemaal uit zichzelf zijn broodjes bestelling te kunnen opzeggen zonder fouten. “Mag ik 2 kaasstengels en een hamkaas croissantje”. Ik glom zowaar van trots en het vaste blonde meisje achter de kassa vertelde dat ze zo blij was dat ze deze ontwikkeling zelf heeft mogen meemaken. Blij vervolgden we onze 3 met langs de zee rijden terwijl Beer in een rap tempo zijn broodjes naar binnen propte.

Het was behoorlijk rot weer dus bedacht ik al op zaterdag dat we in de auto naar Loods 5 konden rijden voor 2 kaarten met een cijfer er op. Ik kan dan even kijken naar prachtige spullen voor een droomhuis om daarna langs de Praxis in Zaandam te gaan voor nog een cijfer. Beer koos een aantal blauwe en groene kleurstaaltjes uit die hij tegenwoordig ook benoemt met de namen van de kleuren. “Dit is Kikkergroen! en dit is felblauw! Dat is hemelsblauw!” klonk hij als een speelcomputertje waar hij telkens van op de knopjes drukte.

We sloten de ochtend af met nummer 5: frietjes eten bij de Mac. Naast ons zaten vaders met hun zonen die jonger waren dan Beer. Beer was totaal zichzelf en trakteerde zichzelf op zijn nieuwe cijfers en de kleurstaaltjes die hij telkens bekeek en benoemde. Ik weet dat een gesprek geen zin heeft dus zat ik in mijn ondersteunende wachthouding een gevoel uit te willen stralen dat dit gewoon normaal was en dat Beer gewoon een Beer is. Ik merkte op dat de vaders om ons heen hun best deden dit ook een zeer normale gang van zaken te vinden en opgetogen verlieten we de Mac om de honden te gaan halen voor het bos (6).

Aan het eind van de middag waarin het maar bleef regenen en het zusje thuis werd gebracht merkte ze op dat ze nu al gek werd van het lawaai van Beer. Ik wilde eerst zeggen dat ze het maar moest negeren en bedacht me ter plekke dat ik het me goed kon voorstellen aangezien ik ook al die geluiden wel zat was. Ik probeerde uit te leggen dat het zeker irritant is als je vanaf zaterdagmiddag zonder Berenlawaai zit, het altijd even wennen is als je weer thuis komt. Zo gaf ik haar erkenning en liet ik haar weten dat het ook een behoorlijke aanpassing is voor ons.

En zo sloot ik weer een rottig gevoel af met dat het gewoon is zoals het is. Ik kan wel iedereen gelukkig willen houden door het voor allemaal zo goed mogelijk te willen maken door op mijn kop te gaan staan maar de realiteit is dat ik al genoeg doe en dat bepaalde zaken zoals Beer die een Beer is gaan zoals ze gaan. Ik bedenk me dat het zusje lessen leert die ik nu pas leer.

Het leven is niet altijd leuk en dan leer je hoe je het voor jezelf draaglijk en lichter kan maken. Dit kan ze niet snel genoeg leren, lijkt mij.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X