skip to Main Content
Beers Wereld: Niet Iedereen Is Hetzelfde

Beers wereld: Niet iedereen is hetzelfde

Dit is voor al die mensen die nog niet zoveel hebben gezien behalve hun eigen veilige perfecte wereld.
Die mensen die geloven dat iedereen om hun heen de zelfde normen en waarden hebben en ook vinden dat iedereen zich zo hoort te gedragen zoals zij denken dat goed is.

Die mensen die vinden dat zij het recht hebben op hun eigen goed verdiende rust want daar hebben ze keihard voor moeten werken.
Het soort mensen dat gelijk een oordeel heeft over een ander zonder na te gaan waarom niet iedereen het zelfde is.
Mensen die een schuldige aanwijzen voor alles wat op hun weg komt en hun tegen zit.

Soms voel ik me wat ongemakkelijk als ik vooral Amerikaanse stichtingen alles er aan zie doen om meer begrip te krijgen voor autisme.
Mensen die speltjes dragen van puzzelstukjes of zelfs een tattoo laten zetten om uit te dragen begrip te hebben voor mensen met autisme.

Als moeder heb ik Beer zijn hele leven begrip voor hem en anderen met autisme. Voor Beer er was ook al was ik er helemaal niet mee bezig.
Wel ben ik opgevoed met het tonen van begrip en medeleven voor mensen die anders zijn. Dat deed je gewoon zonder er bij na te denken.
Het moeilijke nu is dat als je er zelf mee te maken hebt je merkt dat er in bepaalde kringen nog erg weinig begrip en kennis is.

Op TV vinden mensen programma’s met mensen met Down Syndroom schattig en die Johnny de Mol, die doet het zo leuk!
Op feestjes vindt iedereen het wel grappig als jouw kind anders doet dan de rest van de kinderen als hij maar niet te hard gilt of aan andere kinderen, die van hun zelf, zit.
Maar als het te dichtbij gaat komen en zo’n kind in bijvoorbeeld hun vliegtuig blijft krijsen, nou, dan hebben ze daar heel veel dingen over te zeggen hoor.

Van De meest nare scheldwoorden voor de 3 jarige peuter gaat het naar de moeder die haar K..T kind niet goed opvoedt.
Zij weten wel hoe ze zo’n kind moeten aanpakken!
Hoe vreselijk dat hun welverdiende vakantie zo gruwelijk vergalt wordt door uren met zo’n vreselijk kind in een vliegtuig te moeten verblijven. Het is een schande dat de vlucht zelfs door ging!

Ik weet nog dat wij 1 keer met Beer het hebben aangedurfd om met een vliegtuig te gaan reizen. We moesten wel want Beer kon een prachtige therapie krijgen in Florida, zwemmen met dolfijnen, als beloning voor hard werken om taal en contact uit te lokken.
Helaas moesten we wel eerst 10 uur in een vliegtuig zitten.
Ik had er alles aan gedaan om te kunnen voorkomen dat andere mensen last van Beer zouden kunnen krijgen. Ik had een recept gekregen voor slaapverwekkende hoestdrank, een tas vol papier en stiften, speelgoed en boekjes om hem rustig te houden.
Dit was voor de Iphone, Ipad tijd.

Het ging best goed al kon ik geen minuut rustig zitten. Ik was continu bezig Beer’s voeten tegen te houden die tegen de stoel van de mevrouw die voor ons zat trappelden.
Na de eerste irritatie van haar probeerde ik begripvol te reageren dat Beer autisme had en wij er alles aan doen om hem rustig te houden. De mevrouw wist toch nog een stuk of 8 keer geirriteerd om te kijken.
Het slaapdrankje werkte natuurlijk pas bij aankomst op een megadrukke Miami airport. Beer lag in zijn buggy heerlijk te tukken na de 10 uur durende vlucht en wij waren behoorlijk op.

12 jaar later, een paar weken geleden in het bos liep Beer met zijn cijfers voor me uit terwijl we de honden uitlieten. Een mevrouw die ons tegemoet liep groette Beer en Beer groette niet terug. (De vlag gaat uit als hij eens uit zichzelf wel hallo terug zegt maar daar begon ik maar niet over).
De mevrouw met de hond klampte mij vast met een angstige blik en vroeg of ik die man vaker hier had gezien. “Hij zei geen gedag terug en ik heb begrepen van een vriendin dat er in het bos een enge man rondloopt die mensen lastig valt!” vertelde ze.
Ik zei gelijk maar dat Beer bij mij hoort en dat hij autisme heeft.
Dat hij daarom niet de sociale gedragregels goed toepast en dat hij helemaal niet eng is.

Achteraf stak het toch weer. Ik weet dat ik nog een boel moet gaan verklaren naar de omgeving in de toekomst maar ergens verwacht je ook meer veerbaarheid van mensen tegenwoordig met alle kennis over het autisme.

En dan terugkomend op die mensen die achter hun computertje met een kopje koffie heerlijk even los gaan op een filmpje van een jochie in een vliegtuig die het duidelijk erg moeilijk had vanwege zijn autisme in een blik met allemaal mensen die hem aanstaarden en zelfs filmden.
Zijn moeder die alles probeert om hem rustig te houden maar ondertussen stijf van de spanning staat en hem dus nooit rustig kan krijgen.

Was er maar in elk vliegtuig of openbare ruimte een ruimte voor deze gezinnen om zich even terug te kunnen trekken om dit soort mensen niet tegen te hoeven komen.
Het begint tijd te worden dat de situatie nu maar eens moet worden omgekeerd.

Dus ja, ik begrijp nu stichtingen die fondsen werven voor meer kennis en duidelijkheid voor mensen met autisme, of mensen die niet zoals iedereen zijn.
Mensen die gewoon heel bijzonder zijn en uniek en niemand tot last zijn.
De onwetende mensen met hun starre houding en angst voor alles wat anders is, voor hun moet het maar eens lastig worden om te kunnen reizen, naar winkels en andere openbare ruimtes te kunnen gaan of zelfs de dagelijkse boodschappen te kunnen doen.

Ik pleit dus hierbij voor meer kennis en begrip voor alles en iedereen die anders zijn dan dit soort mensen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X