skip to Main Content
Beers Wereld: Kleine Revolutie

Beers wereld: Kleine revolutie

Ik weet nu dat ik altijd in een week waarin een persconferentie is, heen en weer ga in emotie, het irritante van deze Coronatijd. Voorheen van alleen teleurstelling dat er niets over de gehandicaptenzorg gerept werd en ik maar de verpleeghuizen moest gaan vergelijken met de gehandicapten zorginstellingen, om te zien of er wel iets opgezet kon gaan worden in het overnemen van de zware zorg zonder hulp behalve een paar keer per maand een lieve PGBer die Beer voor een paar uur mee neemt.

De afgelopen persconferentie werd er zowaar iets gezegd over de gehandicaptenzorg. Jeetje.Ineens waren mensen blij dat ze gehoord werden en leek iedereen vergeten te zijn hoe ontzettend vergeten ze al die tijd waren.

Ik kreeg een stukje te lezen dat er vanaf 1 juni voor elke cliënt dagbesteding zou gaan komen en dat de ouders van Beren eindelijk hun kinderen mochten gaan zien. Ik dacht nog even naïef dat nu de overheid vertelde dat het mag, de instelling wel zou moeten op gaan volgen, omdat ze voorheen zich ook zo keurig de maatregels van het RIVM hielden maar helaas kunnen ze dat niet gelijk allemaal opvolgen, zo bleek maar weer.

Zo ging ik afgelopen dinsdag van een voorzichtig geloof in vooruitgang naar woensdag waarin ik een gevoel had van wel heel hard en flink willen huilen.

De beloofde mail van 20 mei kwam maar er stond alleen in dat ‘jullie het nog even moeten volhouden’ en dat er nu zowaar bezoek mocht komen op maat. Met een scherm ertussen, beschermingsmiddelen of op de gezellige afstand natuurlijk of helemaal niet. Ouders en verwanten mogen 1 x per week 1 uurtje op bezoek komen om gezellig buiten te zitten of te wandelen op het mooie terrein. Maar owee als er iemand verkouden zou zijn dan gaat het feest niet door en er mogen per woning maar 2 cliënten per dag bezoek ontvangen.

Ik realiseerde me dat ik dan maar wat blij mag zijn dat Beer niet woont en gewoon bij mij zit en niet mij maar 1 uurtje mocht zien en ruiken want vasthouden mag niet. Die gevolgen lijken mij ernstiger dan het helemaal maar niet meer zien van je ouders.

Ook las ik niets over het op gaan starten van de dagbesteding in de beloofde mail, dat las ik op de Facebook pagina van de instelling of per mail die ik stuurde naar de hopelijk wel op maat berichten van de persoonlijk begeleiders. Niets. Dus ik kan nog steeds geen idee hebben van hoe lang mijn persoonlijke 1 op 1 , 24/7 dagbesteding en verzorging voor Beer door blijft gaan.

Verwachtingen zijn moordend weet ik nu. Zelfs het kleinste beetje hoop wat heel voorzichtig naar de oppervlakte zwemt is funest voor mijn gevoel van optimisme en doorzettingsvermogen. Gelukkig zit het lekkere weer erg mee deze week en waagden Beer en ik het om met de auto naar de zee te gaan.

Ik had van te voren geïnformeerd of de parkeerplaats wel toegankelijk was want ons dagelijkse ritje langs de boulevard om de dag af te sluiten was ook al 6 weken dicht met borden: ‘vanwege Corona’. Maar het lukte! Al hadden ze voor het pesten de handige betonnen vloer in het zand waar manke mensen zoals ik makkelijker door het zand konden lopen weg gehaald. Maar ik zat. Met mijn pijnlijke poten in het zand en keek naar een nog blanke Beer die in zwembroek met zijn blote voeten steeds een beetje dieper het water in durfde. Dat het nog ijskoud was, dat boeide hem niet. Ik zag dat hij genoot en dat hij was waar hij op zijn best is, 1 met het zand en de golven. De teleurstelling die ik in mijn hele lijf voelde van wat ik constateerde, het in de steek gelaten voelen, viel weg daar in het zand. De realiteit dat dit nog heel lang kan duren nestelde zich weer in mijn hoofd dus ik werd rustig en de tranen die ik voelde branden gingen weg.

Toen ik naar hem keek, terwijl hij daar in zijn beroemde Beren houding op zijn knieën met zijn hoofd tegen het zand aan zat alsof hij een soort gebed aan het uitvoeren was, had ik nodig. Dat ik weer wist voor wie ik dit doe. Beer zo zien met zijn cijfers en hem zo kunnen zien in zijn eenvoud, dat is het enige wat mij echt helpt deze periode goed door te komen. Ik moet gewoon geen persconferentie meer zien bedacht ik me. Ik moet maar gewoon gaan denken dat dit de nieuwe werkelijkheid is. Dat elke vorm van hulp straks alleen maar mooi meegenomen en welkom is in een al zeer goed draaiend systeem van alleenzorg. Nu nog al die verwachting de grond inboren en er hard op gaan zitten en we kunnen wel door tot de herfst.

Toen we onderweg naar huis reden zagen we een bord bij de weg waarop stond:’Ga niet naar het strand!’ Ik bedacht een kleine revolutie in mijn hoofd en stak mijn tong uit naar dat achterlijke stomme bord. Ze bekijken het maar.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X