skip to Main Content
Beers Wereld: Nadenken Over Het Leven

Beers wereld: Nadenken over het leven

Ik merk aan mezelf dat ik de laatste tijd veel nadenk over het leven. Over hoe je dingen naar je eigen hand kan zetten die gewoon te zwaar zijn om luchtig over te zijn. De ondraaglijke luchtigheid van het bestaan in een notendopje van dit rare leven wat we hebben. Zegmaar.

Zo merk ik dat ik mechanismen uitvind die helpen om zaken te kunnen overzien die belangrijk zijn maar niet belangrijk genoeg op het moment. Als voorbeeld, een begeleidster van het logeerhuis die uitgebreid antwoord geeft op mijn standaard vraag hoe het is gegaan met Beer dat weekend. Ik vraag dat alleen uit beleefdheid omdat ik maar al te goed weet dat het nooit helemaal goed en soepel gaat met hem in een groep, weg van huis. Ik luister met een half oor naar het antwoord over dat Beer papier eet of moest gillen in de tuin en dat ze door zijn grapjes wat spuug op zich had gekregen.

Als antwoord geef ik nu met mijn nieuwe, zelf aangeleerde mechanisme dat dat niet zo gek is aangezien hij dat gedrag wel vaker laat zien. Zo laat ik mijn betrokkenheid zien maar ik maak een scheiding in mijn hoofd wat echt belangrijk is en minder. Als iets echt van belang zal zijn dan zal ik zeker actie ondernemen om te zorgen dat ik het gedrag van Beer kan blijven overzien zodat het niet geheel uit de hand gaat te lopen.

Ik zie mensen op social media los gaan met selfies en vakantiefoto’s waar ze bij bezienswaardigheden op staan om dan later terug te zien van, kijk, ik was hier. Ik. Het ego viert een feestje waar je onuitgenodigd mee wordt geconfronteerd van hoe leuk het leven voor diegene wel niet moet zijn. Kijk, mij breed lachend heel knap hier op de foto staan.

Ik bedenk me dat ik al erg lang geen selfies meer maak. Gelijk bedenk ik me dat ik dat helemaal best vind om niet met dubbele onderkin en wallen voor iedereen zichtbaar te zijn. Ik maak liever foto’s van Beer en zijn zusjes. Of van mijn schilderwerk waar ik totaal geen moeite mee heb om kritiek op te kunnen krijgen.

Ik bedenk me of Beer een besef heeft van zijn ego. Hij zal zich niet afvragen of hij niet teveel van mij vraagt. Hij vraagt wat hij nodig heeft omdat hij de meeste dingen niet zelf kan regelen zoals geld voor zijn cijfers of boodschappen bij de Appie. Dus je kan hem als een baby beschouwen die gaat huilen als het honger heeft. Ik kan boos worden als hij mij overvraagt maar ik merk dat ik daar helemaal niets aan heb dus bedenk ik continu constructies om hem dat te geven wat hij nodig heeft uit liefde maar ook uit eigenbelang om rust te krijgen.

Dat ego van mij is er wel maar staat op een gedeelde plaats. Zo voel ik wel aan wanneer het overbelast wordt en zoek dan verlichting naar meer ruimte voor “het zelf”.Het lastige is daarin weer dat er dingen moeten worden geregeld die dat zelf ontlasten kan gaan realiseren. Hulp zoeken is 1 maar hulp krijgen is weer iets geheel anders.

Het zou fijn zijn als er voor mensen die voor andere mensen erg intensief moeten zorgen een speciale regeling komt. Een regeling die zonder extra inspanning op gang wordt gezet alsof het een TV team van een programma is waar ze je hele huis en tuin eens lekker in een make – over zetten zonder dat eerst zelf te moeten aanvragen en te moeten betalen.

Waar je wordt overrompelt door de liefde en aandacht om bij jouw lichtheid van het bestaan dat donker dreigt te worden eens die gordijnen wagenwijd open te kunnen gooien.

Zonder moeite dan die jezelf daar eerst voor dient te moeten doen zoals aanvragen van extra zorgbudget bij zorgkantoren en het CIZ met zorgplannen, moeilijke vragen van medemensen en het gebrek aan steun omdat je zonodig weer alles alleen wilt blijven doen (wat je doet omdat die hulp vaak ook weer een extra belasting is).

Dus dan vraag je hulp en moet je daar zelf op internet naar gaan zoeken. De hulp die ik eerder kreeg liet mij vragenlijsten invullen van een rijtje persoonlijkheidsproblematieken waar ik 98 procent met een vette NEE op antwoordde.

Ik ben niet gek, ik heb alleen mijn ego langzamerhand doen verschuiven om te zorg aan te blijven kunnen voor een kind die geen besef heeft van de ruimte die het inneemt.

Zo fijn zou het zijn als ze in de GGZ dat eens gaan inzien dat mantelzorgers die overbelast zijn niet ook nog de tijd en zin hebben om tegen enorme wachtlijsten of volle praktijken van psychologen te moeten aanlopen omdat er teveel mensen zijn die een burnout hebben van hun werk of niet tevreden zijn met hoe vaak ze op vakantie kunnen gaan of omdat ze gewoon verdrietig zijn of in een irritante relatie zitten met iemand die nooit genoeg voor hun doet. (Dit komt natuurlijk vanuit mijn onmacht waarop ik hoop dat je nu niet boos gaat worden want ik las laatst in de krant dat vrouwen sowieso moeilijker boos kunnen worden dan mannen 😉

En nee, die mantelzorgers zijn niet gek of gestoord met allemaal een persoonlijkheids stoornisje, ze moeten gewoon heel erg dat ego opzij kunnen blijven zetten om te kunnen blijven zorgen voor hun kind of ouders of zieke echtgenoot.

Wie weet dat het maken van selfies wel een dekmantel is van mensen die zelf erg onzeker zijn en bevestiging nodig hebben van anderen. Ik denk het stiekem wel.
Mijn ego heeft niet veel bevestiging meer nodig in elk geval. Ik glim als ik Beer iets heel slims hoor zeggen tegen mij en mijn gordijnen vliegen open als zijn zusje tegen mij aan komt zitten op de bank omdat ze dat even erg nodig heeft.
Zo klein hoeft het te zijn om mij goed te kunnen voelen dus blijf ik dat maar voorlopig gewoon zelf doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X